Vijf jaar single – En dit is wat ik ervan leerde…

Journalist Mayra Louise (34) viert deze zomer
haar vijfjarig single bestaan. Na flink wat geflirt, geswipe en gedate neemt ze haar liefdesleven 
onder de loep. Wat ontdekte ze over zichzelf en 
over de mannen in haar leven?

Tekst Mayra Louise

Ik had bedacht dat ik het nu allang niet meer zou zijn: single. Maar in de praktijk blijkt het knap lastig om iemand te vinden die net zo enthousiast is over jou als jij over hem. Vijf jaar geleden ging mijn relatie na ruim zes jaar voorbij. Na zes maanden zo’n beetje elke man op de aardbol genegeerd te hebben, gingen mijn ogen langzaam weer open. En al snel werd duidelijk dat het in niets meer leek op het daten dat ik rond mijn twintigste deed. Hallo social media, Google en WhatsApp! Eerlijk, dat naast de ‘huistelefoon’ zitten wachten op een belletje, had zo zijn charme. De afgelopen vijf jaar heb ik meer geleerd over mezelf dan ooit. Met name dankzij de mannen die ik leerde kennen. Zoals schrijver R.H. Sin zegt: ‘It’s fucked up that you had to learn about love from those who never loved you.’ Dit zijn de lessen die ik eruit trok.

Een slechte zoen is een rode vlag

In de afgelopen vijf jaar hebben maar liefst drie gruwelijk slechte zoeners mijn mond gezocht. De meest theatrale kus vond plaats op een romantisch plekje langs de gracht. Hij legde zijn handen aan beide zijden van mijn hoofd en drukte mijn krullen met kracht plat – ik vermoed een stiekeme krullenhaat – daarna drukte hij zijn mond op de mijne en likte hij mijn halve gezicht. Vervolgens nam hij afscheid en heb ik nog een minuut of vijf beduusd op die brug mijn haar staan ‘fluffen’. Het voelde alsof hij me van mijn kapsel, en mijn waardigheid, had beroofd. We hebben elkaar nooit meer gesproken. Ook noemenswaardig is de tongsteker. De man stak zijn tong mijn mond in zonder hem te bewegen en begon er daarna op hoog tempo mee te draaien. Ik vond hem heel leuk, dus belandde uiteindelijk toch met hem in bed. Grote fout. Deze man had haast met alles. Snel vingeren. Snel likken. Snel pompen. Dat bekende batterijkonijn is er niets bij. Nooit meer sex met een slechte zoener.

Veel mannen vinden je leuk, 
weinig schatten je op waarde

Aan aandacht geen gebrek. Vooral in het begin was ik erg gevoelig voor elke vorm van bevestiging die ik van mannen kreeg. Achteraf bekeken had ik even tijd nodig om te landen in het single bestaan. Een man die mij leuk vond, was voor mij al interessant. Ik vroeg me amper af wat ik eigenlijk echt van hem vond. Na een relatie waarin ik me op geen enkele manier meer begeerd voelde, was het makkelijk scoren voor het manvolk. Ik had de afgelopen jaren twee onenightstands, een langdurige scharrel en acht maanden lang een friend with benefits. Mannen die op zoek zijn naar iets serieus zijn schaars. Waarschijnlijk ook omdat er in deze tijd van ‘Netflix & Chill’ genoeg te halen valt zonder dat je ergens aan vastzit. Er zijn een boel mannen die het bed met me willen delen, maar er zijn er een stuk minder die mij oprecht willen leren kennen. We hebben 
situationships in plaats van relationships. Nog zoiets: dingen veranderen na sex. De mannen die het serieus met je menen blijven hun best doen na het orgasme. En de kerels die maar op één ding uit waren, zullen – na er misschien nog een paar keer op te klimmen – steeds meer uit beeld verdwijnen.

Sex en drank zijn een slechte combinatie

Stomdronken ben ik zelden. Ik ga steeds minder uit en als ik wel ga, drink ik meer spa rood dan wodka. En toch raakte ik tijdens een date de tel eens flink kwijt. En dat heb ik geweten! We waren een paar weken aan het daten en ik zou die avond, kerstavond, voor het eerst bij hem blijven slapen. Hij had whisky in huis. En ergens na het vierde glas ging bij mij het licht uit. Ik herinner me alleen nog vlagen van de avond: tegen de deurpost opbotsen, een aardbeiencondoom (ieks!) dat hij me liet ruiken en zijn onepiece pyjama. De volgende ochtend werd ik wakker met de ergste kater uit mijn leven. Mijn hele lichaam deed pijn. Ik sleepte mezelf naar de wc en schrok me rot toen ik in de spiegel keek: ik zat volledig onder de bite marks. Mijn nek, mijn borsten, mijn armen, mijn buik, mijn benen, mijn billen, overal stonden tanden in tot het punt van blauwe plekken. Meneer bleek een liefde voor bijten te hebben. Een paar uur later heb ik voor het eerst in mijn leven overgegeven door een kater. Naar het kerstdiner met mijn familie die avond droeg ik een coltrui. Dit was een nacht om nooit meer te herhalen…

