#ERNST BLOGT: Wie ben jij?

Ik zet de eerste letters van mijn vijfde VIVA-blog op papier en in mijn hoofd herhaalt zich steeds de vraag: ‘Wie leest dit nou eigenlijk?’ Tegen wie heb ik het? Met wie spreek ik? Eigenlijk heel gek: in elke blog geef ik een stukje van mezelf weg, maar ik weet helemaal niets over u, of mag ik tutoyeren, jij?

Ik zou best jouw gezicht willen zien als je een van mijn blogs leest. Gewoon even met je mee kijken. Zodat ik weet wat de blogs met je doen. Frons je? Lach je? Kijk je bedenkelijk of heb je helemaal geen expressie? Ik kom het niet te weten. Dat is nu eenmaal zo bepaald in de ‘wet-van-het-bloggen’. Jij leest en ik schrijf.

Meiden met een verhaal
Ik heb erover nagedacht of ik in een paar van mijn blogs jonge Oegandese vrouwen uit onze War Child-projecten zelf aan het woord zou laten komen. Het is namelijk best aardig om iets over mij te weten, maar als je het hebt over mensen met echte verhalen, dan moet je bij die meiden zijn. Angela bijvoorbeeld, ik ga haar gewoon aan jou voorstellen! Angela groeide op in Noord Oeganda. Ze was vijftien toen ze door rebellen van Joseph Kony uit haar dorp werd gehaald. Ze moest voor jaren in de bush meevechten. In een oorlog waar ze niets van begreep. Ze heeft geluk gehad en kon ontsnappen.

Dan Rebecca. Zij heeft de gruwelheden van meevechten in het conflict nooit meegemaakt, maar heeft wel haar hele leven in een vluchtelingenkamp gewoond. Ze kon daardoor niet naar school, heeft in haar kinderjaren in een hoekje van de hut geslapen en is nog altijd bang voor harde geluiden.

Ook Joyce heeft het verreweg van makkelijk gehad. Zij werd op weg naar haar tante verkracht door onbekende mannen en vervolgens aan haar lot overgelaten. Er was geen medische hulp en op dat moment ook geen psychische bijstand, dus hield ze deze gruwel jarenlang stil.

Christine wil ik ook aan jullie voorstellen. Ze was kindsoldaat en vocht gedwongen mee in de frontlinie. Ze was snel, slim en had niets te verliezen. Dat wisten de rebellen ook, waardoor ze de taak kreeg om een groep te leiden. Ze werd bevrijd door het leger. Christine vindt het nog steeds heel moeilijk om andere meiden te vertrouwen.

Gruwelheden een plek geven
Het zijn meiden als Angela, Rebecca, Joyce en Christine die een verhaal hebben. Het gaat in mijn blogs niet over mij. Ik schrijf niet om steeds iets meer over mezelf te vertellen. Ik schrijf om de verhalen van deze jonge meiden aan de wereld kenbaar te maken. Ik wil met jullie, VIVA en War Child deze meiden helpen nog iets van hun leven te maken. Het lijkt onvoorstelbaar, maar dat kan echt. Ik zie het gebeuren. Deze jonge meiden zijn in staat om de gruwelheden een plek te geven. Begrijp me niet verkeerd, ze zullen het nooit vergeten. Maar ze zijn wel in staat om samen iets van hun toekomst te maken. Wie je ook bent, help je daar aan mee?

Ernst

ERNST SUUR (32, MEDEWERKER BIJ WAR CHILD) BLOGT OM DE WEEK OVER ZIJN LEVEN IN OEGANDA.

Doe mee!
VIVA heeft in Noord Oeganda een project geadopteerd. Deze gaat van start als er genoeg geld is opgehaald. Help jij mee het WoMap-project van de grond te laten komen? Join dan samen met VIVA en War Child de community. Ga naar pifworld voor meer informatie.