Ik geef de hoed de schuld

Twijfelend stap ik de kledingwinkel binnen. Mijn kledingwinkel, zo voelt het bijna. Het afgelopen half jaar heb ik hier meer uitgegeven dan ik me eigenlijk kan veroorloven. Ik ben niet snel verslaafd (oké, dat lieg ik), maar deze winkel heeft een bijzonder grote aantrekkingskracht op me.

Een dosis hoed
Alles wat ik hier aantrek staat me beter dan elk kledingstuk dat in mijn kast hangt. Mijn creditcard brandt in mijn portemonnee en ik weet precies waar ik voor kom. Dat fantastisch rode jurkje en een hoed. Mensen met hoeden zijn relaxt en charmant. Ik kan wel een dosis hoed gebruiken. Maar alleen als het echt zó leuk staat dat ik niet anders kan, praat ik mezelf wat vals rationalisme in. Ik geef normaal gesproken niet zo om spullen of kleding, maar dit is mijn tijdelijke oniomanie*, vermoed en hoop ik. (*onweerstaanbare zin tot aankopen)

De grote vacacione
Tussen de jurkjes word ik begroet door een opgewekte, jonge vrouw. Het jurkje wat ik voor ogen heb, haalt ze ter plekke van een paspop, de laatste in mijn maat. In een oogwenk sta ik voor de spiegel in het rood met dé grote, rieten hoed uit mijn fantasie. Ik draag nooit hoeden, maar deze hoed doet het ‘em. Met de gedachte dat ik heel binnenkort weer extra centjes op mijn rekening heb is het besluit snel gemaakt. Mijn ogen glijden langs het spiegelbeeld van mijn buik en voor ik het weet mompel ik dat ik wel nog wat extra sit-ups mag maken voor de grote vacacione, of anders toch echt even wat muffins moet overslaan.

Een ware diva
Het was deze opmerking die leidt tot een korte discussie over wat echt mooi is aan een vrouw. Als ik haar vervolgens ook nog eens acht jaar jonger schat dan ze daadwerkelijk is, zijn we niet meer te stoppen. Het valt me op wat een prachtige vrouw ze is, zo open en warm, met een aandoenlijk Kroatisch accent. Zeker een uur praten we. Over haar gezin, mijn karateschool, haar zoon die toevallig ook karate beoefent, ware liefde, keuzes en wat er echt toe doet in het leven. Maar ook over het grote ‘pigmentvlekkenprobleem’, vakanties en hoe je je om kan toveren tot een ‘ware diva’ voor je liefje.

Alleen in de winkel?
We zijn oprecht ontroerd door elkaars verhalen, hier midden in de winkel. Ik sta nog steeds voor de spiegel, zij daarnaast, een grote hoed op mijn hoofd. De rest van de winkel is leeg of bestaat niet meer. Ze vraagt me of ik binnenkort nog even langs kom om een crèmetje (wat ik die middag ga kopen) te evalueren. Ik geef aan dat ik een nieuwe aankoop dan niet kan weerstaan en dat ik dat misschien dus maar beter niet kan doen. Al is het de eerste keer dat ik dit soort girltalk leuk vind bedenk ik me. Ze zwaait me uit bij de deur, ik smelt. Anders ga ik volgende week nog even langs. Ik kan op zich ook wel een vestje gebruiken…

Ik geef de hoed de schuld.

© Beeld: Chantal Straver