Blog Ernst: Leven in Oeganda

Ik sta vast in een verschrikkelijk chaotische traffic jam in hartje Kampala. De airconditioning van mijn vijfdehands rammelbak werkt niet en ik voel me wat licht in m’n hoofd, omdat ik in de haast vergeten ben te lunchen. Uit verveling speel ik met m’n telefoon en check ik mijn mail. Ik lees een mail van Patricia, adjunct hoofdredacteur van VIVA. Of ik leuk kan schrijven en zo, zodat lezers een kijkje krijgen in mijn leven hier, als medewerker van War Child, maar vooral als mens die leeft, werkt en woont in het Afrikaanse land Oeganda. Het verkeer staat nog steeds muurvast en in m’n hoofd schrijf ik mijn eerste proefblog.

Daar komt ie:

Ik ben 32 en sinds dertien jaar ben ik zelden meer in Nederland. Ik werk al een decennium voor War Child (ja, die club van Marco Borsato en hoe haal je de oorlog uit een kind). Inmiddels ben ik sinds 15 maanden zelf vader van een prachtige dochter. Haar Oegandese moeder, mijn vrouw, runt een coffeeshop (zonder drugs) in de hoofdstad. Ik ben een zoon, kleinzoon en een broer. Ik ben een vriend van een goed handje vol overgebleven mooie vrienden in Nederland. Ik ben dit alles op afstand, want ik ben altijd op reis, altijd ver weg. Ik ben iemand met veel verhalen en nog meer dromen. Ik ben een collega van zo’n 80 Oegandezen en van een stuk of vier zogeheten expats.

Wat ik doe? Ik ben verantwoordelijk voor het werk van War Child in Oeganda. Kortgezegd: ik zorg ervoor dat wij met alles wat we doen voor en met kinderen en jongeren die de oorlog in Oeganda hebben meegemaakt, daadwerkelijk een verschil maken. Ik ben veel op pad. Ik zie de hele wereld. Niet alleen Oeganda, ook andere landen waar War Child werkt. In mijn geval veel zogeheten ‘derdewereldlanden’. Landen waar ik me veilig voel. En thuis. Ik woon hier namelijk ook.

Ik ben een typisch geval van niet lullen, maar poetsen. Heb soms te veel vertrouwen in mensen. Ik ben trots, nuchter, passievol en met veel emotie betrokken bij mijn werk. Ik zou het niet anders willen. Nederland mis ik zelden, maar soms ook heel erg. Vooral van die dingen die ik verbind aan Nederland. Languit op de bank met het 8 uur journaal aan bijvoorbeeld. Nu leef ik zelf in het 8 uur journaal.

Dit ben ik. En dit is mijn inspiratie voor mijn blogs. Inmiddels ben ik een verkeersrotonde verder. Nog maar twee te gaan. Gelukkig. Over een uurtje ben ik dan vast thuis.

Ik ben,
Ernst Suur

ERNST SUUR (32, MEDEWERKER BIJ WAR CHILD) BLOGT OM DE WEEK OVER ZIJN LEVEN IN OEGANDA.