Hoe groot is de kans dat..?

Er wordt nog steeds gezocht. Naar een vliegtuig dat sinds gisteren wordt vermist. Zo, ‘pats, boem, WEG’. Met grote ogen heb ik het nieuws gevolgd. Dit kan toch niet waar zijn?

Al van kleins af aan reis ik met het vliegtuig. Als baby vloog ik namelijk al met mijn ouders naar onze Spaanse familie. Grappig detail: de stewardess in het Japanse vliegtuig was toen vol van mijn grote ogen. Ze sjouwde mij gedurende de hele vlucht door het vliegtuig om mij aan iedereen te laten zien. “Lekker rustig,” aldus mijn moeder.

Onveilig gevoel
Een echte ‘vliegtuigveteraan’ zou je denken. Toch vind ik vliegen niet fijn. Het is misschien de veiligste manier van reizen. Maar ik voel mij pas veilig als ik weer met beide benen op de grond sta. In het land van bestemming wel te verstaan.

Afgelopen zomer in Madrid werd ik al opgeschrikt door de vliegtuigramp met meer dan 150 doden. Het vliegveld waar ik net vijf dagen daarvoor landde. Pas hier in Nederland de crash bij Schiphol. En dan nu wéér een vliegtuig dat een ongeluk heeft gehad.

De paniek!
Het eerste waar ik altijd aan denk, zijn de mensen die in het vliegtuig zaten. Hoe moet dat voelen? De paniek onder de mensen. Dat moment dat je weet dat het mis is. Dat je doodgaat. Dat je er niks aan kan doen. Die onmacht. Blijf je lang ‘bij’? Of is de kracht van het vliegtuig dat naar beneden stort zo zwaar, dat je niets meer bewust meemaakt?

En dan de bemanning. Mensen die zo vaak in de lucht zitten. Mensen die gewoon hun werk doen. Hoe voelen de piloten zich op het moment dat ze beseffen dat ze het vliegtuig, alle inzittenden én zichzelf niet meer kunnen redden?

En daar sta je te wachten…
Tenslotte de achterblijvers. De mensen die op het vliegveld wachten om hun familieleden en vrienden op te halen. Het vliegtuig heeft vertraging. ‘Waar blijven ze?’ Dan wordt je omgeroepen en weet je hoe laat het is. Te laat.

Op dit soort momenten krijg ik zo de kriebels dat ik het liefst nooit meer in een vliegtuig stap. Maar ja, hoe groot is de kans dat..? En hoe ga ik anders naar mijn familie? Met de bus of auto is niet bepaald veiliger te noemen. Nog niet eens gesproken over de langere reistijd.

Afscheid
Deze zomer zal ik dus gewoon weer in het vliegtuig stappen. Maar ik zal wel aan alle mensen denken die hun man, vrouw, kind, vader, moeder, vriend en/of vriendin zijn verloren. ‘Zomaar’, zonder echt afscheid te kunnen nemen.

PS Inmiddels zijn de brokstukken van het vermiste vliegtuig waarschijnlijk gevonden.

CC foto: √oхέƒx™