Jessie Jazz exit bij Expeditie Robinson: ‘Het groeide m’n broekje uit, maar dat boeide me niet’

Donderdagavond werd de halve finale van ‘Expeditie Robinson’ gespeeld. Helaas voor Jessie Jazz, Anna Nooshin en Suzanne Klemann, want zij moesten het spel verlaten. We spraken met Jessie (22) over het avontuur.

Tekst Katy Boer | Beeld Olivier Thijssen

Heb je lang getwijfeld om mee te doen?

“Ik had het er met mijn moeder over gehad dat ik supergraag wilde meedoen als de kans zich zou voordoen. Toen ik van mijn management hoorde dat ik gevraagd was, hoefde ik niet lang na te denken. Het is zo’n te gek programma, en het leek me een ervaring om dat mee te maken.”

Vond je de expeditie zwaar?

“Superzwaar. Vooraf heb ik mensen gesproken die het eerder hebben ervaren, zoals mijn vriend (Tim Douwsma, red.). Die probeerden me erop voor te bereiden, maar het zelf meemaken is zo veel heftiger dan een verhaal dat je hoort.”

Hoe is het om zo’n lange tijd niet te douchen, tanden poetsen, scheren etc.?

“Je bent helemaal niet bezig met hygiëne of hoe je eruitziet. Het enige waar je aan denkt is eten en overleven, je zit in de overlevingsmodus.”

Hoe en waar ga je naar het toilet op het strand?

“In het begin hadden we een mooi plekje, maar dat werd op een gegeven moment heel vies. Ik ging ook vaak in de buurt van de zee, want dan spoelt alles een beetje weg.”

Wat vond je het moeilijkst?

“Ik had veel moeite met de honger, dat heb ik echt onderschat. En daarnaast de heimwee. Ik heb veel gereisd toen ik model was en ben vaak langere tijd van huis geweest. Maar het feit dat je geen contact hebt met het thuisfront en geen idee hebt hoe het met ze is, maakt het veel zwaarder dan ik van tevoren had verwacht.”

Wat viel je achteraf gezien juist ontzettend mee?

“De hygiëne. Het maakte me echt niet uit dat ik me niet kon scheren. Ik had me helemaal laten waxen en dacht van tevoren: als ik het maar red. Uiteindelijk groeide het letterlijk m’n broekje uit en dat boeide me niks. Dat had ik zeker niet verwacht.”

Wat was je mooiste moment op het eiland?

“Een bijzonder moment vond ik de samensmelting. Dat je voor het eerst met z’n allen iets kunt vieren. En natuurlijk dat we weer konden eten. Ook al duurde dat maar een dag, daarna was het weer back to reality.”

Zonder wie had je het niet zo lang volgehouden?

“Als Anna er niet was geweest, was het voor mij een heel andere ervaring. Ik heb zo veel aan haar gehad en een mooie vriendschap met haar opgebouwd.”

Wat was je eerste reactie toen duidelijk werd dat je ‘Expeditie Robinson’ moest verlaten?

“Heel eerlijk: ik was extreem opgelucht. Ik ben tot het naadje gegaan en heb alles eruit gehaald wat erin zat. Ik had niks anders kunnen om verder te komen. Tot het bittere eind heb ik mijn best gedaan om van Thomas te kunnen winnen. Toen het afgelopen was, had ik daar vrede mee. En ik gunde het de rest van de ‘Expeditie’-leden ook heel erg.”

Had je het zien aankomen?

“De proef was heel fysiek met je benen, en ik wist van mezelf dat gooien niet m’n beste kwaliteit is. Ik heb uiteindelijk nog een uur tegenover Thomas gestaan, een ex-wielrenner die de Tour de France heeft gefietst, dus ik wist dat ik geluk moest hebben om te winnen.”

Wat had je anders kunnen doen zodat je deze ronde misschien niet was afgevallen?

“Ik ben eruit gestemd omdat Dio me de sterkste speler vond tussen Anna en Suzanne. Als ik de laatste proef niet zo goed had gedaan, had hij Suzanne er misschien wel uit gestemd. Maar zo’n proef expres verliezen: dat is niks voor mij. Al had het tactisch gezien beter geweest.

Zit je nu elke week voor de tv om de aflevering te kijken?

“Ik kijk elke week met Anna, Thomas en Dio. Bartho en Dave zijn ook een keer langs geweest. Het is heel fijn om zo’n ervaring met elkaar te delen. Het voelt heel onwerkelijk om het terug te zien, omdat het zo heftig was. Het lijkt een beetje op een bevalling, je vergeet bijna hoe zwaar het was.”

Hoe is het om jezelf terug te zien?

“Ik ben er best blij mee en ben trots op hoe ik het heb gedaan. Ik heb niet opgegeven.”

Hoe is het om de anderen terug te zien en te zien hoe zij complotjes smeden?

“Eigenlijk wist ik alles wel. We hebben er hard om gelachen, omdat we inmiddels goede vrienden zijn en het is nou eenmaal gebeurd. Gelukkig waren er ook zo veel andere mooie dingen die je met elkaar deelt. Er moeten gewoon mensen naar huis.”

Als je nu nog een keer gevraagd wordt om mee te doen, zou je dat dan doen?

“In het begin schreeuwde ik heel hard: nooit, voor geen miljoen. Maar nu nu merk ik aan mezelf dat ik er milder in ben geworden. Met de ervaring die ik nu op zak heb, denk ik dat ik het nu meer kan relativeren.”

Welke tip zou je iemand op een onbewoond eiland geven?

“Hoe moeilijk het ook is: probeer jezelf bezig te houden en te relativeren: er komt een dag dat je weer naar huis gaat. Ik was constant over eten aan het praten en denken omdat ik er heel blij van werd, maar dat maakte het gemis alleen maar groter.”

Lees ook:

Bartho Braat exit: ‘Die baard. Ik lijk kapitein Iglo wel’
Kraantje Pappie: ‘Ik weet nu dat ik dit soort dingen niet leuk vind’
Elle van Rijn: ‘Ik dacht elke ochtend: weer een nacht overleefd’
Chloe Leenheer: ‘Ik had natuurlijk ook het van de crew kunnen jatten’
Jalou Langeree: ‘Het was een klap in mijn gezicht’
Koos van Plateringen: ‘Toen ik het terugkeek, dacht ik: wat een boeven!’
JayJay Boske: ‘Bertie heeft het beste in mij naar boven gehaald’
Anna Nooshin: ‘Je snakt echt niet naar een tandenborstel’
Suzanne Klemann: ‘Ik heb nog nooit zulke witte tanden gehad’