Het Ugg-meisje

Twee jaar geleden zwóór ik dat ik nooit een Ugg-meisje zou worden. Met een misvormd polsje, waar een tasje aan bungelt en een telefoontje uit groeit. Sloffend en strompelend over straat. Ik op Uggs? Nooit.

Alleen om het vuilnis mee buiten te zetten
Dat was twee jaar geleden. Vorige week heb ik het ondenkbare gedaan. Een hardnekkige blaar op mijn hiel deed mij besluiten een paar imitatie mammoetvoeten aan te schaffen. Ik overhandigde negen euro aan de caissière en onder het motto ‘alleen om het vuilnis mee buiten te zetten’ en met het voornemen ‘ik draag ze alleen tot die blaar weg is’, nam ik het wollige schoeisel mee naar huis.

Daar bekeek ik ze eens goed, mijn Uggs. Ze zijn wel echt heel lelijk, dacht ik nog, terwijl ik met mijn wijsvinger de lompe hoeken en bobbels volgde. Weg enkels, weg kuiten. Maar goed, het moest maar even.

Wat doet die fanfare hier opeens?
De eerste keer dat ik naar buiten ging met de Uggs, was een tripje naar de supermarkt. De eerste paar meters liepen wat onwennig. Door de platte zool en het gebrek aan steun rond mijn enkels ging ik onbewust mijn voeten steeds hoger optillen. Als je mij een lange versierde stok in mijn rechterhand had gegeven, weet ik zeker dat er zich op natuurlijke wijze een fanfarestoet achter mij gevormd zou hebben.

Het Nieuwe Lopen
Pas halverwege het chipsgangpad ontspanden mijn bovenbenen en begon ik Het Nieuwe Lopen onder de knie te krijgen: je voeten optillen is nergens voor nodig en zonde van de energie. Ik moonwalkte tussen de diepvrieskisten door en langlaufte langs de kassa. Op deze manier valt er op die Uggs nog best vooruit te komen. Wat zeg ik? Het loopt prima. Wat zeg ik? Het loopt heerlijk. Wat zeg ik?! Alsof de straat geplaveid is met babybilletjes!

Het Uggsperiment
De volgende dag stonden de veredelde pantoffels eerste rang naast de deurmat. Het was tijd voor de ultieme schoenentest: kan ik er op winkelen? Als nieuwe schoenen bij mij nog steeds lekker zitten na vijf uur slenteren, zijn wij de rest van het jaar onafscheidelijk. Enfin, ik toog met mijn moeder naar de stad voor het Uggsperiment.

Check die Sinterklaasversiering!
We hadden er flink de pas in, want het was koud. Toen de grote gevel van het warme winkelcentrum in zicht kwam, spoedden we ons in de richting van de grote draaideur. De glazen afscheiding draaide langzaam in de rondte. Twee glazen compartimenten waren volgestopt met Sinterklaasversiering en draaiden vrolijk mee. Een stapel pakjes met zwarte Pieten erop dreigde mijn doorgang te versperren. Ik was niet van plan twee seconden langer dan nodig in de kou door te brengen, dus ik nam een grote stap om tussen de kleiner wordende opening door te kunnen glippen. Mijn Uggs waren echter gefascineerd door de prachtige Sinterklaasversieringen in de draaideur, en besloten dat ik die even van dichtbij moest bekijken.

Toch nog een echt Ugg-meisje
Een van mijn mammoetvoeten bleef achter een dikke mat hangen. Ik viel met gestrekte armen tussen de draaideur in, die met een zucht tot stilstand kwam. Met een schram op mijn hand en een bult op mijn knie krabbelde ik tussen de deur vandaan. Ik kwam met moeite omhoog en zag mezelf in de weerspiegeling van het glas. Een meisje met een sip hangend polsje, mank over straat sloffend met een bungelend tasje. Toch nog een echt Ugg-meisje.

Ik op Uggs? Nooit meer. Ik zwéér het!

CC foto: ukhomeoffice