De bril

Een tijdje terug misbruikte ik mijn plekje hier schandalig. Ik vroeg naar jullie mening over twee brillen. En jullie deden mee.

En nu heb ik dus een bril. Maar de grap is: de bril is niet de bril waar jullie massaal op hebben gestemd. Sterker nog: de bril stond niet eens in dat stukje!

Het is namelijk de bril geworden die je hier linksboven ziet. Die loei van een bril. Die overdreven-grote-carnavalsbril. Die superhippe bril die eruit ziet alsof hij van hout is.

Oh het is veel te fijn om een bril te hebben. Ik heb nu nog zelden mijn lenzen in. Het is alsof je ogen continu pantoffels dragen.

Er zit ook een nadeel aan hoor. Als ik nu mijn bril opheb, heb je van die mensen die er van overtuigd zijn dat zij die bril ook even opmogen. En ik ben de flauwste niet. Dus mijn bril heeft al heel wat gezichten gehad.

Maar als je ergens binnenkomt en met beslagen glazen (want dat was ik vergeten: je bril beslaat als een malle) “Hoi” tegen iedereen gilt en je bril wordt door een wildvreemde van je neus getrokken, nou, dan word ik ziedend.

Dat is hetzelfde als het hoorapparaat van iemand voor je in de rij stiekem uitzetten. Hetzelfde als een stuk peperkoek boven een baby in een box houden. Het is gemeen en raar. Alsof je ook van iemand die met krukken loopt de krukken afpakt. Ik kan me er vreselijk over opwinden en nu lijkt het alsof ik de bril zie als iets wat totaal onmisbaar is omdat ik anders overal tegen aan zou knallen.

Maar dit is niet zo. Ik heb -1,5 aan beide kanten en als ik geen lenzen draag of geen bril op heb, zie ik gezichten een beetje vaag, ik kan dakpannen niet onderscheiden en een boom heeft geen blaadjes. Het valt allemaal erg mee, maar het is genoeg om flinke hoofdpijn van te krijgen.

Dus toegegeven: ik wilde gewoon een hippe bril.

cc foto: privébezit