Jingle Hell: VIVA’s grote kerstgruwel-ABC

It’s the most wonderful time of the year! Nou… Wij hebben toch een paar kleine kanttekeningen bij kerst. 26 om precies te zijn.

Innerlijke rust, dat voel je zodra de eerste slok net iets te koude witte wijn door je keel glijdt. Want met alcohol aan je zijde worstel je je door het verplichte familiediner. Beetje jammer alleen dat al die glazen wijn de volgende ochtend nog steeds niet van je zijde wijken. Resultaat: met een megakater op naar diner #2.

Dure decembermaand? Een understatement. Rood is de kleur van de liefde én van Rudolfs neus, maar deze dagen ook van je banksaldo.

C Sinds jaar en dag een vaste gast op het menu: cranberrysaus. De vraag is: vanwaar deze onvoorwaardelijke liefde voor de opgewarmde veenbes? De wrange smaak doet onze mondspieren samentrekken en laat ons verlangen naar een vette klodder mayo.

Kerstbomen voelen zich duidelijk verheven boven de wet van de zwaartekracht, want hoewel je zou denken dat ze enkel loodrecht naar beneden vallen, vind je overal – maar ook écht overal – dennennaalden terug. Tot diep in de zomer. In je sokken, onder het vloerkleed, in de V-groeven van je robuuste houten vloer. Het is dat ze zo lelijk zijn, anders zou je zwichten voor een fakeboom.

En daar komt je schoonmoeder trots binnenlopen met het hoofdgerecht: eendenborstfilet. “Kwaak,” zegt je zwager. Je schoonmoeder blozend: “Ik heb uren in de keuken gestaan.” Dat je onlangs vertelde dat je vegetariër bent, is ze duidelijk vergeten.

Omdat je die laatste drie glazen rode wijn niet had moeten drinken, omdat er in het overvolle dagprogramma zelfs geen tijd was voor een vluggertje en omdat jullie bij je ouders logeerden op een antieke stretcher. Na afloop van je vrije feestdagen kun je maar één ding denken: fuck, weer geen sex dit jaar.

Een berichtje van je schoonzus. ‘We doen dit jaar niet te moeilijk met kerst hoor. We gaan voor de verandering eens lekker gourmetten.’ Weh weh weh weeeeeh. Daar gaat je exquise kerstdiner. In plaats van op je tong smeltende coquilles, schuif je plichtmatig de gehele veestapel naar binnen. Die ook nog eens niet op smaak is gebracht.

Voor ‘Love actually’ maken we weliswaar een uitzondering, maar van al die uitgekauwde kerstfilms in de herhaling krijg je toch het gevoel dat de feestdagen een slechte kopie zijn van vorig jaar. Kortom: er mag weleens iets anders op de buis.

Bij het toetje was de inspiratie op: na een chic vijfgangendiner word je afgescheept met een stuk gemakzuchtige ijstaart, die daags voor kerst tegen bodemprijzen in het koelvak ligt.

J Jeetje wat een kutkerst als je net ontslagen / gedumpt / bankroet / bent gevlucht.

Plof. De eerste bulk kaarten met obligate kerstwens valt op de mat. Zelf heb je het versturen van kerstkaarten waarschijnlijk allang opgegeven (want: geen zin / tijd / inspiratie / postzegels). En terecht, want waar laat een mens al die paperassen vol lachende hertjes, sleeënde beren en schaatsende pinguïns? Op het raam dan maar, waar ze tot half januari zinloos blijven plakken om vervolgens alsnog een enkeltje papierbak te krijgen.

Pijnlijk: in de hoop dat je op miraculeuze wijze ineens je grote liefde hebt ontmoet die ook nog eens meteen je ouders wil ontmoeten, heeft je moeder een lege stoel aan tafel erbij gezet. Om je vooral even op het hart te drukken dat een man of vrouw aan jouw zijde HEEL ERG WELKOM is.

De familiewandeling in ganzenpas door het bos. De chique dresscode. De verplichte gezelschapsspelletjes. En natuurlijk Het Diner. Het zijn officiële vrije dagen, maar man, wat moeten we toch veel met kerst! Moeten we eigenlijk niet willen.

