Boylston Street, Boston

geen

Twee marathons in twee dagen tijd. Nog nooit was het contrast zo groot.

Zondag 14 april 2013, Coolsingel Rotterdam
De laatste meters in zicht
Een sportieve prestatie
Applaus
De menigte juicht
Euforie
Moe en voldaan
Eén groot feest
Alleen maar winnaars

Maandag 15 april 2013, Boylston Street Boston
De laatste meters in zicht
Een laffe daad
Explosies
De menigte schreeuwt en huilt
Paniek
Wanhopig en verward
Eén groot drama
Alleen maar verliezers

Gruwelijke beelden
Het nieuws bereikte mij als eerste via Twitter. De ontzetting was groot, de beelden indrukwekkend. Zonder kijkcijferadvies vooraf werden de meest gruwelijke foto’s ongevraagd voorgeschoteld. Kippenvel.

Het feit dat de dag ervoor in mijn ‘achtertuin’ ook een marathon was gelopen, maakte het besef van wat er was gebeurd nog groter, bracht het nog dichterbij. Zoveel onschuldige slachtoffers. Van huis vertrokken om een mooi feestje te vieren, hun dierbaren aan te moedigen… zich van geen kwaad bewust.

De helden van Boston
Direct na de eerste explosie zag ik mannen en vrouwen in gele hesjes direct op slachtoffers aflopen en hulp bieden, zonder zichzelf eerst af te vragen of het wel veilig was. Ik lees over renners die met 40 km in de benen zijn doorgelopen richting ziekenhuis om bloed te doneren voor de slachtoffers. Omwonenden die lichtgewonden onderdak bieden. Helden. Stuk voor stuk.

Hoop
Ik negeer de foto’s, video’s en ooggetuigenverslagen en klamp me vast aan dit soort berichten. Want hoeveel kwaad anderen de wereld ook willen aandoen, juist op dit soort momenten voelt de meerderheid zich met elkaar verbonden, helpt en troost elkaar. Dat ontroert mij en stemt me tegelijkertijd hoopvol. Als het moet, dan zijn mensen er voor elkaar.

Mijn gedachten gaan uit naar alle mensen in Boston. Ik wens hen veel sterkte met het verwerken van deze laffe aanslag.

Bron foto: hahatango