Blog Sophie: Kindermishandeling

“Ik kreeg er pijn van in mijn botten,” zei ze, terwijl ze de spullen van haar kinderen bij elkaar zocht. Andere ouders knikten instemmend en sommigen schokschouderden, alsof er koude rillingen over hun ruggen liepen. Even verderop klonk er gegil. Kinderen zaten elkaar achterna op een klimtoestel.

Het was de derde dag van onze vakantie in het safaribungalowpark. Hoewel ik van tevoren had verwacht er nog niet dood gevonden te willen worden, viel het dus eigenlijk reuze mee. Ik had alleen aan de negatieve kanten gedacht. Dingen die vooral met de ouderlijke taken te maken hadden, als kinderen voeden, baden en kleden. Ik had niet stil gestaan bij speeltuinen, terrasjes en de rust als twee van de drie meiden op bed lagen en er geen was lag om te vouwen.

Boze vader

We zaten middenin de natuur. Eendjes, zwanen, ganzen en konijnen konden we vanuit ons huisje zien. De zon zagen we opkomen over het meer, waardoor er prachtig natuurschoon in herfsttinten te bewonderen was. Ja, ik, die natuur ervaart als spanning (horzels, teken, verdwalen in het bos… brrr) kwam zelfs echt tot rust. De kinderen kregen ineens zo’n overdosis speeltuinen en wilde dieren over zich heen, dat ze de vijfde dag smeekten om gewoon een ochtend op de iPad te mogen spelen.

Maar goed, die derde dag zaten we weer eens bij een speeltuin. Een vader van vier kinderen was boos. Heel boos. Hij was zo boos dat de mensen die er in de buurt stonden omdraaiden. Ik zat op dat moment de fles te geven met mijn rug ernaartoe, dus kon ik alleen maar luisteren. Wat overigens onmogelijk was om niet te doen.

Kind vermoorden

Ik weet niet wat het was. Hij sloeg tenslotte niet en schold niet. Maar iets zorgde ervoor dat ik mijn echtgenoot aankeek. Hij keek even zorgelijk terug. Na tien minuten was de man nog steeds niet klaar met zijn preek. Inmiddels begonnen de ouders die het ook zagen, wat onrustig te bewegen. Een medewerker van de speeltuin liep zelfs op de man af. Hij werd bruut weggestuurd.

Even later vertrok de man. En ja, toen begon het. Ouders zochten elkaar op, zorgen werden geuit. Verhalen klonken dat de man eerder had gedreigd een van de kinderen te vermoorden als ze elkaar nog eens van het klimrek duwden. Eén vader vertrouwde het niet en liep de man zelfs achterna.

Weeïg gevoel

Medewerkers van het park kwamen op de commotie af. Gesprekken volgden. Uiteindelijk werden de ouders gerustgesteld met het feit dat er een melding zou worden gemaakt bij het Algemeen Meldpunt Kindermishandeling. En dat ze hem de rest van de week in de gaten zouden houden – hij zat op een park vlakbij blijkbaar.

En wat me nu zo trof, was dat alle ouders unaniem een weeïg gevoel in de onderbuik kregen. En hoewel ze niet ingrepen, waren ze wel alert. En dat gaf me een gerust gevoel. Mij tenminste, maar ik had ook niet zo veel meegekregen behalve de preek. Een andere vrouw zei bij het weggaan dat ze er niet van zou kunnen slapen. Ik denk – nu een week later – toch nog vaak aan die vier kinderen. En hoop dat het goed met ze gaat.