Lise: ‘Merde! Emily in Paris weet alle juiste snaren te raken’

emily in paris

Er was eens … een Amerikaanse millennial, die vanuit het marketingbureau waarvoor ze werkt werd overgeplaatst naar de Franse dependance van dat marketingbureau in Parijs. Haar naam is Emily en Emily kan geen woord Frans. Merde! Toch lukt het haar, met vrij weinig inspanningen, om te slagen in haar nieuwe leven. Welkom bij het fonkelende millennialsprookje van Emily in Paris

Het kan je impossible (op z’n Frans) zijn ontgaan: Emily in Paris staat op Netflix. De serie, geproduceerd door Darren Star, is bekroond tot de ideale kruisbestuiving tussen Sex & the City (eveneens geproduceerd door Star), Younger (ook van Star’s hand) en The Devil Wears Prada (niet van Star’s hand). Je begrijpt, alleen een vergelijking met SATC was al overtuigend genoeg geweest om mij te laten uitkijken naar deze serie.

Emily in Paris, een millennialsprookje

Waarom ik van een ‘millennialsprookje’ spreek: Emily is overduidelijk een millennial. Qua leeftijd, mogelijkheden en social media bedoel ik dan. Echter staat ze met haar zonnige nonchalance, zorgeloze optimisme en budget zonder einde ver van de realiteit van menig millennial af. In Emily in Paris bestaan thema’s als een onzekere toekomst, economische onrust en klimaatverandering niet.

Het is waarom de eerste aflevering een beetje schuurt: als een bleu ei stapt Emily haar nieuwe leven in Parijs binnen. Een nieuw leven waarin ze de Fransen meteen als ‘weird’ bestempeld omdat ze een andere manier van het tellen van verdiepingen hebben (zó Amerikaans), en waarin ze meteen een ruim appartement met uitzicht op de Eiffeltoren kan betrekken. Oh, en ze draagt een baret alsof ‘ie altijd al op haar hoofd heeft gezeten.

Een prachtige parisienne

Ook de rest van de afleveringen is het duidelijk dat de opgewekte Emily een heel eind komt met goede intenties en slechts minimale inspanningen. Je ziet haar geen enkele keer huilen, ploeteren of het leven uitbalanceren. Bij Emily is namelijk al alles in balans: haar work-life balans is on point en ze zoeft als een ware Parisienne door een decor dat sterk lijkt op een pinterestbord van een Francophile. Daardoor lijkt Emily wat naïef en onverschillig. Maar is ze dat ook?

Emily lacht om haar faux pas. De kritiek die ze krijgt van haar Franse collega’s ontgaat haar niet, maar ze blijft er evenmin bij stilstaan. Een break-up? Ook daar stapt Emily snel overheen. Het is dus niet zo dat ze onwetend is als het gaat om haar misstappen; ze is gewoon volkomen onaangedaan door blunders en fouten. En fladdert rustig en luchtig verder. Het is juist dat zorgeloze optimisme en betoverende nonchalance in combinatie met de oogverblindende outfits, gekke woordspelingen en foto’s van pittoresk Parijs dat maakt dat Emily alle juiste snaren raakt.

Superpower

De serie toont Emily’s vermogen om op zowat elke hoeksteen in Parijs inspiratie te vinden voor de allerbeste pitches voor het marketingbureau. Ze loopt er spontaan tegenaan, alsof het een superkracht is. Emily is ambitieus, maar niet op de #girlboss-manier; ze grijpt de kans om een jaar in het buitenland te werken, maar heeft niet de ijver noch de intentie om het bedrijf te leiden. Emily’s leven is soapy, maar niet dramatisch. De grapjes zijn seksueel, maar niet gewaagd. Haar Franse collega’s zijn kritisch, maar niet mottig.

En daar houdt haar sprookjeswereld niet op: Emily leeft in een fantasiewereld van succes zonder risico. Ze bouwt, volledig onbewust lijkt het, een flinke following op Instagram op, maar verwijdert op een bepaald moment account om het vervolgens weer te herstarten. Wat denk je? Emily is geen een volger verloren. Bizarre!

Misschien is Emily’s grootste bubbel nog wel haar gemoedstrust. Ze is uiterst kalm en snel tevreden. En dat terwijl ik als echte millennial de wereld in brand zie staan en de lat te hoog leg. Maar schrijver Darren Star heeft Emily een levensstijl van gelukzalige onwerkelijkheid gegeven. Hij heeft Emily het voorrecht gegeven om af te zien van zaken uit het echte leven. Emily is gewoon een jonge vrouw die vertrouwen heeft in haar toekomst terwijl ze haar droombaan in haar droomstad uitvoert, voorzien van verschillende romantische vooruitzichten.

Shirley Li van The Atlantic weet het goed te omschrijven. ‘Emily in Paris is als een high-end parfumreclame: filmisch qua uiterlijk, weinig inzet in plot en op de een of andere manier zo vreemd boeiend dat je niet weg kunt kijken.’

Dat maakt deze serie het perfecte toevluchtsoord voor nu: Emily in Paris is zo charmant en fantasievol dat er van snobisme en cynisme geen sprake is. Het is de je ne sais quoi-houding geserveerd in een glitterpakket met de geur van macarons. En juist daarmee raakt Darren Star de beste snaar: millennials kunnen wel wat lekkers en luchtigs gebruiken.

emily in paris

VIVA's Lise gelooft in een poederroze planeet ergens hier ver, ver vandaan, waar Justin Bieber en Idris Elba samen president zijn en het altijd glitter giet. Zolang die planeet nog niet gevonden is, houdt Lise zich bezig met millennial perikelen en entertainment. Véél entertainment. Wil je me volgen op insta? @lisejasmijn, dan kan ik ook zien wie jij bent.