170 handen

Zo’n 170 verschillende handen zaten aan het ondergoed dat ik nu draag. Niet omdat ik 85 mannen zo gek kreeg om het uit te doen. I wish! Deze handen waren waarschijnlijk handen van vrouwen in Bangladesh. Vrouwen achter een naaimachine.

Spijkerbroekenmachine
Er bestaat geen spijkerbroekmachine. Mode wordt gemaakt door mensen. Dat klinkt misschien een beetje als ‘Gras is groen’ of ‘Máxima is leuker dan Willem-Alexander’. Logisch. Maar we lijken het vaak te vergeten. Ik zelf ook. ‘€29,95 voor een spijkerbroek? Koopje!’ Ook die broek werd al aangeraakt door 170 handen. Handen die betaald moeten worden. De handen van de naaister en die van de vrouw die de stof spint en die van de katoenboer en die van de verver van stof en die van de vrouw die de patronen knipt… en die van… en die van… en die van. Die productie van kleding kost nu ongeveer 2% van de verkoopprijs. In dit geval zo’n 60 cent.

De prijs van mode? Meer dan duizend doden
Op 24 april stort een kledingfabriek in Bangladesh in. De eigenaar had toestemming voor een fabriek van vijf etages, hij voegde er illegaal drie etages aan toe. De muren scheurden, maar zo’n 3500 arbeiders moesten doorwerken. Trillingen van te grote generatoren op het dak zijn de druppel. Het gebouw waar onder anderen Primark en Mango fabriceren, stort in. Die spotgoedkope skinny jeans? Dat is dan €29,95 en 1100 mensenlevens, alsjeblieft.

Mac Mode
Het boek Talking Dress van Marieke Eyskoot drukte me weer eens met mijn neus op de feiten. Ze vertelt het verhaal achter kleding. Mode werd McDonald’s met de nieuwe spijkerbroek als haar Big Mac. Een quick fix voor onze honger naar nieuwe kleren. Slechte kwaliteit wordt vaak geaccepteerd, want voor zo’n prijs kopen we gewoon weer wat nieuws als het stuk is. Mode is trends snacken. En ik doe er zelf net zo vaak aan mee.

Talking Dress predikt slow fashion. En dat wordt opgepakt. Merken halen hun productie terug naar Europa om het milieu minder te belasten of werken samen met kleine, eerlijke ateliers in landen als Bangladesh om de bevolking te steunen. Ook de H&M’s van de wereld wagen een poging met kleine, eerlijke collecties. En zo kwam er een rupsvriendelijke zijden sjaal van Kiss and Tell, een biologisch linnen top van EKYOG en gerecyclede oorbellen in mijn kledingkast. Naast die Mango ballerina’s. Dat nog wel. Je moet ergens beginnen. Elke goedbetaalde hand aan mijn ondergoed is er één.

CC foto: Scrap Pile