N Heb je eindelijk een betaalbaar nieuw feestjurkje gescoord, blijk je geen geschikte schoenen te hebben om eronder te dragen.

O De onvervulde kinderwens van je zus, de radicaal rechtse opvattingen van je zwager, de scheve verdeling van oma’s erfenis: er zijn van die onderwerpen waarvan je het hele diner hoopt dat ze niet ter tafel komen. En er zijn altijd van die familieleden die als een olifant in de porseleinkast er juist over beginnen.

P Kan iemand ons alsjeblieft uitleggen waarom de piek nooit recht op de boom staat?

23 december: je bent extra vroeg opgestaan, hebt je boodschappenlijstje feilloos afgestemd op de looproute van je lokale megasuper en bent 100% zen. Want dit jaar wordt het doen van de inkopen voor het kerstdiner geen hel. Jij kunt dit. Totdat je arriveert op de overvolle parkeerplaats en blijkt dat de rest van Nederland hetzelfde idee had. En dus schuifel je weer in een eindeloze queue van opgefokte moeders, hysterische kinderen en sloffende bejaarden richting kassa. Zonder rucola (uitverkocht), zonder paddenstoelen (ook uitverkocht), maar met hoofdpijn. Op naar de volgende supermarkt.

Omdat echt álles kennelijk makkelijk moet zijn, liggen ook dit jaar de schappen weer vol met kant-en-klare reerug, gevulde portabello’s, zalmrolletjes en meer supersnelgerechten van het kaliber eenheidsworst.

S Je droomt ervan, je hoopt erop. Een witte kerst. De teleurstelling die zich van je meester maakt als zich op Eerste Kerstdag wederom een grauwgrijze dag aan je presenteert. Let it snow. Let it snow.

Oké, van Bea konden we het begrijpen. Met een leeftijd ver boven de pensioengrens en drie bussen haarlak in je coupe is het niet verwonderlijk dat je onbeweeglijk je jaarlijkse kerstzegje aan het volk oplepelt. Maar waarom Willem-Alexander de traditionele toespraak in stand houdt, is ons een raadsel. Wij willen Willie!

U Het jurkje dat je op kerstavond nog net kon hebben, begint op eerste kerstdag al een beetje te knellen en metamorfoost je op dag twee in een rollade. Want uitbuiken, daar heb je met de feestdagen dus echt geen tijd voor.

V Rond half december begint het te knagen: je hebt de afgelopen 365 dagen wéér geen vrijwilligerswerk gedaan. Snel afkopen, dat schuldgevoel. En dus neem je je plechtig voor om dit jaar met kerst écht een zwerver uit te nodigen aan tafel, of om op z’n minst snert op te scheppen bij de plaatselijke nachtopvang. Morgen ga je het meteen regelen. Of overmorgen. Of anders volgend jaar.

W Dat je na al die ‘vrije’ dagen meteen heel veel werkstress hebt omdat je mijlenver achterloopt op de planning.

X Hoe moeilijk kan het zijn om Wham! en Mariah op muzikaal vlak te overtreffen? Bijzonder moeilijk, zo blijkt. Want al sinds de jaren negentig hebben we te kampen met een ernstige schaarste op het gebied van goede X-mas songs.

Y Na het zien van de kerstspecial van ‘All you need is love’ lijkt het toch een beetje alsof je eigen liefdesleven totaal is ingedut. Je bent in staat om stante pede een ticket te boeken naar het Himalaya-gebergte. Wie weet welke mysterieuze sjerpa er nog op jou ligt te wachten.

Z Zes minuten en veertien seconden: zo lang duurt het gemiddeld totdat je zure tante met dito mondgeur tijdens het kerstdiner de onvermijdelijke ‘Zo en hoe is het nu met jou?’ eruit sneert. Gevolgd door een gestapo-verhoor over of je al een serieuze baan hebt (nope), wanneer je lover en jij nou eindelijk gaan samenwonen (met Sint-Juttemis) en of je wel weet dat na je dertigste de kwaliteit van je eitjes achteruit holt (jahaaaa!). Adem in, adem uit. Nog een paar uur.

Tekst: Saskia Borst, Femke Zijlema
Beeld: iStock