Is te hard mevlouw?

Laatst vroeg iemand hoe ik mezelf troostte of verwende, nu ik niet meer mocht shoppen. Ging ik vaker naar de schoonheidsspecialist of pedicure? Ik antwoordde dat ik wat dat betreft nog zoekende was. Ik houd namelijk niet zo van gefrunnik aan mijn lichaam. Althans, niet door vreemden. Waar vriendinnen ontspannen van een manicure of een uitgebreide knipbeurt, zie ik het als noodzakelijk eh… gefrunnik.

Geen poespas
Het liefst ga ik naar de kapper bij mij om de hoek, waar knippen vijftien euro kost en je binnen tien minuten weer buiten staat. Geen gezeur, geen poespas, gewoon hup: de dooie punten eraf. Voor één euro extra doen ze ook nog een kwak blauwe gel in je haar. Uit zo’n grote doorzichtige plastic pot. (waarvoor ik vriendelijk bedank, maar dat terzijde.)

Uitkleden, ja
Afgelopen zaterdag besloot ik – geheel tegen mijn natuur in – toch maar eens aan mijn lichaam te laten frunniken. Ik had al dagen zo’n nekpijn dat ik geen andere uitweg zag. En dus belde ik aan bij de massagesalon waar ik altijd langs loop op weg naar de markt. Een kleine Chinese vrouw, met huidskleurige pantysokjes in te grote slippers, deed open. Toen ik zei dat ik voor een massage kwam, zette ze haar zwabber aan de kant en leidde me naar een klein kamertje. Ze deed het roze gordijn dicht en zei: “Uitkleden, ja. Alles uit. Nee, niet panty. Niet onderbroek. De rest uit. Helemaal uit. Dank u.”

Alles stijf
Aarzelend ging ik op mijn buik op de tafel liggen, die aan de onderkant afgezet was met roze ruches. Nou, en toen begon ze me toch te masseren. Met de kracht van een bootwerker. En duwen hè. Op die schouders. Zo hard dat mijn adamsappel in de massagetafel drukte. “Is te hard mevlouw? Nee? Is goed? Moet hè. Moet. Stijf. Alles stijf.” Daarna ging ze op me zitten, sjorde mijn panty en onderbroek naar beneden en kneedde mijn onderrug en billen alsof het brooddeeg was. Ik sloot mijn ogen, ontspande en probeerde deze situatie vooral niet te visualiseren. Dat leek me het beste voor ons allebei.

Was lekker?
En zo beleefde ik de vreemdste, maar beste massage ooit. Vloeibaar van ontspanning stond ik (uitgelopen make-up en een afdruk van het doorkijkgat op mijn gezicht) na een half uur op. Mijn nekpijn was weg. De Chinese gaf me een stukje wc-papier. “Hier mevlouw, doekje. Voor gezicht. Is vies. Alles vies. Was lekker? Volgende week weer?” Ja, volgende week weer. Dus als iemand mij vraagt wat ik zoal doe in plaats van shoppen, dan heb ik bij dezen mijn antwoord gevonden.

Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen, probeert elke werkdag iets anders te dragen en maakt daar foto’s van. Ook afkicken van fast fashion? Kijk op www.freefashionchallenge.com


Foto’s: privébezit