André Dongelmans: ‘Ik zoek nog uit hoe ik het fenomeen relaties aan moet pakken’

Andre Dongelmans

Toen hij via Instagram verzoekjes van mannen kreeg, wist André Dongelmans (31) zeker dat hij raak had geschoten met zijn rol in kijkcijferkanon De luizenmoeder.

Tekst: Milou Deelen | Foto’s: Liz van Campenhout

Binnenkort beginnen de opnames voor het tweede seizoen van De luizenmoeder. Het eerste seizoen is het best bekeken programma óóit op NPO3. Legt dat druk op je?

‘Absoluut. Ik had het prima gevonden als het bij één seizoen was gebleven. Ik hou van kort en krachtig. Stiekem hoop ik dat dit het laatste seizoen is, gewoon twee seizoenen knallen en dan stoppen, net als bij Fawlty towers. Toch zou het me niet verbazen als je me over een paar jaar hier weer zit te interviewen, en we bezig zijn met het zesde seizoen. Zo gaat dat.’

In hoeverre is je leven veranderd na De luizenmoeder?

‘Mensen gingen me ineens herkennen – iedereen trok aan me. Had ik een kleine rol in een voorstelling, werd ík ineens gevraagd voor de interviews in plaats van de hoofdrolspeler. Ik zag overal mensen naar me kijken en stiekem foto’s maken. De bekendheid werd alleen maar erger, waardoor ik werk en privé niet goed meer gescheiden kon houden. Ik ben daar te nuchter voor, en denk: jongens doe even rustig, ik ben diezelfde jongen als vóór de serie. Ik werd erg geleefd en voelde een vermoeidheid die ik niet eerder kende. Ik kreeg zelfs last van hartkloppingen en op toneel begon ik slecht te ademen. Daarom ben ik laatst een weekje in mijn eentje naar Tenerife gegaan – dat heeft me veel goed gedaan.’

Kun je wel van alle aandacht genieten?

‘Absoluut. Het lijkt nu alsof ik alleen maar zeur over mijn bekendheid, maar het heeft ook leuke kanten. Zo speel ik in De luizenmoeder een homo, terwijl ik zelf hetero ben. Toen ik na de eerste aflevering verzoekjes kreeg van mannen via Instagram, wist ik dat ik mijn rol goed had neergezet. Het is fijn dat de aandacht me inmiddels minder overweldigt. Ik ben me er nu van bewust dat mensen naar me toe kunnen komen. Aan de andere kant vind ik dat best een arrogante gedachte van mezelf.’

Dat je daar bij stilstaat, komt juist bescheiden over.

‘Dat ben ik ook, en wil ik graag blijven. Ik vind het vreselijk als bekendheid mensen naar hun hoofd stijgt. Ik ken mensen die toen ze succes kregen ineens niet meer tegen me spraken, en nu ineens weer wel. 
Ik vraag me oprecht af of ze zich niet meer herinneren dat ze vier jaar geleden niets van me wilden weten. Bizar.’

Hoe ben je eigenlijk benaderd voor De luizenmoeder?

‘Ilse Warringa, die juf Ank speelt en ook het script schreef, stuurde mij een bericht via Facebook-messenger. Ik was meteen enthousiast, vooral na het lezen van het script, omdat ik zo hard moest lachen. Ik vroeg me wel af of de racistische grappen en shockerende stukken uit het script stand zouden houden. Ik was heel nieuwsgierig hoe mensen daarop zouden reageren.’

Sommige mensen zeiden dat je je eigen ras de rug toe zou keren. Wat vind je daarvan?

‘Ik vind dat je jezelf dan te serieus neemt. In Nederland hebben mensen het gevoel dat ze op eieren moeten lopen. De serie prikt daar gelukkig een beetje doorheen. Er zijn vooral mensen naar me toegekomen die het vet vinden dat we op deze manier grappen maken over racisme. Ik maak geregeld mee dat ik merk dat iemand een racistische grap wil maken, en het dan inslikt omdat ik erbij ben. Dat vind ik heel kut. Durf hem dan ook te maken als ik erbij ben. Overigens hoop ik wel dat er ooit een tijd komt dat het bij welke rol dan ook niet uitmaakt welke huidskleur je hebt. Maar laten we alsjeblieft grapjes maken over alles en iedereen, zolang het maar met respect is.’

 

Het hele interview met André Dongelmans komt uit VIVA 34. Deze editie ligt vanaf 22 augustus in de winkel én kun je online via Blendle lezen.

»HET HELE ARTIKEL LEES JE HIER OP BLENDLE «