Hulp aan de Filipijnen

Weet je nog? Die storm hier in Nederland twee weken geleden? Drie doden, aanzienlijke schade aan auto’s en gebouwen en de meest spectaculaire weerfoto’s ’s avonds bij Helga van Leur in de studio. De media hebben er de dagen daarna nog uitgebreid bij stilgestaan. De fietser, die op het nippertje ontsnapte aan een omvallende boom, was tijdelijk een landelijke beroemdheid die op televisie zijn verhaal mocht doen. Je maakt wat mee hier, in Nederland.

Relativeren
Natuurlijk was het erg. En als het jezelf of de buren betreft (auto beschadigd, huis ondergelopen, schuur omgewaaid etc.) is het natuurlijk gewoon zwaar klote zoiets. Maar de beelden uit de Filipijnen van afgelopen week relativeren zo’n najaarsstorm in ons kikkerlandje toch wel enorm, moet ik zeggen. Daar waar hier de grootste problemen over het algemeen ‘slechts’ materiële schade waren, is daar door orkaan Haiyan gewoon een complete gebied weggevaagd.

Het is bijna onmogelijk om er niet iets van meegekregen te hebben; de afgrijselijke beelden van de talloze doden op straat regeren het journaal. Tussen het puin, de lijken en de onbegaanbare wegen wachten de mensen die de ramp hebben overleefd. Geen eten, geen voorzieningen: alleen maar wachten op wat komen gaat in een surrealistisch decor waarbij er zelfs lijken in de bomen hangen.

Duizenden slachtoffers
Ondertussen lees ik in de kranten met grote koppen dat er één Nederlander is omgekomen en er nog een aantal Nederlanders vermist zijn. En ik vraag me af waarom zij door de berichtgeving (gevoelsmatig) belangrijker gemaakt worden dan al die andere, duizenden slachtoffers daar. Het is één grote humanitaire ramp; afkomst zou ook hier niet uit moeten maken… het is allemaal al erg genoeg. Maar ja, zo werkt het nieuws nu eenmaal, dat weet ik ook wel.

Het beeld wat mij het meest is bijgebleven is dat van de vrouw die haar dode kind stevig vasthoudt en heen en weer wiegt. Ook al is haar kind al een paar dagen overleden, ze kan en wil er geen afstand van nemen. Ik heb het er koud van.

Makkelijk praten
Natuurlijk is het makkelijk ‘huilen’ aan deze kant van de aardbol. Mijn verdriet om de Filipijnen is wat dat betreft een soort van momentopname; na het journaal mijn tranen drogen en ik kan weer verder met mijn eigen ‘luxe leventje’ terwijl daar voorlopig de wereld even stil lijkt te staan.

Natuurlijk kan ik het leed van de hele wereld niet op mijn schouders nemen, maar ik vond het na het zien van deze beelden te makkelijk om te denken ‘ach, wat kan ik er aan doen’, mijn schouders op te halen en me weer te richten op mijn eigen problemen. Juist de onmacht die ik voelde bij het zien van bijvoorbeeld die vrouw met haar kind, maakt dat ik een bijdrage heb gestort op giro 555 van de samenwerkende hulporganisaties. En nee, ik weet niet of al dat geld dan wel op de goede plek terecht komt of in de broekzak van een hoge ome verdwijnt. Maar ik hoop in ieder geval dat het grootste gedeelte ervan goed benut wordt. Daar vertrouw ik dan maar op.

Allerlei acties ten behoeve van de ellende in de Filipijnen worden nu op touw gezet. Op zich een nobel streven, tegelijkertijd vind ik het jammer dat er benefieten, veilingen van spullen van BN’ers en andere acties nodig zijn om geld binnen te halen voor de slachtoffers van deze ramp. Alsof de beelden uit de Filipijnen zelf niet overtuigend genoeg zijn… er voor een vrijwillige bijdrage altijd ‘iets’ terug verwacht moet worden. Ronduit jammer. Net als de reacties op de oproep van Simon Keizer om een bijdrage te storten op giro 555. Wat laat Nederland zich daar weer van zijn slechtste kant zien zeg.

Doe waar jij je goed bij voelt
Mijn mening? Als je iets kunt en wilt missen, doen! Al geeft iedere Nederlander maar één euro, dan zijn we al een heel eind. Als je het niet kunt of wilt missen, niet doen! Uiteindelijk ben jijzelf degene die die beslissing neemt, niemand kan dat voor je bepalen. Moeten we ook niet willen met elkaar, denk ik.

Maar doe mij één plezier, ga dan ook niet in de verdediging waarom je geen bijdrage wilt storten en ‘dat we zelf al genoeg problemen hebben’. Dat soort argumenten zijn op dit moment niet belangrijk, er is niet om gevraagd en ze leiden (zoals de reacties onder Simons Facebook post) tot vervelende discussies waar niemand op zit te wachten.

En weet je wat? Daar help je helemaal niemand mee.

Bron foto: ANP