Ernst blogt: Liever eigenwijs dan….

Half 8. Zaterdagochtend.  Zo’n heerlijke ochtend waarop ik tijd heb om mijn dochter ontbijt te geven en een lekkere koffie in elkaar kan knutselen. Mijn vrouw en ik hebben absoluut de mooiste dochter van de hele wereld: ze is lief, mooi, grappig en ongelofelijk slim! Met haar 1 jaar en 7 maanden kan ze de hele wereld aan. Althans, zo gedraagt ze zich als ze achter de vogels in de tuin aan rent, op de hakken van mama probeert te lopen of met haar kroeshaar voor de spiegel gaat staan en zichzelf toelacht. Zo klein, zo kwetsbaar maar o zo zelfverzekerd. Of is het eigenwijs?

Andere koek
Terwijl ik aan mijn koffie slurp en vanaf onze veranda naar mijn dochter zit te kijken – die nu trouwens probeert een kus te geven aan de hond – bedenk ik me dat in Noord Oeganda, zo’n 350 KM hiervandaan, er heel veel vrouwen zijn die niet zo zelfverzekerd zijn als mijn dochter .

Deze vrouwen hebben 20 jaar oorlog achter de kiezen. Bedenk je even: dat zijn je kinder- en je jeugdjaren. Zowel je basis- als je middelbare schooltijd. Wat er tijdens die jaren met mensen is gebeurd is niet in een blog te beschrijven. Vooral vrouwen en kinderen zijn hard getroffen. Seksueel uitgebuit. Ingezet als soldaat. Vaak jaren op de vlucht in de bush om vooral maar niet gezien of gehoord te worden.

Geloof

Het WOMAP project waar we samen met VIVA en jullie aan willen bouwen richt zich op die vrouwen in Noord-Oeganda. Meiden die door de oorlog niet naar school konden gaan,  verschrikkelijke dingen mee hebben gemaakt en nu proberen iets van hun leven te maken. We proberen ze uit hun schulp te trekken en zelfverzekerder te maken. We willen ze weer laten geloven in zichzelf, in hun omgeving.  En helpen Noord Oeganda op de kaart te zetten.

Ik geloof, sterker nog, ik weet uit ervaring dat met de juiste begeleiding en aanpak deze meiden van oorlogsslachtoffer naar zelfverzekerde jonge vrouwen kunnen groeien.

Realiteit
Ik besef dat dit heel ver van je bed kan staan. Maar denk even terug aan wat ik over mijn dochter schreef, of denk aan je eigen kind of je nichtje, je neefje. Schets een situatie waar ze geen nieuwe dingen kunnen uitproberen, niet vrij kunnen rond rennen en niet mogen huilen omdat ze anders gevonden worden door rebellen. Een leven waarin ze niet kunnen lachen omdat er niets te lachen valt…


Mijn dochter is inmiddels naast me komen staan, heeft een luier op haar hoofd gezet en drumt met een lepel op een emmertje. Een geslaagde poging om mijn aandacht te trekken. Ik lach, ze lacht terug en pakt mijn vinger, brabbelt wat.  Samen lopen we een rondje door de tuin. Eigenwijze drol!

Ernst Suur

ERNST SUUR (32, MEDEWERKER BIJ WAR CHILD) BLOGT OM DE WEEK OVER ZIJN LEVEN IN OEGANDA.

Doe mee!
VIVA heeft in Noord Oeganda een project geadopteerd. Deze gaat van start als er genoeg geld is opgehaald. Help jij mee het WoMap-project van de grond te laten komen? Join dan samen met VIVA en War Child de community en investeer in het project. Ga naar pifworld voor meer informatie.