Laurie trouwde met haar neef: ‘Vriendinnen verklaarden me voor gek’

stel

Als kind kon Laurie (22) al goed overweg met haar neef Ruben (30). Daarna verloren ze jarenlang het contact. Maar toen ze elkaar opnieuw tegenkwamen, werden ze overvallen door gevoelens die ze nooit hadden zien aankomen.

Tekst: Jill De Bont

Ruben en Laurie van der Plas. Op de brievenbus prijkt slechts één familienaam. En dat is geen toeval. Laurie en Ruben zijn behalve geliefden ook nicht en neef. Hun vaders zijn broers. “Tot Laurie acht jaar was, zagen we elkaar regelmatig op familiebijeenkomsten,” vertelt Ruben. “We konden het toen al goed vinden samen. Maar ineens kregen onze vaders ruzie en werd het contact verbroken.”
“Jarenlang hebben we niks van elkaar gehoord,” vult Laurie aan, “tot we elkaar zes jaar geleden opnieuw tegenkwamen op Facebook. Rubens vader, die mijn peetoom is, zocht eerst contact met mij. Daarna volgde er een vriendschapsverzoek van Ruben.’

En er werd meteen een eerste familiereünie georganiseerd?

Laurie: “Eigenlijk wel. Mijn oom nodigde mij uit om samen met mijn vriend mee te gaan naar een festival. Ik was toen zestien en vond het heel fijn dat het contact met hem weer hersteld werd.”
Ruben: “Samen met mijn vrouw kwam ik ook naar dat festival. Ook ik vond het heel leuk om mijn nichtje nog eens terug te zien. Zo leuk zelfs, dat we meteen e-mailadressen en telefoonnummers uitwisselden en plannen maakten om allemaal samen te gaan bowlen.”

Hielden jullie daarna contact?

Laurie: “Ja, al snel begon ik Ruben te sms’en en zaten we ’s avonds te kletsen met elkaar via MSN. Hoe beter ik Ruben leerde kennen, hoe meer ik hem begon te zien als een goede vriend. Veel meer dan als mijn neef.”
Ruben: “We konden als kind al goed met elkaar praten. En dat was er met het ouder worden alleen maar beter op geworden. Het klikte gewoon perfect tussen ons. Uren hebben we met elkaar zitten chatten.”

En wanneer werden jullie verliefd?

Ruben: “We zagen elkaar vaak en deden veel samen. Maar altijd was mijn vrouw in de buurt of was Lauries vriend erbij. Zelf stonden wij er in het begin dus niet bij stil dat we gevoelens voor elkaar kregen.”
Laurie: “Tot Ruben me op een avond naar huis bracht en er toch een eerste kus kwam…”

Was dat onverwacht?

Ruben: “Ja en nee. Omdat ik getrouwd was en Laurie een vriend had, lieten we die gevoelens in eerste instantie niet toe. Maar toch hadden we allebei, zonder het van elkaar te weten, op het internet al van alles opgezocht over neef-nicht-relaties.”
Laurie: “We voelden al lang dat we elkaar moeilijk konden missen. We gingen regelmatig een heel weekend samen op stap. En iedere keer zag ik op tegen zondagavond, wanneer ik weer afscheid moest nemen van Ruben voor de rest van de week. Maar de echte bevestiging van onze wederzijdse gevoelens kregen we pas door die zoen.”

Welk gevoel gaf dat?

Laurie: “Ik raakte eerst compleet in paniek. Ik was zeventien, verliefd op een jongen van acht jaar ouder, die ook nog eens getrouwd was. En hij was mijn neef! Erger kon gewoon niet.”
Ruben: “Ook ik was behoorlijk in de war. Toch hebben we meteen gezegd dat we er geen spijt van hadden. We hadden onszelf behoorlijk in de nesten gewerkt, maar eigenlijk waren we van het begin af aan overtuigd van onze liefde voor elkaar.”

Laurie: ‘We hebben geprobeerd tegen onze gevoelens te vechten, maar we konden elkaar écht niet missen’

Wat hebben jullie daarna gedaan?

Ruben: “Eerst hebben we allebei heel hard geprobeerd om ons tegen die gevoelens te verzetten. Maar na drie slapeloze nachten waren we allebei een wrak. Laurie kon zich op school niet meer concentreren. Ik kon er mijn hoofd niet meer bij houden op mijn werk.”
Laurie: “We konden elkaar gewoon niet meer missen, maar we wilden ook niet achter andermans rug om zo verder. Het is nooit onze bedoeling geweest om onze partners te bedriegen. Daarom hebben we na die drie ellendige dagen de knoop doorgehakt en hebben we allebei een einde gemaakt aan onze relatie.’

Die beslissing werd door jullie partners waarschijnlijk niet heel enthousiast ontvangen.

Ruben: “Nee, inderdaad. Ook al was mijn vrouw er altijd bij geweest als we tijdens het weekend samen op stap gingen, ze had blijkbaar toch niet zien aankomen dat Laurie en ik voor elkaar zouden vallen.”
Laurie: “Ik voelde me heel schuldig 
tegenover Rubens vrouw. Ze was intussen een goede vriendin geworden. Ook tegenover mijn vriend voelde ik me rot. Ik was nog maar zeventien, maar we waren toch al meer dan twee jaar samen. Als ik daar nu op terugkijk, was dat zo’n verschrikkelijke periode…”

Hoe reageerde de rest van de familie op jullie relatie?

