Gastcolumn Soundos: Twitter-stop

Soundos El Ahmadi (35) is actrice, presentatrice en stand-upcomedian. Ze is getrouwd en moeder van dochter Aliya (2).

Opluchting

Ik zit naar mijn scherm te staren en denk: zal ik het doen? Zal ik gewoon op delete drukken? Dan ben ik van alle hoofdpijn af. Dan ben ik af van alle haatberichten 
en andere seksistische en racistische uitingen die mijn kant opkomen. Na een klein moment aarzelen druk ik op de juiste knoppen en mijn Twitter-account is voor altijd weg. Verdwenen in het onbekende. Alsof er niets 
is gebeurd. Het enige wat ik voel, is opluchting. Ik 
kan weer ademhalen. Sociale media hebben een 
verslavende werking op mij. Ik ben bang dat ik te veel mis als ik een tijd niet actief ben. Hetzelfde gevoel dat ik vroeger had als ik niet naar dat ene feest was gegaan en de volgende dag al mijn vrienden riepen dat ik de meest legendarische party ooit had gemist. Dat knagende, zeurende gevoel. Hoe gezond is dat eigenlijk?

‘Ik bepaal zelf welk verhaal ik vertel’

Drie jaar geleden loop ik hoogzwanger Toomler binnen, het thuishonk van Comedytrain in Amsterdam waar ik vaak optreed. Deze avond ben ik er met mijn man om van een show te genieten. Ik kom meteen bij de deur een kennis tegen met wie ik op Facebook bevriend ben. Zodra ze me ziet, roept ze: ‘O mijn god! Je bent zwanger! Waarom heb je dat niet op Facebook gezet?’ Omdat ik vind dat we meer moeten bewaren voor het echte leven. Heel veel momenten hoef ik niet te delen met een groep mensen die ik niet eens ken. Sociale media zie ik meer als een optreden: ik bepaal zelf welk verhaal ik vertel. Het allerbelangrijkst is dat het nooit therapie mag worden. Want therapiesessies op sociale media zie ik veel te vaak en wat ik dan voel, is ongemak. Dat bezwaarde gevoel heb ik ook als ik belangrijke momenten van de kinderen van Facebook-vrienden langs zie komen. Momenten dat een pasgeboren baby vredig in de armen van haar moeder ligt, kinderen die voor het eerst lopen en zelfs hele filmpjes van bruiloften en begrafenissen!

Erbij horen

Zo had een Facebook-kennis een foto gepost van zijn opgebaarde vrouw. De liefde van zijn leven, die ik nooit heb gekend, en toch deelt hij dat intieme moment met mij en vele anderen. Ik voel me dan ongemakkelijk: ik hoor hier niet bij te zijn. En dat gevoel kunnen kinderen ook hebben. Zo erg zelfs dat een tiener in Amerika haar ouders voor het gerecht heeft gesleept, omdat zij jarenlang foto’s van haar als kind en tiener op Facebook hadden geplaatst – zonder haar toestemming. De tiener voelt zich vernederd 
en aangetast in haar privacy. Ik begrijp dat wel. Mijn broertje van 24 heeft bijvoorbeeld geen sociale media. Hij vindt het verschrikkelijk. Stel je voor dat mijn moeder alles over hem vroeger op internet had gepleurd. Hij had zich nu kapot geschaamd en geërgerd. En uit recent onderzoek blijkt dat tieners wier ouders alles over hun leven op Facebook hebben gezet, zich meer schamen 
en meer bewust van zichzelf zijn dan anderen. Hun schaamte wordt dus verdubbeld!

Ik had mijn Twitter-account om met leuke mensen te keuvelen over mijn favoriete series, reclame te maken voor optredens en foto’s met vrienden op evenementen te posten. Gewoon leuk. Maar het was niet meer leuk. 
Ik werd gepest, uitgescholden en vernederd. En toch vond ik het moeilijk om op die deleteknop te drukken. Waarom? Misschien omdat de mens er uiteindelijk bij wil horen. Vanaf je geboorte, vanaf het moment dat je in contact komt met andere mensen, wil je erbij horen. Maar mijn advies: als het er niet warm en leuk is, dan druk je gewoon op delete.

Wil je niets meer missen van VIVA? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale aanbieding: 10 nummers voor slechts €10.

Beeld ANP