Fleur (32) heeft dengue: ‘Vijf maanden nadat ik terug was van Bali, 
viel m’n lijf uit’

Fleur Brunninkhuis (32) liep vier jaar geleden dengue op, doordat ze op Bali gestoken werd door een mug. ‘In 24 uur veranderde 
ik van een gezonde jonge vrouw in een kwetsbaar hoopje mens met intense pijn.’

Tekst Amanda van Schaik | Foto Yasmijn Tan

‘Samen met mijn toenmalige vriend was 
ik drie weken op reis. We hopten naar verschillende Indonesische eilanden, want we wilden zo veel mogelijk zien. We beklommen vulkanen, snorkelden met gigantische mantaroggen en ontmoetten vriendelijke locals. Een paar avonden voordat onze terugvlucht gepland stond, aten we verse vis op het strand, met uitzicht op de zon die onderging in zee. Mooier kon niet. Nog geen zes uur later werd ik wakker van de misselijkheid. Mijn lijf gloeide en al mijn zenuwen deden pijn. Heel even schoot door mijn hoofd: is die vis van gisteren verkeerd gevallen? Maar eigenlijk wist ik meteen dat er iets anders aan de hand was. Het was net alsof er een vrachtwagen over me heen was gereden, ik had nog nooit zoiets gevoeld. Ik kon niets binnenhouden, ook geen water, viel tijdens het lopen van mijn bed naar de wc bijna flauw en werd steeds slapper. Mijn vriend hielp me in een taxi, die ons naar het ziekenhuis in de dichtstbijzijnde stad Kuta bracht, een van de meest toeristische plekken op Bali. Daar werd bloed afgenomen en werd ik getest op malaria en dengue. Ik bleek dengue te hebben. Ergens was ik opgelucht dat ik wist wat het was. Alleen waren er geen medicijnen tegen, en moest mijn lichaam het dus zelf opknappen.’

Compleet uitgedroogd

‘Na de uitslag werd ik terug naar mijn hotel gestuurd. Ik kreeg paracetamol mee, plus de instructie: kijk eerst hoe het daarmee gaat. Maar het ging dus steeds slechter. Binnen 24 uur was ik veranderd van een gezonde jonge vrouw in een kwetsbaar hoopje mens met een intense pijn waar ik nul controle over had. Ik bleef draaierig en ontzettend misselijk. Samen met mijn vriend besloot ik de volgende dag toch weer naar het ziekenhuis te gaan. Terwijl de arts me onderzocht, kon ik niets anders doen dan op bed zitten en heen en weer wiegen als een baby, zo beroerd voelde ik me. De artsen vertelden dat ik was uitgedroogd en ik werd dezelfde avond nog opgenomen. In een rolstoel werd ik naar een kamer met twee andere vrouwen gebracht, toeristen die ook dengue hadden opgelopen. Ik kreeg een infuus met vocht, paracetamol met onstekingsremmers en immuunsysteemboosters. Om de twaalf 
uur prikten ze mijn bloed om mijn bloedwaarden te controleren. Een gezond mens heeft waarden tussen de 150 en 250. De mijne zakten uiteindelijk tot 33.

Intensive care

De artsen zeiden dat ik naar de intensive care moest als ze zouden dalen tot twintig of lager. 
Dan zou er kans bestaan op dengue hemorragische koorts: levensbedreigende inwendige bloedingen. Ik voelde me zo intens slecht dat die boodschap grotendeels langs me heen is gegaan. Ik had geen energie om me te focussen op ‘wat als’ en was echt bezig met overleven. Ik wist niet goed wat er gebeurde, wat ik met mezelf aan moest en was vooral heel erg geschrokken.
Mijn ouders waren bezorgd en mijn moeder wilde het allerliefst op het vliegtuig naar Bali stappen. Gelukkig was ik in goede handen: ik was niet alleen, mijn vriend was bij me, ik lag in een goed, schoon ziekenhuis en alle verpleegkundigen waren capabel en superlief. Alleen het ziekenhuisbed was 
een uitdaging: Balinese matrasjes zijn niet gemaakt voor Nederlandse vrouwen van 1.83 meter. Maar ik was vooral opgelucht dat ik hier lag. Want voor die tijd verbleven we op minder toeristische eilanden waar, geloof ik, niet eens ziekenhuizen waren. Ik weet niet hoe het dan was afgelopen. Mijn vriend was echt een lifesaver en regelde alles voor me. Onze terugvlucht naar huis die over twee dagen gepland stond, konden 
we vergeten. Mijn vriend belde met de verzekering en had contact met mijn werk. 
’s Nachts sliep hij in een hotel in de buurt, overdag was hij bij me.’

Sneaky muggen

‘De derde en vierde dag van de dengue-infectie waren het ergst. Later zei iemand die ook dengue had gehad: ‘Als ik een pistool had gehad, had ik het misschien wel tegen mijn hoofd gezet.’ Heftig, maar zo voelde ik het ook. Hoe kun je nou zó ziek zijn? En dat door één stomme mug? Ik had me voor de vakantie niet goed genoeg verdiept in dengue en dacht dat de muggen die dat verspreiden, net zoals malariamuggen, voornamelijk actief zijn na zonsondergang en voor zonsopgang. ’s Avonds smeerde ik me dus wel in met DEET, droeg langere broeken en mouwen en dacht dat ik zo beschermd was tegen tropische muggenziektes. Maar ik werd alsnog veel gestoken en zat onder de bulten. Halverwege de vakantie zei ik nog voor de grap tegen mijn vriend: ‘Wie krijgt malaria, jij of ik?’ Ik weet niet op welke plek ik het heb opgelopen, waarschijnlijk op de Gili-eilanden, maar ik weet nu dat denguemuggen juist overdag toeslaan.
Op dag vijf jeukte mijn hele lichaam en 
zat ik onder de rode bultjes. De verpleegkundigen waren blij voor me: ‘Very good! You get better if you get itch or rash!’ Die uitslag betekende dat mijn immuunsysteem aantrok en het denguevirus aan het opruimen was.

Naar huis

Ik voelde me een klein beetje beter en mijn bloedwaarden gingen eindelijk weer omhoog. Na zes dagen in het ziekenhuis gelegen te hebben, werd ik ontslagen. Ik was vijf kilo afgevallen, erg verzwakt en kon amper lopen. Maar ik mocht terug naar ons hotel. Daarna moest ik drie dagen lang terugkomen om elke dag mijn bloedwaarden te laten controleren. Toen die hoog genoeg waren, mocht ik eindelijk terug naar huis. Tijdens het opstijgen rolden de tranen over m’n gezicht. Ik verlangde naar mijn gewone leven en wilde het ziek zijn en Bali achter me laten. Mijn vriend vloog economyclass, maar had met de verzekering geregeld dat ik businessclass mocht vliegen. Ik heb de hele reis gelegen en geslapen.’

 

Het hele interview met Fleur lees je in VIVA-41-2019. Deze editie ligt vanaf 9 oktober in de winkel of lees je hieronder  verder via Blendle. 

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.