En bedankt, hè

‘Kan ik u helpen?’ De vraag lijkt me overbodig, want ik sta al een minuutje of twintig wortel te schieten bij deze vitrine.

Ik wil die
Ik zet mijn vriendelijkste glimlach op, want die jongen kan er natuurlijk ook niks aan doen dat het zo druk is in de computerwinkel. ‘Ja, graag,’ antwoord ik. ‘Ik wil deze laptop, alsjeblieft.’ Ik tik met mijn nagel op het glas om het ultradunne, ultralichte en ultrahippe apparaatje aan te wijzen.
De jongen trekt geamuseerd een wenkbrauw op. ‘U bedoelt de Chromebook?’ vraagt hij neerbuigend.
Ik moet moeite doen om niet met mijn ogen te rollen. ‘Ja, de Chrómebook.’

Want ik ben een debieltje
‘Goed.’ Hij maakt nog geen aanstalten om de vitrine te openen. ‘En u bent ervan op de hoogte dat er geen Windows op zit?’
Ik knik.
De jongen is er blijkbaar niet gerust op. ‘Dus geen mogelijkheid om er Office op te zetten,’ verduidelijkt hij.
‘Ja, dat weet ik,’ antwoord ik met op elkaar geklemde kaken.
‘Dat betekent geen Word, geen Excel, geen Publ…’
‘Ik weet wat Office is, dank je,’ val ik hem zo beleefd mogelijk in de rede.
Hij werpt me nog een laatdunkende blik toe en opent de vitrine.

Tot in de puntjes
Werkelijk, denkt hij dat ik zomaar een winkel binnen kom stappen, in plaats van me eerst uitgebreid te oriënteren op wat ik wil? Dat heb ik één keer gedaan en toen kwam ik naar buiten met een laptop die weliswaar supermegavetwickedawesome was, maar ook veel te chique en te duur voor wat ik ermee wil (schrijven en een beetje Facebooken). Deze keer heb ik me dus zo goed voorbereid dat ik eigenlijk alleen nog maar even hoef te betalen. Er moet wel iets heel geks gebeuren, wil ik deze laptop – o sorry, deze Chromebook – niet aanschaffen.

Typisch
‘Mag ik er nog even op typen?’ Ik wil natuurlijk wel zeker weten dat het toetsenbord lekker tikt. Dat is vrij belangrijk voor een laptopzoekende schrijfster. De jongen zet het apparaat met een zwierig gebaar voor me neer en probeert in te loggen, maar het wachtwoord klopt niet bij het e-mailades. ‘Hm, sorry,’ mompelt hij. ‘Ik kan niet inloggen. Dan moet u zo maar even typen.’ Hij gaat opzij, zodat ik erbij kan. Ik druk op ‘inloggen als gast’ en direct ben ik ingelogd. Ik durf ook meteen niet meer naar de jongen naast me te kijken. Die vindt me nu vast helemaal niet meer aardig.

Tot zover deze cursus ‘hoe jaag ik winkelpersoneel tegen me in het harnas terwijl ik dat helemaal niet van plan was want ik wilde alleen maar een laptop kopen’.