De hele week in mijn grootste miskopen

Maandag: vandaag begint mijn mini-experiment: elke dag één miskoop dragen. Misschien vinden anderen mijn modeflaters leuk en levert me dat nieuwe outfits op. Mijn grootste misser is een pluche colbert met tijgerpint. Eén keer gedragen. Door een vriendin die als Nel Veerkamp naar een feestje moest. Waarom heb ik dit gekocht? Met tegenzin trek ik het aan. Het voelt alsof ik in de Xenos in een berg tijgerkussens ben gevallen. Hoe combineer ik dit zonder dat het ordinair wordt? Met een jeans en sneakers, besluit ik na een passessie van een uur. Op mijn werk gilt mijn hoofdredacteur: wat een leuk jasje! Net als de vriendin met wie ik ga lunchen. Ik ben verbaasd. Mijn andere collega’s houden wijselijk hun mond. Geen goed teken. Als ik vraag wat ze denken, barst de discussie los. Conclusie: ordinair, maar leuk voor een Toppers-concert.

Dinsdag:
Achter in de kast vind ik een leren jasje afgezet met een gouden ketting. Nooit gedragen, bang dat het toch cheap en tacky is. Voor het contrast combineer ik het met een bloemenjurkje. Rick trekt een wenkbrauw op als ik langsloop: “Afschuwelijk! Die schoudervullingen kunnen écht niet!” Onzeker kom ik op de redactie. Het liefst tijger ik onopvallend naar mijn werkplek. Maar gek genoeg vindt iedereen het superleuk. Waarom is dit een miskoop? Het heeft juist iets Chanel-achtigs. Ik moet ook niet luisteren naar mannen. En dus besluit ik het jasje een tweede kans te geven.

Woensdag:
Vandaag een blauw broekpak. Zag er online op Asos.com stijlvol uit, maar valt in de praktijk tegen. Ik droeg het ’n keer tijdens het stappen. Ik was aangeschoten, vergat dat het rechter bandje steeds omlaag zakte en zat tegen sluitingstijd in mijn bh aan de bar. Dus durf ik het alleen met een jasje te dragen. Rick vind het mooi, net als mijn collega’s. Ik twijfel: ik durf mijn colbert niet uit te trekken, zit de hele dag aan dat bandje te trekken, de stof lubbert en op het einde van de dag kun je mijn knieën en billen erin uittekenen. Weg ermee.

Donderdag:
Als ik ’s ochtends in een vergadering aanschuif in mijn bloemenjasje, ooit gekocht in een vintagewinkel, vliegen de complimentjes me om de oren: mooie print, prachtig die grote revers en wat staan die kleuren je mooi. Ik vind het zelf ook best leuk. Maar als ik even later aan mijn eigen blok aanschuif, wordt mijn hoofd er nog net niet afgehakt: wat een tuttig ding, de ergste miskoop tot nu toe en Beatrix zou er blij mee zijn. Verbijsterd loop ik naar de koffieautomaat. “Hè, wat een leuk jasje!” roept een moderedacteur. En zo gaat het de hele dag door. Leuk! Niet leuk! Leuk! Niet leuk! Ik word gek. In verwarring hang ik het jasje die avond toch maar terug in mijn kast.

Vrijdag: vandaag een harembroek met tijgerprint. Ik draag hem nooit, want lastig te combineren met dank aan de Oh oh Cherso-print. Ik werk thuis, dus post ik een foto op de Facebook-site van Viva: leuk of weg ermee? Meer dan 45 stemmen zijn tegen. De reacties zijn onverbiddelijk: leuk als pyjamabroek, prima poetsdoek, ordinair ding, nooit de straat mee op gaan. En dat terwijl ik net naar de bakker ben gelopen. Slechts 11 reacties zijn voor. Had ik niet verwacht, want ik ben blij dat ik hem weer heb ontdekt. Net als mijn fake Chanel-jasje. Geen slechte oogst voor een verwarrend weekje, toch?

Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen, probeert elke werkdag iets anders te dragen en maakt daar foto’s van. Ook afkicken van fast fashion? Kijk op www.freefashionchallenge.com



Leuk of weg ermee?

Foto’s: privébezit