Vreemde eetgewoonten

geroosterde venkel

Dat ik de hele dag door misselijk ben, schreef ik laatst. Zo’n weeïg blèh-gevoel. Het is niet zo dat ik niets binnen kan houden hoor. En het lijkt al weer ietsje beter te gaan, gelukkig. Alleen ga je je daar dan weer zorgen over maken…

Ik eet dus wel gewoon, maar vooral frísse dingen: magere yoghurt, mandarijnen, worteltjes, komkommer. En ijs (eh ja, eentje ’s avonds sta ik mezelf toe, en nu zijn ze op, dus dat scheelt). Tosti’s ook. Ja, dat is dan weer heel wat anders. Liever een tosti dan een gewone boterham. Bizar hè? Dat tostirooster heeft jarenlang werkeloos in de kast gestaan en nu draait het overuren.
O ja, en appelstroop (vond ik voorheen écht niet lekker). Dik twintig jaar lang at ik ’s ochtends hagelslag op brood, en nu zit ik aan de appelstroop! En slappe groenten, gekookt, terwijl ik juist altijd van de knapperige roerbakgroenten was. Hollandse pot ook (of zou dat gewoon door het weer komen?). Maar ook vetter vlees vreemd genoeg. We eten in principe (niet uit principe hoor) geen varkensvlees, maar ik had laatst ineens zin in een slavink! Eet ik anders nóóit. (Leuk detail: wist je dat –wijlen- mijn opa de slavink bedacht heeft? Ja, zo leer je nog eens wat hè?)

Chocola kon ik de afgelopen weken makkelijk laten liggen (hoe kán het?!), maar nu lust ik het weer. Naar koek taalde ik ook niet, maar cake dan weer wel. En chips (over van Pier’s verjaardag, normaal zelden in huis). Maar alles met mate hoor, met mate.

Koffie staat me nog steeds tegen. Die geur! Zelfs als Pier een end bij me vandaan zit. Yegh! Héél soms neem ik er een, met veel melk, décaf. Omdat ik er altijd zo van genieten kon. Maar nu niet. Het is elke keer een desillusie, ja zelfs een manier om mij snel de kamer uit te krijgen.

Bizar, hoe een zwangerschap alles zo op zijn kop zet…

Ik weet nog hoe ik toen ik de eerste keer zwanger was verschrikkelijk veel zin had in tomatensoep, aardappelpuree en Brinta.

Maar schranzen en maar ‘Dik word ik toch!’ roepen, nee, daar geloof ik niet in. Ik houd mezelf niet voor de gek.
Zo at iemand die ik ken zich tijdens haar zwangerschap ongans aan slagroomsoesjes, elke dag weer; onder het mom van ‘Mijn lichaam vraagt erom’. Ja, da-ag. Kijk, dáár geloof ik dus niet in… Bij die appelstroop werkt het misschien zo, maar bij slagroomsoesjes, friet met mayo en ander fat food… nee, dan moet je toch even achter je oren krabben.

Net als het zogenaamde ‘voor twee eten’. Onzin. Dat hoeft ook absoluut niet. Als je maar zorgt dat je rékening houdt met twee, en dus genoeg gezonde voedingsstoffen binnenkrijgt. Je suf eten kan nooit goed zijn.

Ik zal me morgen eens wegen. Twee kilo ben ik in elk geval al aangekomen. Dat was twee weken geleden. Het zal nu dus wel 3 zijn. Minstens. Slik. Nou ja, van de 9 kilo die ik in mijn vorige zwangerschap ben aangekomen zijn er na flink borstvoeden weer 12 kilo afgegaan. Dus ik heb wat ‘speling’.

Die misselijkheid is balen, en ik vind het onbegrijpelijk dat sommige vrouwen (veel van mijn vriendinnen) daar tijdens hun zwangerschap absoluut geen last van hebben gehad, maar het kan nog veel erger. Ik ken ook iemand die haar héle zwangerschap misselijk was en al die tijd een mond vol speeksel had waardoor ze zelfs amper kon práten…

Desalniettemin ben ik er nog steeds niet over uit wat nou erger is: 3 maanden misselijk zijn of 1x bevallen. Momenteel zou ik liever bevallen geloof ik… Hoewel…

Heb/had jij ook van die vreemde eetgewoonten tijdens je zwangerschap?