Zoë (32) is verliefd op haar beste vriendin, maar zij niet op haar

Elke week geven we je een kijkje in iemands liefdesleven in VIVA’s rubriek ‘De Status’.

Zoë (32) is verliefd op haar beste vriendin.

Tekst Lydia van der Weide

“Sinds anderhalve maand weet ik niet meer wie of wat ik ben, alles in mijn leven staat op z’n kop. Ik heb nog nooit getwijfeld aan mijn seksuele voorkeur. Vanaf mijn dertiende experimenteerde ik erop los, ik had verschillende vriendjes en scharrels. Meiden vond ik mooi. Maar aantrekkelijk in de zin dat ik sex met ze wilde? Never. En echt niet omdat het een taboe was in de plaats waar ik vandaan kom. Een hoop vriendinnen van mij zoenden weleens met elkaar. Om jongens op te geilen. Of gewoon, voor de lol. Ik keek toe, maar deed nooit mee. Zou ik toen stiekem al bang zijn geweest voor wat dat in me los zou maken? Of komt het echt alleen door Ilse, die mijn hoofd nu zo op hol brengt?

Ilse is een van mijn beste vriendinnen. Al drie jaar delen we alles: college-aantekeningen, ons laatste geld, sores, avontuurtjes, we hadden een tijd zelfs dezelfde booty call. Nooit heb ik haar anders gezien dan gewoon als vriendin. Tot ik zes weken geleden na het stappen bij haar bleef logeren. Dat had ik vaker gedaan. En het was ook de eerste keer dat we allebei onder invloed van XTC waren. Het was wél de eerste keer dat we nog twee pilletjes over hadden en besloten die thuis te nemen. We dansten door de kamer, lachten ons slap en belandden op haar bed met een fles bubbels. De bubbels raakten we niet aan, elkaar des te meer. Het ging vanzelf, haar mond was zacht, haar handen vonden mijn borsten en opeens waren we naakt. Ik heb vaak sex gehad met een pil in mijn mik, ik weet in wat voor roes je kunt belanden. Maar dat stelde niets voor bij wat er nu met me gebeurde. Intense geilheid, maar ook pure liefde. Zo teder. Toen Ilse in slaap viel, heb ik nog een tijd naar haar liggen kijken. Ik zag haar opeens helemaal anders. Hoewel? Straks zouden we vast keihard lachen om wat er was gebeurd, dacht ik.

Ilse maakte me wakker met ontbijt. ‘Jezus!’ gierde ze. ‘Wat een nacht!’ Ze kroop terug in bed, maar droeg een nachthemd en bleef op afstand. Ze repte met geen woord over wat er was voorgevallen en babbelde over ene Joris, op wie ze al tijden verliefd was. Ik voelde me op een gekke manier afgewezen. De dagen erna merkte ik dat Ilse door mijn gedachten bleef spoken. In haar appjes zocht ik verborgen signalen: dacht ze ook op een speciale manier aan mij? Nada. Kennelijk heeft het op haar weinig impact gehad. De keer dat ik haar weer zag, had ze eindelijk beet bij Joris – en ik was strontjaloers. Dat ben ik nog. Ik krijg onze nacht niet uit mijn hoofd. En haar niet. Ik wil haar weer zoenen, weer proeven. Jongens, ik heb er op het moment geen trek in. Ilse is happy met Joris en onze nacht samen lijkt haar niets te doen. Volgens mij probeert ze me zelfs te ontwijken. Misschien heeft ze weinig tijd, misschien vindt ze het ook ingewikkeld en is ze bezig me te dumpen. Dat maakt me wrokkig, onzeker, verdrietig en vooral in de war. Maar een gesprek durf ik niet aan. Bang om af te gaan en een megablauwtje te lopen.”

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 50. Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «