Loek Peters: ‘Ik schaam me niet voor het feit dat ik een jankebal ben’

loek peters

Hij doet aan partnerruil in de nieuwe film ‘Niks vreemds aan’ en was zijn leven niet zeker in het moordspel ‘De verraders’. Genoeg om over te praten met acteur Loek Peters (46).

Hoe spannend was het om mee te doen aan het moordspel De verraders?

‘Zenuwslopend, omdat je niemand kon vertrouwen. Toen we aankwamen, was het nog supergezellig. Je leert allemaal nieuwe mensen kennen, iedereen was getest, dus we hadden voor het eerst in een halfjaar weer dat sociale gevoel. En toen moest iedereen aan het einde van de eerste dag zijn ogen dichtdoen en werden ‘de verraders’ aangetikt. Vanaf dat moment was het gedaan met de ontspannenheid. Je zag mensen denken: dat is Berry uit Penoza, die is natuurlijk niet te vertrouwen. Maar ik was een van de getrouwen. De drie verraders beslisten elke avond wie ze die nacht zouden vermoorden, dus je lag nooit lekker relaxed op je kamer. Ik ben heel fanatiek, maar je moet ook wel voor jezelf bedenken dat het een spel is en dat het dus niet persoonlijk is als je wordt vermoord.’

Ondertussen maakte je ook nog een nieuwe film: Niks vreemds aan. Over swingen, toch?

‘Klopt, ik speel een schrijver die voornamelijk met zijn boek bezig is. Zijn relatie is behoorlijk ingekakt en zijn vrouw zoekt spanning via een swingers-app. Hij is echter zo gepreoccupeerd met dat boek, dat hij blind overal ja op zegt en ineens voor een voldongen feit staat. Het swingers-onderwerp is heerlijk om komedie mee te maken, het zorgt voor zoveel awkward situaties.’

Zou jij zelf op die manier de spanning opzoeken?

‘Nee, daar kan ik me niets bij voorstellen, maar ik ben ook nog van het pre-Tinder-tijdperk. Vroeger ging je gewoon naar de kroeg om iemand te ontmoeten. Ik geloof ook niet dat zo’n swingers-app de manier is om de jeu in je relatie terug te krijgen. Dat is net zoiets als zeggen: ‘We zijn nu acht jaar samen, de spanning is weg, we nemen maar een kind.’ Dat gaat natuurlijk nooit werken om het samen te overleven.’

Bedenk jij romantische dingen om het leuk te houden met je vrouw?

‘Ik denk dat romantisch zijn, betekent dat je iets voor een ander doet en overhebt. Ik weet dat mijn vrouw Ilse het heel fijn vindt als het huis af en toe écht opgeruimd is als ze thuiskomt, dus gisterochtend dacht ik: ik ga eens zorgen dat alles aan kant is. Daar geniet ze dan intens van. Ik verras haar ook wel, maar in deze coronatijd zijn dat vooral kleine dingen thuis, zoals zorgen dat het eten wat zij zo lekker vindt er is. En ik zeg ook weleens: ‘Ga effe lekker met je beste vriendin ergens in een huisje met een sauna zitten.’’

Lees ook:
Défano Holwijn: ‘Ik durf nu eindelijk eerlijk te zijn over hoe ik me voel’

Hoe zorg je ervoor dat je met een jong gezin en drukke banen ook genoeg tijd vindt voor elkaar?

‘Soms moet je bewust even met elkaar afspreken. Dan zeggen we: ‘Zaterdagavond gaan we niet werken en gewoon gezellig samen zijn.’ Sowieso vind ik het ook belangrijk om dingen als gezin te doen. Ik ben een familieman, vind mijn gezin heerlijk en fijn, maar ik ben ook blij als ik een paar dagen zonder de kinderen ben. Na al die thuisscholing zat ik juichend op de bank toen de scholen weer opengingen.’

Ilse en jij zijn zo’n tien jaar samen, wat maakt het nog steeds zo leuk?

‘We waren nog maar iets langer dan een halfjaar samen toen zij zwanger raakte. We kwamen daar achter tijdens onze eerste vakantie, dus eigenlijk hebben we nog niks zonder kinderen gedaan. We zeggen vaak tegen elkaar: ‘We gaan straks samen beginnen aan de relatie.’ Dat is een fijn gevoel, dat je al tien jaar samen bent, maar het gevoel hebt dat je pas net begonnen bent.’

Heeft het vaderschap jou gevoeliger gemaakt? Je vrouw noemde je eerder ‘een natte twat’?

‘Dat ben ik ook echt, ik ben zo makkelijk geraakt, bij een goede reclame zit ik al te huilen. Zeker sinds ik kinderen heb, is het hopeloos. Bij De verraders vroeg Tijl Beckand aan een van de kandidaten: ‘En mis je je gezin?’ Ik zat ernaast en zei, zowat in tranen: ‘Wat zij zegt, heb ik óók.’ Die korte periode van huis, zonder contact, voelden ze al zo ver weg. Ik schaam me niet voor het feit dat ik een jankebal ben, ik hoef aan niemand mijn mannelijkheid te bewijzen. Ik omarm al die emoties met liefde.’

Je vertelde in een eerder interview over je midlifecrisis. Waar werd deze door getriggerd?

‘Het had er vooral mee te maken dat ik van Amsterdam, waar ik twintig jaar had gewoond, naar Utrecht verhuisde en met twee kleine kinderen in een Vinex-wijk ging wonen. Dan merk je ineens dat je leven veranderd is. Ik was rond de veertig toen ik mijn eerste kind kreeg. Als ik het opnieuw had kunnen doen, was ik begin dertig al aan kinderen begonnen. Dan waren ze nu zestien en achttien geweest en hadden wij veel meer vrijheid gehad. Ik vind een midlifecrisis trouwens niets geks, het is gewoon een moment dat je beseft dat je iets afsluit.’

Ging je ook gekke dingen doen, zoals een racefiets of motor kopen?

‘Dat ga je dan doen ja, je gaat op een racefiets zitten, omdat je nog niet kan loslaten. Een midlife duurt over het algemeen een jaartje of zeven, acht, dus ik zit er nog steeds wel in. Langzamerhand begin ik te merken dat ik oud ben, iedereen spreekt me nu ook met ‘u’ aan. Het begint binnen te druppelen dat ik op een andere manier naar het leven moet kijken. Ik ben geen begin twintig meer, ga niet meer studeren of voor het eerst uit huis wonen. Je gaat ook niet meer een halfjaar weg. Nou ja, dat kan wel, maar zo’n vader wil ik niet zijn, denk ik.’

Denk je weleens na over de wereld waar je je dochter in stuurt?

‘Jawel, ik stuur haar een leuke wereld in, want 98 procent van de mensen is prima en positief en wil goeddoen. Maar ik voed haar wel op met het besef dat gekwetst, geraakt en beledigd worden bij het leven hoort. Sommige dingen komen aan, zijn nou eenmaal stom en vervelend. Het lijkt wel of mensen tegenwoordig niet meer gekwetst mogen worden. Iedereen moet maar op een roze wolk zitten en alles moet leuk en fantastisch zijn. Ik heb geleerd dat dát de hemel is, daar kom je alleen als je dood bent. Leven is ontdekken waar je naartoe wilt of waar je voor staat, en ondertussen knal je overal tegenaan, loop je blauwe plekken op en doet het af en toe pijn. Dat is ook niet erg.’

Tekst: Jill Waas | Foto’s Loek Peters: Lin Woldendorp
Met dank aan Neni Amsterdam

Deze leuke man met Loek Peters lees je in VIVA-15-2021. Deze editie ligt vanaf 14 april in de winkel of lees je hieronder verder via Blendle. 

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?