Knuffeltijd

Vandaag is het bij onze zuiderburen Nationale Knuffeldag. Al jaren proberen mensen deze heugelijke feestdag ook in Nederland op de agenda te krijgen. Zucht…

Mensen die ik iedere dag zie val ik niet uitbundig in de armen. Collega’s kunnen een ‘Morgûh’ verwachten, voor vriendinnen heb ik een ‘Hi babe’, voor vrienden een klap op de schouder. Knuffelen is voorbehouden aan oma’s, vriendjes en wollige huisdieren. Ik ben gewoon niet zo knuffelig aangelegd. Niet dat ik smetvrees heb, of intimiteitsproblemen, ik vind het gewoon een beetje overdreven.

De Knuffel. Fascinerend. Na het observeren van knuffelende mensen onderscheid ik verschillende soorten knuffels.

De geile knuffel
De knuffel begint met één arm om de schouder en één arm op de rug. Schijn bedriegt: dit is geen echte knuffel, maar een undercover voos. De oplettende kijker ziet dat één hand stiekem afzakt naar de heup en dan nonchalant halverwege een bil blijft steken. Dit is de knuffel die zegt: “Oh schatje, wacht maar tot we thuis zijn.”

De verstikkingsknuffel
Staat ook wel bekend als de ‘Hello Goodbye’ knuffel. De naam doet anders vermoeden, maar deze knuf is goed bedoeld. Deze omhelzing zie je vooral bij mensen die elkaar lang niet gezien hebben en komt het meest voor op luchthavens en stations. Gaat meestal gepaard met gesmoorde kreten in de trant van: “Màham! Aauwja, ik heb jou ook gemist…”

De testosteronknuffel
Komt vooral voor bij samenscholende groepen mannen die iets te vieren hebben, zoals het winnen van hun voetbalclub of het overleven van een rafting-bedrijfsuitje. Ze vallen elkaar jubelend in de armen om vervolgens hun ogen te openen, de keel te schrapen, het overhemd recht te trekken en te doen alsof er niks gebeurd is.

De knuffel met iemand die je eigenlijk niet wilt knuffelen
Mijn persoonlijke favoriet. Je ziet dit fenomeen vooral bij vrouwen, winkelende vrouwen. Picture this: je loopt in de PC met je beste vriendin, lekker te roddelen over je vervelende collega Jolanda. En wie springt er opeens achter een kledingrek vandaan in de Chanel? Niemand minder dan Jolanda natuurlijk. Het tafereel dat dan volgt is komi-tragisch: Jo spreidt hartelijk haar armen, jij doet met een klein glimlachje een stapje naar voren. Jo sluit je in haar armen en babbelt over hoe leuk ze het vind je hier tegen te komen. Jouw gezichtsuitdrukking verzuurt onmiddellijk en je strekt je nek zover mogelijk uit en wendt je gezicht af. Je worstelt je los en stamelt iets over haast en vlucht de winkel uit, Jolanda verbouwereerd achterlatend.

Knuffeldag dus. Waarschijnlijk staan er weer hordes mensen in Nederland die met wijd open armen ergens op een plein andere mensen aanranden die net doen alsof ze het leuk vinden. Als ik deze taferelen zie loop ik liever even een blokje om, om de laatst genoemde knuffelsoort te vermijden. Ik knuffel mijn oma en mijn cavia wel een keer extra.

CC foto: Ellen Munro