Fockeline: ‘Het is heel ingewikkeld om iemand stukje bij beetje te verliezen’

Fockeline Ouwerkerk (36) is all over the place. Ze is al jaren te zien in de succesvolle tv-serie Moordvrouw en ze speelt de hoofdrol in de film Taal is zeg maar echt mijn ding die deze maand uitkomt. ‘Door al die mooie projecten stel ik het misschien wel uit om kinderen te krijgen.’

Tekst Liesbeth Oeseburg | Foto’s Stef Nagel

Ben je fan van het boek van Paulien Cornelisse waarop de film gebaseerd is?

‘Ik vind het een geweldig boek, maar de film Taal is zeg maar echt mijn ding is geen letterlijke verfilming. Het is een comedy met lekker gênante, maar ook heel mooie scènes die bij het leven horen. Ik speel een redactrice van een glossy die vastzit in haar werk en begint te mopperen. Totdat haar vader steeds erger begint te dementeren en de taal verliest. Dan beseft ze: dit leven heb ik maar éven, dus ik moet iets ondernemen. Vooral die vader-dochterband raakte mij toen ik het script las. Ik had een scène met Peter Faber waarbij ik het bij voorbaat al niet droog kon houden.’

Heb je zelf ooit zelf van dichtbij meegemaakt dat iemand dement werd?

‘Ja, mijn opa, met wie ik een heel sterke band had, had een vorm van dementie. Zijn geest was aanvankelijk nog goed, maar op een gegeven moment kon hij niet meer praten. Het is heel ingewikkeld om iemand stukje bij beetje te verliezen.’

Er komen nu veel series en films uit waarin jij een rol hebt.

‘Soms ben ik wel bang voor een overkill aan Fockeline. Terwijl er nog een heleboel mensen zijn die mij niet kennen. Vaak hoor ik: ‘Ik had pas veel later door dat jij het was in die film.’ Dat is fijn, want dan doe ik mijn werk goed. Misschien is het omdat ik ouder word dat ik nu meer dragende rollen krijg. Daarom vind ik ouder worden ook niet erg.’

Heb jij, net zoals jouw karakter in de film, weleens last van sleur?

‘Nee, want ik ben sleurvermijdend. Ik kan wel onrustig worden. Toen ik tien jaar 
bij toneelgezelschap Het toneel speelt zat, merkte ik dat ik verder moest. Ik moet 
het gevoel houden dat ik kan leren, dat ik vooruitga. Ik ben zo leergierig. In relaties heb ik dat overigens niet. Ik ben al zeven jaar met mijn vriend Joeri. Dat voelt niet als sleur, maar juist veilig. De stabiliteit van vrienden, familie en een vaste relatie heb ik nodig, zodat ik in mijn werk de uitdagingen kan opzoeken.’

Wat vind je zo bijzonder aan je relatie met Joeri?

‘Natuurlijk is het weleens ingewikkeld tussen ons, maar ik weet dat we nooit zullen opgeven. Hij zal altijd zijn best doen om mij te begrijpen en andersom. Terwijl ik soms op een eilandje zit, omdat ik een tijd weg ben voor mijn werk. Hij kan voor zijn werk ook helemaal in websites zitten waar ik niets van begrijp. Maar ik ben heel blij met zo’n relaxte en betrouwbare vriend. Dat hij betrouwbaar is, bewees hij al direct bij onze eerste date. Ik werd niet lekker en daarom bleef hij bij me. ’s Nachts bracht hij me naar het ziekenhuis waar ik een inwendige bloeding bleek te hebben door een gescheurde eileider. En elke keer bewijst hij zichzelf weer voor mij. Ik kan maanden in Suriname een film draaien, dat is echt geen probleem. Als ik dan eindelijk thuiskom, zegt hij: ‘Hé, je bent er weer. Ga nu maar even zitten en vertel hoe het met je is’.’

Is hij nooit jaloers?

Never ever en dat vind ik heel aantrekkelijk. Hij is superzelfverzekerd. Terwijl ik met best wel mooie acteurs speel. Vraagt hij: ‘Met wie zeg je dat je speelt, Barry Atsma? Oh, dat is die blonde toch?’ Als hij wel jaloers zou zijn, zou ik daar de hele tijd onbewust rekening mee houden tijdens een zoenscène.’

Vertel je tijdens het avondeten ook hoe de scènes eraan toegaan?

‘Ja, haha. Vandaag heb ik bijvoorbeeld de hele dag met Tibor Lukács onder de douche gestaan.’

Dat klinkt leuk…

‘We hebben superveel lol gehad, maar eigenlijk is het natuurlijk belachelijk. Sta je daar poedelnaakt van: oké, dit is het materiaal waar we vandaag mee gaan werken. Al snel rees de vraag: wat gaan we met het kruisgedeelte doen? We maakten een soort Barbie en Ken van onszelf door het kruis af te plakken met huidkleurige stof en tape. Dat leg ik dan thuis uit als Joeri vraagt: ‘Hoe was het vandaag op het werk, schat?’ Maar hij is gewoon totaal niet onder de indruk en dat is heel lekker.’

Het hele interview met Fockeline lees je in VIVA 1-2018. De editie ligt van woensdag 3 t/m dinsdag 9 januari in de winkel of kan je hieronder online bestellen.

»Bestel VIVA online | Klik hier «