Spoedcursus: herken de player

Het dieptepunt in mijn single bestaan is het kleine jaar (!) waarin ik in de ban was van een man die vervolgens lange tijd als ‘Vergif’ in mijn telefoon heeft gestaan. Ik was zo’n beetje op slag verliefd op hem en dat was funest voor mijn verstand. Achteraf gezien heeft deze man me vooral
geleerd wanneer ik hard moet gaan rennen. Het opvallendste teken? De aanval is zijn beste verdediging. Er zijn momenten geweest dat ik hem betrapte op leugens. Als ik dit tegen hem zei, begon hij mij altijd van alles te verwijten. Een afleidingsmanoeuvre die ervoor zorgde dat ik me vervolgens schuldig voelde. Ja, dat deed meneer slim. De dag dat ik het licht zag, was het moment dat ik hem compleet onverwacht tegenkwam in de bioscoop, duidelijk op een date. Ik confronteerde hem ermee en hij werd boos en zei dat ik het helemaal mis had. En dat ik altijd van alles dacht te weten. Een maand later kreeg ik de bevestiging van mijn gelijk dankzij een berichtje op Facebook: ‘Hi Mayra, ik wilde graag waarschuwen voor *piep*, hij heeft mij en een paar andere vrouwen compleet voor de gek gehouden. Ik hoop dat jij inmiddels van hem af bent.’ Bij mannen die mij direct verwijten maken als ik hen ergens op aanspreek en heel hard roepen dat alles aan mij ligt, loop ik tegenwoordig een blokje om.

Onduidelijkheid is eigenlijk heel… duidelijk

Niet appen als je zegt dat je gaat appen. Een afspraak niet bevestigen. Dagenlang niets laten horen. Niet reageren op WhatsApp. Of alleen antwoord geven op de vraag ‘hoe gaat het?’ en niet op de ‘zien we elkaar morgen nog?’
‘De man’ is behoorlijk nonchalant geworden. Ontelbare keren heb ik screenshots naar vriendinnen gestuurd met vragen als ‘Wat bedoelt hij?’ of ‘Hoe lees jij dit?’. En maar analyseren… De hel!
Mijn conclusie: commitment is uit. Exclusiviteit is eng. Ik heb me de afgelopen jaren geregeld ontzettend vervangbaar gevoeld. Vooral omdat ik zelf niet zo goed ben in het verdelen van mijn aandacht. Als ik een man leuk vind, focus ik me op hem en ben ik niet tegelijkertijd ook met andere kerels in gesprek. Ik heb het wel geprobeerd, dat daten als een man. Een maand lang heb ik met drie mannen tegelijk gedatet. Echt, 
ik werd er compleet paranoia van! Ik wist niet meer tegen wie ik wat had gezegd en ging dingen door elkaar halen. Ook had ik tijd voor niets anders meer, want ik had zo’n beetje elke avond een date. Dat ik enorm ging vergelijken vond ik vervelend. Het was niets voor mij. Als ik nu iemand leer kennen die de boel graag een beetje vaag houdt, probeer ik zelf meer afstand te houden. En er ook minder bovenop te zitten – op WhatsApp bedoel ik, niet in bed. Ik heb gemerkt dat dit er in sommige gevallen voor zorgt dat een man meer zijn best gaat doen en in andere gevallen het contact volledig verwatert. En dat is dan maar beter ook.

Waar het allemaal op neerkomt: 
ik ben belangrijk

Het was pas begin dit jaar dat ik besefte dat ik de neiging heb mezelf niet belangrijk genoeg te maken als ik aan het daten ben. Ik ben die chick die altijd heel veel begrip opbrengt voor de ander. En mannen die stiekem eikels zijn, 
maken hier maar wat graag gebruik van. Ook hing ik ontzettend veel waarde aan woorden. Als hij maar vaak genoeg zei hoe leuk of belangrijk hij me vond, liet ik hem vervolgens vrij makkelijk wegkomen met lelijk gedrag. Begin dit jaar viel eindelijk het kwartje. Ik was een paar maanden met iemand aan het daten en zou hem die avond zien – dacht ik. Lang verhaal kort: hij had gezegd dat ie zou bellen, dat deed hij niet, ik maakte daar een opmerking over en daar werd hij boos om. Ik nam een time-out van bijna een dag om een gepaste reactie te bedenken. Uiteindelijk schreef ik onder andere dat hij door niet duidelijk te zijn mij het gevoel gaf dat ik niet belangrijk was. De volgende ochtend kwam ik in mijn telefoon notities tegen van berichten die ik naar andere mannen had gestuurd. Overal stond: ‘Je geeft me het gevoel dat ik niet belangrijk ben.’ En daar kwam het vallende kwartje: ik legde de verantwoordelijkheid voor het gevoel belangrijk te zijn, bij de ander. Groot inzicht! Ineens zag ik zo veel wat ik anders had kunnen en moeten doen, simpelweg omdat ik meer verdiende dan wat iemand me gaf. Sinds ik single ben, heb ik steeds meer van mezelf leren houden. 
Inzien wat ik waard ben, zal in de toekomst een steeds sterkere filter zijn om bullshit buiten de deur te houden.

Soms is het gewoon even kut

Er zijn periodes dat ik het prima vind om single te zijn, maar er zijn ook dagen dat ik het mis dat er iemand is 
van wie ik van hou en andersom. Ik kan die vanzelfsprekendheid, die nooit vanzelfsprekend mag zijn maar dat altijd wel wordt, dan enorm missen. Dat er al vijf jaar lang niemand is die tegen mij heeft gezegd ‘I got you’, vind ik best pijnlijk. Als 
ik dit soort gedachten in mijn hoofd toelaat, ontstaat er een bak onzekerheid. Ben ik dan niet leuk genoeg? Ligt het aan mij dat ik alleen ben? Stoot ik mannen af doordat ik tegenwoordig meteen uitspreek dat ik niet op zoek ben naar casual? En zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar dat probeer ik te voorkomen door om me heen te kijken 
en te zien hoeveel geweldige vrouwen ook single zijn. 
Maar ook: hoe random de liefde soms ineens voor je neus staat. Na die bak aan mislukte pogingen kan het bijna 
niet anders dan dat mijn man steeds een beetje dichterbij komt, toch? En tot die tijd blijf ik gretig verder leren. Want dichter bij mezelf dan nu stond ik nog nooit.

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 33. Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «