Koester je vet

Wees je kont, je heupen en je buik maar dankbaar, in plaats van ze walgend vast te pakken. Dat is de belangrijke boodschap in het artikel ‘Dik tevreden’ in Viva45.

Maar dat is nog niet zo makkelijk. Ik sta regelmatig voor de spiegel, walgend en kreunend mijn overtollig vet vast pakkend, al schreeuwende: “Waarom! Waarom! Bleeeeeegh!”

Ik heb soms van die momenten. Dat ik een groot kapmes wil pakken om alle losse vet-flodders weg te snijden en naar een derdewereldland te sturen. Die kunnen daar een jaar van eten, denk ik dan. Waarom wordt elk patatje rechtstreeks op m’n billen geplakt?

Het is een gevoel dat bijna elke vrouw denk ik wel ‘ns heeft. Ongeacht of je maatje 36 of 44 hebt, vet zit soms in de weg. Voor veel vrouwen reden om een heftig crashdieet te volgen, om uiteindelijk na drie dagen zwaar gefrustreerd op de bank te zitten met een minderwaardigheids-
complex en een enorme zak chips. Waardoor je dieet uiteindelijk voor een extra kilootje zorgt, in plaats van een paar kilo’s minder.

We zouden eens moeten ophouden met ons druk te maken over ons lichaam. Gezondheid is het belangrijkste, dus het is altijd verstandig om je vetpercentage en BMI-index in de gaten te houden. Maar een flinke booty, botbedekkend heupvet en een zacht buikje zijn alleen maar goed. Vet heb je nodig om bepaalde vitamines op te slaan in je lichaam, het houdt je warm en beschermt je lichaam tegen indringers. Koesteren dus, dat vet!

En mannen? De meesten houden meer van stevigere vrouwen. En de mannen die persé op skeletjes vallen zijn freako’s die een paradepaardje willen. Mijn vriend heeft een perfect gespierd en gestroomlijnd lichaam, en soms denk ik dat ik dan ook zo’n strak lichaam moet hebben. Maar als ik hem zeg dat ik van plan ben hard te gaan trainen voor een blokjesbuik, kijkt hij me geschokt aan. “Dan kan ik toch helemaal niet meer lekker op je buik liggen!”

De meeste mannen willen iets hebben om vast te pakken. Het is toch niks aan om botjes te knuffelen? Toch ben ik vaak jaloers op meiden die alles kunnen eten zonder ook maar een grammetje aan te komen. Maar ik probeer maar te denken: fijn voor hun. Klaar. Geen afgunst (probeer ik) en blij zijn met mijn ronde vormen. En cellulitis, putten en hobbels? Die zien mannen toch niet, met hun enorme gebrek aan oog voor details.

Vanaf nu ga ik niet meer afkeurend in mijn vet knijpen, en zal ik nooit meer zeggen: “Ik haat je, stom rotvet!” Vanaf nu zal ik lief doen en blij zijn dat ik vet heb. Er zijn in de wereld genoeg mensen die dat levensreddende vet op hun botten willen, maar geen eten hebben om op hun dijen te plakken.

Vet, ik vind je mooi, ik hou van je en ik zal nooit meer tegen je schreeuwen. Misschien alleen als ik ongesteld ben. Maar vergeef het me, dan kan ik er niets aan doen.

CC foto: Abhishek Singh aka Bailoo