Huizenjacht voor beginners: ‘Hoe enthousiaster ik ben, hoe zwijgzamer hij wordt’

huizenjacht voor beginners

VIVA’s Susan en haar vriend zoeken een huis. Starters in Utrecht: je ziet Bob Sikkes en Alex van Keulen al met hun ogen rollen. Omdat leedvermaak het beste vermaak is en gedeelde smart tevens halve smart, neemt Susan je mee in de huizenjacht.

‘Ik had verwacht dat een huis zoeken in Utrecht een helletocht zou worden. Ik had rekening gehouden met overboden worden en huizen treffen die op Funda Huis ten Bosch lijken en in realiteit meer boshut zijn. Waar ik geen rekening mee had gehouden was heibel met de man met wie ik een huis zoek. Naïef, misschien.

‘Mijn vriend zegt alleen dat hij de witte vloer lelijk vindt’

De start van de bezichtiging was al een veeg teken. We blijken niet om 12.00 uur, maar om 11.30 uur een afspraak te hebben. ‘Maar wij zijn nóóit te laat’, zeg ik verbouwereerd tegen het luchtledige. De aankoopmakelaar is al geweest en ook al vertrokken. Met een heleboel sorry’s en ‘zo stom dit overkomt ons nou echt nooit’s’ bellen we aan en mogen we met mondkapjes op naar binnen. Het voordeel van verkoopmakelaars is dat ze altijd aardig blijven omdat ze nou eenmaal graag een goed bod willen en het dan niet helpt als je kopers vraagt waar het precies is misgegaan in hun opvoeding.

Binnen is het gezellig. We moeten even in de woonkamer wachten totdat de andere potentiële koper uitgekeken is. Ik plof neer op de blauwe velvetbank en klets met de makelaar honderduit over de buurt, de buren en isolatie en roep voor de zekerheid nog maar een keer hoe stom ik het vind dat we te laat waren. Mijn vriend zegt, op iets over de hoogte van de woonkamer na, precies niks. Samen lopen we door de keuken (‘Wat groot!’), de badkamer (‘Lekker brede wasbak’), de extra slaapkamer (‘Hier kun je makkelijk een walk-in closet én een werkplek maken’) en de torenslaapkamer (‘Kijk nou wat romantisch!’). Jubelend loop ik door het huis. Mijn vriend zegt alleen dat hij de wit geschilderde vloer lelijk vindt.

‘Op dat moment verander ik in een kleuter’

Ik schiet in de overdrive om zijn gebrek aan enthousiasme te compenseren. Dat licht! Die tuin! De hele dag zon, hoorde je het? De Albert Heijn in de buurt! Kijk wat handig, daar kun je vuilnis naartoe brengen! Ik probeer mijn feeststemming op hem over te brengen, maar hoe luider ik kir, hoe zwijgzamer hij wordt. Het is alsof ik een koppige kleuter die voor het eerst naar school gaat probeer te overtuigen dat school Echt Heel Leuk is en de juf vast Heel Lief.

Ik kan mijn enthousiasme niet verbergen voor de verkoopmakelaar. Ze vertelt dat er al een paar biedingen zijn en kopers tot uiterlijk morgen 12:00 uur de tijd hebben een bod te doen. Mijn hartslag schiet omhoog. ‘Kies ons!’, wil ik smeken. ‘We zijn verliefd!’ Dat roep ik natuurlijk niet, en dat is maar goed ook, want mijn vriend blijkt dat allesbehalve. Dat zegt hij ook als we weer buiten staan. Op dat moment verander ik in de kleuter. Eentje van de drammerige soort die per se snoep wil en zichzelf gerust op de grond werpt om het te krijgen. Ik zie aan zijn frons dat hij het meent. Mijn hart breekt een beetje.

‘Wat ik ook opper: hij is onvermurwbaar’

‘Maar hoezó? Wat vind je dan precies niet leuk?’
‘Ik voel het gewoon niet.’
‘Wát voel je niet?’
‘Dit huis.’
‘Maar wáárom? Dit heeft toch alles wat we zoeken? Hoe vaak denk je dat we nog zo’n kans krijgen?’

Terug op de fiets kan ik wel janken en het kan me niks schelen dat voorbijgangers omkijken omdat ik mijn stem verhef. Wanhopig, met een brok in de keel en een overslaande stem zoek ik naar argumenten die hem doen inzien dat hij het compleet verkeerd ziet. Wat ik ook opper: hij is onvermurwbaar. Het gevoel is er niet en hij verzekert me dat dat er ook niet komt met een nieuwe vloer of een lik verf. Het is totaal iets anders en toch voelt het exact hetzelfde als gedumpt worden door iemand die na maanden daten toch net niet genoeg voor je voelt. Niemand is schuldig, het is voor alle partijen jammer en je kunt niet anders dan het gelaten accepteren. ‘Next’ fluister ik, met een knoop in m’n maag.’

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.

Beeld: iStock
Viva’s Susan wilde ooit Carrie Bradshaw worden, maar heeft nog steeds geen New Yorks brownstone-appartement, geen Manolo Blahniks en geen walk-in closet. Wél een huis in hartje Utrecht en vriendinnen die altijd ruzie maken over wie Miranda, Charlotte, Samantha of Carrie is. Houdt enorm van mensen die zichzelf niet te serieus nemen en nadrukkelijk níet van huidkleurige panty’s en mannen die salsa dansen.