Koud in mijn hart

geen

“Het doden van vrouwen of een zes maanden oude baby is niet erg zolang het joden zijn”.

Eén van de vele opmerkelijke (en dan druk ik me nog zachtjes uit) uitspraken die door een aantal Arnhemse jongeren van Turkse afkomst werd gedaan in het NTR programma Onbevoegd Gezag. Jongeren die eigenlijk best tevreden zijn over wat Hitler tijdens de oorlog heeft gedaan met de joden.

De huiswerkbegeleider van deze jongens veroordeelde deze uitspraken en zit nu ondergedoken omdat hij met de dood wordt bedreigd. Ik stel voor dat er snel een nieuwe huiswerkbegeleider met deze jongens aan de slag gaat. Te beginnen met een excursie naar Auschwitz.

Meeleven verboden
Ik volg het nieuws en verbaas me niet meer. Het wordt koud om mijn hart als ik lees hoe een meelevende man de moeder van de overleden president Chavez troost met het verlies van haar zoon. Zijn warme, oprechte gebaar wordt veroordeeld door zijn volk omdat ‘het aanraken van een vrouw die geen familie is, niet is toegestaan’.

Buiten is het gaan sneeuwen en ook in mijn hart is het weer een stukje kouder geworden. Ik heb respect voor andere mensen, andere meningen, andere geloven. Maar ik heb het verdomd moeilijk met het feit dat voor sommigen dit betekent dat er niet zoiets bestaat als medemenselijkheid en medeleven.

Lente afdwingen
Het is 12 maart en het vriest buiten. De krokussen en narcissen steken voorzichtig hun kop boven de grond en verbazen zich over de aanhoudende kou. Maar ze blijven vechten; want wie vecht komt boven! En zodra zij hun mooie koppies boven de grond uitsteken weten wij: de lente is begonnen!

Ik lees de krant en ga op zoek naar goed nieuws. Mooi nieuws. Hartverwarmend nieuws. Zeg maar naar ‘mijn krokussen en narcissen’. Van die berichten die ervoor zorgen dat het ook in mijn hart weer lente wordt.

Verbaas me, verras me en laat zien dat de wereld nog lang zo slecht niet is.

Bron foto: JanetMck