Laura Jansen trekt haar eigen plan

geen

Laura Jansen (36) werkte jaren naar een doorbraak toe en is nu een succesvolle zangeres. VIVA sprak Laura over haar jeugd, emoties en bloeiende carrière. Haar nieuwe album Elba is net uit.

Serveerster
Laura heeft hard moeten werken voor ze eindelijk doorbrak als artiest. “Het is pas vijf jaar geleden dat ik met ei in m’n haar in het restaurant stond, mijn serveersterschort afgooide en zei: ‘Nu ga ik muziek maken.’ Vijftien jaar had ik horecabaantjes in Los Angeles gehad om een muziekstudio te kunnen huren en leefde in armoede. Maar sindsdien – in 2009 brak ik door met mijn debuutalbum Bells – is m’n carrière in een stroomversnelling geraakt.”

Succes blijkt echter niet altijd makkelijk te zijn voor Laura. “Soms kan ik echt blijven hangen in ‘wat ben ik moe, wat heb ik het toch druk’. De enige manier om daar uit te komen, is reflectie. Dan zeg ik onder de douche tegen mezelf: ‘Vandaag ben ik dankbaar voor… het feit dat ik tien tenen en tien vingers heb.’ Dat meen ik dan ook echt.”

Emoties
“Ik ben echt een emotioneel mens. Vroeger hield ik me sterk voor de buitenwereld, terwijl ik hartstikke onzeker was. Tijdens fotoshoots of tv-interviews ging als een mantra door mijn hoofd: ‘Je bent te klein, te oud, te dik.’ Ik schreef ook liedjes over wie ik wilde zijn, in plaats van over wie ik ben. Maar een paar maanden geleden luisterde ik naar mijn eigen muziek en besefte ineens: ik ben die onafhankelijke, stoere vrouw over wie ik zing. Dan springen de tranen in mijn ogen.”

Laura heeft het ook moeilijk gehad op liefdesgebied. “Dit jaar ging mijn relatie uit, mijn hart brak. In diezelfde periode nam ik mijn nieuwe album op. Omdat ik geen verdrietige liedjes wilde schrijven, kregen mijn nummers een nieuwe wending: wie ben ik als ik er helemaal alleen voor sta?”

De wereld zien
Op één plek leven is niet voor Laura weggelegd. “Ik kies in mijn leven voor een soort vrijwillige verbanning, ik ben altijd onderweg en leef in mijn eigen bubbel. Dat heb ik van mijn moeder. Zij leefde als een soort zigeunerin. Niet vanwege werk, ze wilde gewoon de wereld zien. Als kind verhuisden we continu van land naar land. Ik voelde me vaak eenzaam, had altijd het verlangen om ergens bij te horen. Maar als ik te lang op een plek was, wilde ik weer vrij zijn. Die wisselwerking zit in mijn aard.”

Lees het volledige interview in Viva 14 die vanaf woensdag 27 maart in de winkels ligt.