De wraak van de legging

Ineens was het voorbij: de legging hype van de jaren tachtig, je weet wel, die tijd waarin er nog auto’s rondreden met gele koplampen. De legging verdween in de kast en ik was opgelucht. Achteraf moesten we er allemaal een beetje om lachen, zo van: wat maf dat we daar met zijn allen in zijn getuind. Het was een bevlieging, een gekte, leuk om je kind in rond te laten lopen, want kinderen zien er koddig uit, zeker als ze maffe kleren dragen.

Dikke bipsen
Toch heeft iemand het in zijn hoofd gehaald om te bepalen dat de legging weer kan. Die persoon dacht: ‘Vrouwen moeten een rokje kunnen dragen in de winter, maar een panty eronder dragen is te koud. Ehm. Wat hebben we nog liggen in de kledingkast? De legging! Ik ben geniaal!’

Het leek dan ook écht ideaal: het hele dikke bipsen probleem van de legging kon worden opgelost door een rokje of een tuniek over de zitvetjes heen te laten hangen. Het was een moment van vreugde: de legging had toch nog zijn nut gevonden. Maar zoals dat gaat met alle goede ideeën ging iemand er mee aan de haal.

Blote kuiten
Er zijn van die mensen die overal een eigen stempel op willen drukken, die een idee pakken om het iets mee te geven van zichzelf. De legging beleefde zijn tweede lente als dikke panty, maar al snel verloor ze haar pantylook. Iemand knipte het kuitgedeelte er vanaf, waarschijnlijk gedreven door de gedachte: ‘dat zorgt voor een mooie overgang van koud naar warm weer. Ik ben ook geniaal!’

Popeye
Nee! En dan in het bijzonder nog eens driewerf neen voor de witte variant van de blote-kuiten-legging. Daarnet zag ik een vrouw staan met kuiten waarop Popeye jaloers zou zijn, waarbij de pijpjes van de witte legging opkropen in de richting van haar knie. Het was alsof ze om elke knie een brace had zitten! Ik dacht: ‘Het is een wonder dat die vrouw kan staan, met twee kapotte knieën,’ maar ik werd gewoon gefopt door de legging die onder het rokje uit stak en riep: ‘Walg van mij, wuif mij weg met hoongelach, maar ik ben terug! Wie als laatst lacht, lacht het best!’

En nu vraag ik me af of ik, ondanks dat ik al een keer heb gelachen, ook nog aan de beurt kom om als laatste te lachen en hoe vaak de legging en ik elkaar nog mogen afwisselen met als laatste lachen. Waarschijnlijk nog heel lang, want ik kan het niet uit mijn strot krijgen om te zeggen: ‘En nu is het mooi geweest.’ Want dat is gewoon niet waar: het is nooit mooi geweest!

CC foto: j/k_lolz