Hartverscheurend

Geen nieuws is goed nieuws. Een bekend spreekwoord dat ik al dagen als een soort van mantra blijf herhalen. Terwijl iedere dag dat er weer geen nieuws is over de vermiste broertjes Ruben en Julian het ergste doet vrezen.

Ieder kwartier check ik teletekst of nu.nl om te zien of er al meer bekend is over de jochies. Tevergeefs.

Het zijn dit soort berichten in het nieuws die hard binnenkomen, krassen maken op je ziel en mijn maag doen samentrekken. Maar ik stel me zo voor dat de pijn die ik voel bij het volgen van dit nieuws nog niet eens een kleine splinter is van de pijn en onmacht die hun moeder nu ervaart. Het lijkt me één van de ergste dingen die je als ouder kan overkomen.

Via Facebook en een speciaal Twitteraccount wordt iedereen opgeroepen te blijven uitkijken naar de broertjes. Volgens de politie heeft de moeder van het tweetal de mensen die op zoek zijn naar haar zoontjes opgeroepen de hoop op het vinden van de twee niet te verliezen. Blijven zoeken, blijven hopen.

Het fotootje van die twee vrolijke jongens in hun groene shirts staat bij mij en ik vermoed bij menigeen op het netvlies gegrift. En ik blijf in mezelf herhalen:

Hoop doet leven
Niet opgeven
Geen nieuws is goed nieuws

Ik schrijf dit blog op donderdagavond 22.30 uur. Ik hoop van harte dat tegen de tijd dat jullie dit lezen het een achterhaald stukje is geworden. Want dat zou betekenen dat de twee jongens zijn gevonden. Er een eind is gekomen aan alle onzekerheid. Ik zou er een lief ding voor geven.

Wat deze moeder nu moet doormaken kan ik in mijn ergste nachtmerrie nog niet voorstellen. Het is met geen pen te beschrijven, daar zijn geen woorden voor. En daarom hou ik mijn blog dus kort en eindig ik nog één keer met de oproep aan iedereen om uit te blijven kijken naar Ruben en Julian.

Hoop doet leven
Niet opgeven
Geen nieuws is goed nieuws

 

geen

 

 Bron foto: ANP