Het leed dat Nederlandse film heet

Deze week besteedde de media opvallend veel aandacht aan de nieuwste potentiële kaskraker van Nederlandse bodem, ‘De gelukkige huisvrouw’. Ik hoefde maar de televisie aan te zetten en Carice van Houten verscheen in beeld.

Na het grote succes van ‘Komt een vrouw bij de dokter’ zijn de verwachtingen over deze nieuwe boekverfilming – met wederom Carice in de hoofdrol – natuurlijk hooggespannen. Eerlijk gezegd heb ik ‘KEVBDD’ niet gezien: het boek vond ik slecht en ik had niet de behoefte om te zien hoe het verhaal over een vreemdgaande Kluun in beeld werd gebracht.

Matig, slecht, allerslechtst
Daarbij heb ik niet een al te hoge pet op van de Nederlandse film. De verhalen zijn vaak matig, het acteerwerk is zo mogelijk nog slechter en ik vind het ook raar dat het lijkt alsof alle stemmen achteraf opnieuw door de acteurs worden ingesproken. Dat zorgt ervoor dat alles heel nep klinkt.

Laatst belandde ik tijdens het zappen bij de allerslechtste Hollandse film ooit. Dat zijn niet mijn woorden, maar die van zowat alle filmcritici die de prent van begin tot eind hebben weten uit te zitten. Revu riep ‘m in 2003 uit tot ‘slechtste film van de afgelopen 25 jaar’ en de website Moviemeter gaf hem de oneervolle vermelding ‘slechtste film ter wereld’.

Zeeleeuw + mens = vislucht
Om welke flop het gaat? ‘De Zeemeerman‘. Ik heb slechts een half uurtje van de film meegepikt (in het kader van: je moet alles één keer gezien hebben), maar langer wilde ik mezelf echt niet aandoen. Voor degenen die niet bekend zijn met dit wanstaltig product: de film gaat over een jongen die het resultaat is van een inseminatie van een zeeleeuw met een menselijke eicel (de scenarioschrijvers hadden zich ongeveer híer moeten beseffen dat ze iets héél doms aan het doen waren).

Hij wordt als een ‘normaal’ mens geboren, maar: hij riekt wel naar een viskraam. Niet zo bevorderlijk voor zijn sociale leven dus. Hij kan via een middeltje de lucht kwijtraken, maar als bijverschijnsel wordt hij onzichtbaar. En dan begint de vunzige ellende pas echt.

Verder leed zal ik je besparen, en eigenlijk is de film zo slecht dat hij eigenlijk toch best briljant is. Voor zover dat kan.

Wat zijn jullie favoriete films van eigen bodem? En welke hoeven jullie zeker niet een tweede keer te zien?

CC foto: debaird