Huizenjacht voor beginners: gecatfished door Funda

Huizenjacht

VIVA’s Susan en haar vriend zoeken een huis. Starters in Utrecht: je ziet Bob Sikkes en Alex van Keulen al met hun ogen rollen. Omdat leedvermaak het beste vermaak is en gedeelde smart tevens halve smart, neemt Susan je mee in de huizenjacht. 

Binnenstappen in een huis waar iemand jaren lief en leed heeft gedeeld voelt voyeuristisch. Hier zijn harten gebroken en gelijmd. Vrienden die deur uit strompelen om half vijf in de ochtend, verjaardagsontbijtjes met zwartgeblakerde croissants, dichtgesmeten deuren, de eerste dag van het jaar eten in de tuin, dance-offs in de woonkamer op Jermaine Jackson… in die veilige haven lopen vervolgens volslagen onbekenden rond die rücksichtlos kasten en laatjes opentrekken en aan de lopende band kritische opmerkingen maken over je uitgesproken keuken en de hoogte van je wc-pot.

‘Dat is design’

De verkoopmakelaar heeft alle sporen van een geleefd leven zorgvuldig gewist, maar ik voel het iedere keer wanneer ik een huis binnenstap. Hier is lief en leed gedeeld en misschien nemen wij dat stokje wel van de bewoners over. Eenmaal door de voordeur van dit huis weet ik meteen: niet vandaag.

De verwachtingen waren hooggespannen. Ik had iedereen en z’n moeder de Funda-link doorgestuurd met hartstochtelijke teksten over de perfecte ligging, de ensuite-deuren en de originele schouw. ‘Die gekke blokhut slopen we er na de après ski-housewarming wel uit.’

Op de vloer in de smalle hal ligt donkerrood linoleum dat vloekt met de witgeschilderde lambrisering. Ik wijs naar twee roodrubberen touwtjes die zijn bevestigd tegen de tegeltjes in de wc.

‘Waar zijn die voor?’
‘Dat is design’, grinnikt onze aankoopmakelaar.

Een luxe schuur

Het is 17.00 uur op een zonnige herfstdag en in de eetkamer staan alle lampen aan. Dat is (niet alleen) een makelaarstruc om de ruimte gezelliger te laten lijken, maar bittere noodzaak. De woonkamer is een stuk lichter. Op de foto’s leek de vloer van donker robuust hout, in het echt staren we naar een grenen vloer met bleekplekken. Omdat ik een onverbeterlijke pleaser ben, benoem ik, zelfs als de bewoners er niet bij zijn, de positieve punten. ‘Lichte woonkamer! Leuk, die schouw.’ Dat die schouw op een totaal onhandige plek in de kamer staat, laat ik buiten beschouwing. In de roestvrijstalen keuken zit roest. Een keukenkastje gaat niet open. De badkamer moet opnieuw gekit worden. In de slaapkamer die direct naast de keuken ligt, staat een hoogglans appeltjesgroene inbouwkast. ‘Die kan op zich wel weg, alleen weet je dan niet wat je achter die muur treft’, waarschuwt onze makelaar.

Vanuit de slaapkamer sta je via slechts één deur direct in de tweede slaapkamer. Daar hebben we de après-ski hut die er, ondanks het hout, op de foto’s toch uitzag als een volwaardige kamer. Het van hout getimmerde stapelbed beslaat de halve kamer. De verkoopmakelaar vertelt dat in de constructie twee kinderen sliepen van wie er eentje al naar de middelbare school ging. Vraag me niet hoe, ik weet alleen dat de ouders van deze kinderen blessed zijn met kinderen die zonder morren een Tiroler kamer delen. Besef ook dat de kinderen dóór de slaapkamer van hun ouders moesten om de slaaphut te bereiken. Ik vraag me af wat dat doet voor je seksleven.

‘Tja, dit is een luxe schuur’, zegt onze makelaar terwijl ze tegen wat muren klopt. Zoekend naar lichtpuntjes sputter ik dat als je het hout sloopt er een grote ruimte overblijft. ‘Ja, maar dan weet je dus niet wat je precies achter al dat hout treft.’ Ik ben immens dankbaar voor onze makelaar die mij weer de realiteit in trekt als ik weer iets naïefs zeg over de mooi gekozen kleur op de muur of de gordijnen die de hoogte van de ruimte benadrukken. Ondertussen ben ik afgeleid door een andere aankoopmakelaar die al FaceTimend door het huis loopt. Ik voel medelijden met de persoon aan de andere kant van de lijn die nu nog niet beseft dat waar die tropische bananenplant staat, straks een plompverloren wasmachine alle ruimte inneemt omdat daar de enige aansluiting van het huis is.

Gecatfished

Na een rondje van twintig minuten staan we een illusie armer buiten. We bespreken het huis met de makelaar naast een parkeermeter. Ze ziet hoe de teleurstelling van onze gezichten druipt. De FaceTime-makelaar roept tegen de verkoopmakelaar dat ze het moet laten weten als het toch geen inschrijving wordt. Dit huis wordt hoe dan ook verkocht, maar niet door ons. Deze bezichtiging was als een veelbelovende Tinder-date waarbij je binnen de eerste twintig seconden weet dat je bent gelokt met foto’s van twintig kilo en vijf jaar geleden in gunstig licht – en dat hij dat tijdens de date niet weet te compenseren met een geweldig karakter. Gecatfished door een huis. Op de fiets terug naar huis beloof ik mezelf plechtig niet meer die millennial te zijn die blind een nier zou afstaan voor ensuite deuren, jaren 30-elementen en glas in lood. Of dat lukt, zal de toekomst uitwijzen.

Viva’s Susan wilde ooit Carrie Bradshaw worden, maar heeft nog steeds geen New Yorks brownstone-appartement, geen Manolo Blahniks en geen walk-in closet. Wél een huis in hartje Utrecht en vriendinnen die altijd ruzie maken over wie Miranda, Charlotte, Samantha of Carrie is. Houdt enorm van mensen die zichzelf niet te serieus nemen en nadrukkelijk níet van huidkleurige panty’s en mannen die salsa dansen.