VIVA-journalist Milou: ‘Ik ging op zoek naar de jongen die mij ‘kankerhoertje’ noemde op Facebook’

slutshaming

Milou Deelen is freelance journalist bij Viva. Vorig jaar op 8 maart, internationale vrouwendag, postte ze een video op Facebook, met het statement dat slutshaming niet oké is. Onlangs werd ze midden in de nacht op facebook voor ‘kankerhoertje’ uitgemaakt. Dan probeert ze verhaal te halen bij de dader(s)…

 

Lees ook: Franse tv maakt item over slutshaming met ‘onze’ Milou in de hoofdrol

‘Van 2015 tot maart 2017 was ik lid van het studentencorps Vindicat en gedurende een langere periode werden er grappen gemaakt over mijn seksualiteit. Zo was ik de hoofdpersoon in een lied dat jaarlijks werd gezongen over ‘de grootste slet van het jaar’ en was ik slachtoffer van on- en offline treiterijen, waarbij ik voor hoer werd uitgemaakt. Ik maakte de slutshaming video om duidelijk te maken dat mijn seksualiteit geen stof is voor andermans grappen. Het filmpje ging viral. Ik kreeg veel lof, maar ook veel negatieve reacties. Onder de video gingen de vunzige opmerkingen gewoon door. Mijn boodschap werd dus nog steeds niet serieus genomen. Ik besloot mijn lidmaatschap van het corps én mijn studie op te zeggen en terug te verhuizen naar Amsterdam. Na verloop van tijd werd het rustiger op mijn Facebook en in mijn telefoon. Tot ik drie weken geleden het volgende Facebookbericht kreeg, om 4:33 s’nachts:

 

 

Wakker worden met zo’n bericht in je mailbox, daar word je niet vrolijk van. Ik postte een screenshot op instagram, dat massaal werd gedeeld. Al snel bleek dat de afzender een corpslid was. De rector van Vindicat belde me om excuses te maken voor dit ongewenste gedrag, dat stelde ik op prijs. Toch zat het me niet helemaal lekker. Ik hoorde namelijk niks van de jongen die het bericht stuurde: geen excuses – niks. Ik besloot uit te vogelen wie hij was, en hem te vragen wat zijn bedoelingen waren geweest. En ik vroeg mij af of de vereniging maatregelen had genomen om herhaling te voorkomen. Ik belde de rector van het Groningse Vindicat. Hij vertelde dat hij had ontdekt dat de jongen op de foto lid was van Vindicat, maar dat degene die de tekst had verstuurd, een corpslid uit Utrecht was. Volgens verschillende bronnen waren de twee vrienden.

 

Eerst belde ik de jongen uit Groningen die op de foto stond. Ik vroeg hem hoe het kon dat hij met zijn hoofd op de foto stond bij zo’n bericht. Hij antwoordde: ‘Ik heb een foto met de telefoon van iemand anders gemaakt, en iemand heeft deze via via op het internet gegooid.’ Ik zei dat ik had gehoord dat die jongen een vriend van hem was, waarop hij reageerde met: ‘Die P. belde me toevallig een uur geleden op of ik nog gedoe met die foto had gekregen. Ik baal ervan, en dat heb ik ook tegen hem gezegd. Sorry voor alle ongein.’ Het was voor mij duidelijk dat P. de tekst bij de foto van zijn vriend had geschreven. P. en ik kennen elkaar niet, dat maakte me nog nieuwsgieriger naar de reden van zijn actie. Ik belde de vereniging waar P. lid was, om te vragen of ze van dit bericht wisten. De rector zei dat hij inderdaad van verschillende kanten had gehoord dat het om lid P. van zijn vereniging ging en dat hij nog met hem zou praten. De volgende ochtend werd ik netjes teruggebeld. Ze hadden met P. gepraat, maar hij had in alle toonaarden ontkend. Ook had gezegd dat hij mij best te woord wilde staan. Diezelfde middag belde P. uit Utrecht me inderdaad.

 

P:Hé Milou. Je had via via van mensen gehoord dat ik die tekst naar je had gestuurd, maar ik heb er niks mee te maken.’

 

Ik: ‘Waarom komt iedereen dan met jouw naam?’

P: ‘We hebben ooit met een vriendengroep dat account aangemaakt. Ik kan wel rondvragen of iemand dat heeft gedaan, maar niemand gaat dat toch ooit toegeven. Dus je zult het nooit te weten komen.’

 

Ik: ‘Waarom stuurt iemand zo’n bericht, om het vervolgens te ontkennen?’

P: ‘Weet ik niet.’

 

Ik: ‘Ik zag dat jullie ook mijn slutshamingvideo hebben gedeeld en dat eronder wordt gereageerd dat slutshaming wél oke is. Wie heeft dat gedaan?’

P: ‘Klopt, ik weet ook niet wie dat heeft gedaan.’

Het account had mij al een vriendschapsverzoek verstuurd. P. reageerde zelf ook nog onder de post.

 

 

Ik: ‘Het filmpje is nu ook verwijderd, zag ik.’

P: ‘Geen idee wie dat heeft gedaan.’

 

Ik: ‘En, voor de duidelijkheid: wij kennen elkaar niet toch?’

P: ‘Klopt.’

 

Ik: ‘Je hebt mij namelijk vorig jaar ook al via Facebook geprobeerd te bellen?’

P: ‘Daar kan ik me niks van herinneren.’

Ik: ‘Wat vind je ervan dat mensen online beledigende opmerkingen maken tegen mensen die ze niet kennen?’

P: ‘Ja dat gebeurt toch sowieso op het internet. Maar ik wil best m’n excuses aanbieden voor online grappen die ik ooit tegen je heb gemaakt.’

 

Ik: ‘Waarom deed je dat dan?’

P: ‘Ik ben een beetje meegegaan in die andere reacties, dat is inderdaad kinderachtig. Ik zal er de volgende keer aan denken.’

 

Ik: ‘Oké, dank voor het bellen P’.

 

Omdat P. nog zou rondvragen in zijn vriendengroep wie het bericht had gestuurd, probeerde ik hem nog een keer te bereiken. Dat lukte niet, P. had me geblokkeerd en ook op Facebook zag ik dat we geen vrienden meer waren. Of het nou P. was, of een van zijn vrienden: dit is een van de vele voorbeelden van een man die met dit soort online seksistische berichten wegkomt, en te laf is om zijn verantwoordelijkheid te nemen. Zolang we dit soort mannen niet op hun gedrag blijven aanspreken, zullen zij hier mee wegkomen, en zal er niks veranderen.”

 

Heb jij ook een soortgelijk verhaal? Mail dan naar redactie@viva.nl

Marjolein woont in de stad (Amsterdam) maar hunkert naar de natuur. En als ze een tijdje door de duinen heeft gestruind, verlangt ze weer naar de stad met z'n knallende energie. Ze vindt de menselijke psyche rete-interessant en schrijft daarom graag op Viva over waarom we de dingen doen die we doen, waar we naar verlangen en hoe die grijze massa van ons werkt. Want eigenlijk zijn we maar gekke (en daarom interessante!) wezens.