Ruben: “Alsof er een bom ontploft was. Op de moeder van Laurie na kon niemand begrip opbrengen voor ons besluit. Omdat Laurie op dat moment nog minder-jarig was, zijn we zelfs heel bang geweest dat ze ons bij elkaar weg zouden houden.”
Laurie: “Voor mijn moeder kwam onze beslissing niet als een verrassing. Zij heeft het vrij snel geaccepteerd. Met mijn vader had ik geen contact meer sinds de scheiding van mijn ouders.”
Ruben: “Mijn vader is het te weten gekomen via Lauries moeder. Hij had het er erg moeilijk mee, maar dat heeft hij nooit echt aan ons laten merken. Maar van mijn grootouders kreeg ik de wind van voren. Die konden het niet accepteren dat ik mijn vrouw verlaten had, en dan ook nog eens voor mijn nicht. Ze vonden dat ik er maar een potje van gemaakt had. Mijn zus zei botweg dat ze Laurie nooit als haar schoonzus zou aanvaarden. Iedereen in de familie verweet mij dat ik geen normen en waarden had.”

Ruben: ‘Mijn zus zei botweg dat ze Laurie nooit als haar schoonzus zou aanvaarden’

Kregen jullie van jullie vrienden wel steun?

Laurie: “Niet echt, nee. Op school verklaarden me ze me voor gek. Ik ben verschillende vriendinnen kwijtgeraakt door mijn relatie met Ruben. Als we samen uitgingen en ik gaf Ruben een kus, werden we vol afschuw aangekeken.”
Ruben: “Op mijn werk is de situatie zelfs zodanig geëscaleerd dat ik ontslag heb moeten nemen omdat ik het niet langer aankon om constant commentaar te krijgen op onze relatie. In plaats van me te steunen duwden mijn collega’s me nog dieper de put in. Na een half jaar heb ik het opgegeven en ben ik opgestapt.”

Jullie relatie heeft heel wat offers gevergd.

Ruben: “Eigenlijk zijn we bijna alles en iedereen kwijtgeraakt door voor onze liefde te kiezen. We zijn samen door een heel moeilijke periode gegaan. En toch hebben we nooit aan onze beslissing getwijfeld.”
Laurie: “Juist omdat we het zo moeilijk hebben gehad, zijn we nóg dichter naar elkaar toegegroeid. We hebben heel hard gevochten voor onze liefde en zijn er als stel alleen maar sterker door geworden.”
Ruben: “Ook praktisch gezien was het zwaar. Omdat we ver uit elkaar woonden, legde ik elke dag bijna 200 kilometer af om ’s nachts, na mijn werk in het restaurant, nog bij Laurie te kunnen slapen. Daarom hebben we na zes maanden de knoop doorgehakt en zijn we gaan samenwonen. Toen we drie jaar samen waren, zijn we getrouwd.”

Hebben jullie eerst geïnformeerd of dat mocht?

Ruben: “Ja, gelukkig kon het.”
Laurie: “Voor mij was dat een grote opluchting. Ik droomde er al als klein meisje van om ooit te kunnen trouwen. Voor mij was dat heel belangrijk.”

Werd jullie huwelijk al wat beter geaccepteerd?

Ruben: “Ja, de nieuwe vrienden die we als stel gemaakt hebben, wisten van het begin af aan hoe de vork in de steel zat. En als we nieuwe mensen leren kennen die opmerken dat we dezelfde achternaam hebben, zeggen we meteen dat onze vaders broers zijn, en wij dus neef en nicht.”
Laurie: “We doen niet geheimzinnig. Wie ons niet neemt zoals we zijn, hoeven we niet in onze omgeving.”

Trouwen als neef en nicht is één. Hoe zit dat met kinderen krijgen?

Laurie: “Omdat mijn kinderwens heel groot is, zijn we vrij snel naar een centrum voor genetisch onderzoek gestapt. Allebei hebben we een uitgebreid DNA-onderzoek laten doen. Als je beiden drager bent van het mucogen, kan je eigenlijk geen gezonde kinderen krijgen.”
Ruben: “Ik bleek drager te zijn. Maar ik heb het gen gelukkig geërfd van mijn moeder. Mocht het aan vaderskant zijn doorgegeven, dan was de kans groot dat Laurie het ook had meegekregen. Maar Laurie is geen drager. Ze is nu 28 weken zwanger.”

Laurie: ‘Als we samen uitgingen en ik gaf Ruben een kus, werden we vol afschuw aangekeken’

En met de baby gaat alles goed?

Laurie: “Ja, met twaalf weken hebben 
we een NIPT-test laten uitvoeren en toen hebben ze de kans op een kindje met het syndroom van Down kunnen uitsluiten. Tot nu toe gaat alles prima. We hebben een heel lange weg moeten afleggen, maar onze liefde heeft overwonnen. Binnenkort wordt ons dochtertje geboren en worden we het gelukkige gezin waar ik al mijn hele leven van droom.”

Wil je niets meer missen van VIVA? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale aanbieding: 10 nummers voor slechts €10.

Beeld: Sanoma Beeldbank