Fleur is verbouwd!

Ze schreef er al over in haar columns, en nu is het zover: Fleur is verbouwd! Benieuwd hoe ze er uit ziet na haar full body lift? Deze week het verhaal én foto’s in VIVA.

Fleur verbouwt

 

Een paar fragmenten uit haar persoonlijke en heftige verhaal:

Achteraf begon mijn nieuwe lijf toen ik uit eten ging met mijn ex. We zaten voor het eerst tegenover elkaar als goede vrienden. En wat al snel bleek, is dat goede vrienden blijkbaar dingen zeggen die partners nooit zouden durven zeggen. Want hij keek me recht aan en sprak ineens: ‘Weet je wat ik echt niet begrijp? Dat je niet iets aan je buik en je borsten laat doen.’ Het waren van die typische ‘klap in je gezicht’-woorden. Mijn ex zei eigenlijk dat ik nog steeds niet goed genoeg was. Ondanks dat ik dertig kilo kwijt was, die hij me nota bene heeft zien verliezen. Zo lang ik dik ben geweest –en dat is lang- wist ik altijd dat ik mooier kon zijn. Dat ik in feite een mindere versie van mezelf leefde. En nu was ik al drie jaar slank, en zei hij eigenlijk dat er niets veranderd was. Ik leefde nog steeds een mindere versie van mezelf. En ik had nog steeds geen mooi lijf. ”

(…)

Die nacht lag ik te woelen, terwijl mijn gedachten steeds meer als tandwielen op elkaar aansloten. Ik zette drie jaar geleden iets in beweging: mijn renovatie. Maar door af te vallen was ik nog niet klaar.

’s Ochtends ging ik voor de spiegel staan. Mijn lieve ex had gelijk. Hij had heel erg gelijk. Ik hóef hier geen genoegen mee te nemen. ‘Dank je wel’, smste ik hem. ‘Ik ga het doen.’

“Dokter Klepetko zat nog steeds zachtjes aan mijn buik, trok met haar vinger als scalpel een cirkel rond mijn lichaam. Daar zou mijn litteken komen, veilig verborgen onder elk slipje of bikinibroekje. Het voordeel is, legde ze uit, dat ze meteen het vet dat nog boven mijn billen zat met liposuctie kon weghalen. ‘Dan zijn de voor en achterkant prachtig in balans’, zei ze. En niemand die op het eerste gezicht kon zien dat ik ‘iets had laten doen’. Het klonk perfect. En zelfs nog perfecter toen ze daarna voorstelde wat vet van mijn liposuctie in mijn borsten te spuiten, zodat ik na mijn borstlift niets zou verliezen aan volume. Door deze handige recycling werd mijn verbouwing ook eens dúúrzaam. Over een maand of zes, als de wonden geheeld zijn en de zwelling geslonken, zou ik eindelijk weten hoe een strak lichaam voelt. Hoe het is om over het strand te lopen zonder priemende blikken van anderen te voelen. Blikken die er waarschijnlijk niet eens zíjn, maar die toch altijd aanwezig waren. Omdat ze van mijzelf kwamen.”

“In de auto op weg naar Velthuis kliniek in Rotterdam zeiden we weinig, want we wisten geen van beiden echt wat me te wachten stond. Ja, ik had vertrouwen in de dokter, misschien meer nog dan in mijn eigen lichaam. Hoe zou ik reageren op zo’n grote ingreep? Wat weet je nou eigenlijk van je eigen lichaam? Toch drukte ik alle sluimerende horrorscenario’s (weigerende organen, plots blootgelegde tumoren, dat ze me per ongeluk een facelift gaven) snel weg. Het had geen zin: ik kon niets anders doen dan me overgeven.

Wat hielp, is dat ik in de kliniek heel warm en vrolijk onthaald werd. Ik mocht in de wachtkamer gaan zitten en de ene na de andere consulente kwam me even succes wensen. Allemaal zeiden ze iets dat er op neerkwam dat alles goed zou komen en dat ze heel goed voor me gingen zorgen. Nog geen half uur later lag ik op een bed in de felle operatielampen te staren. Met zo’n raar mutsje op, en met een onleesbare landkaart op mijn buik die dokter Klepetko gelukkig wel begreep. Het enige dat ik nog hoefde te doen is in slaap vallen en weer wakker worden. Moet lukken, dacht ik terwijl het langzaam zwart werd voor mijn ogen.”

Lees de afloop van het verhaal deze week in VIVA. Mét foto’s.

www.velthuiskliniek.nl