#LUNCHBREAK: Kleine meisjes worden stoot

Binnenkort op tv: ‘Project P’, waarin presentator Johnny de Mol een lans breekt voor kinderen die gepest worden. Deze vrouwen werden vroeger uitgejouwd om hun spleetogen of scheve tanden, maar zijn nu jaloersmakend mooi.

Cathelijne (28) is manager van een kledingwinkel en heeft twee jaar een relatie: “Een nerd was ik, met bijpassende bril en gekleed als kleurenbom. Ik weet nog dat ik op een dag naar school ging in een fluorescerend groene broek, twee vlechten met gekleurde strik, een geel shirt en felle schoenen. Toen ik binnenkwam, begon de hele klas keihard te lachen. Mensen riepen ‘Calimero’ naar me, ook volwassenen. Ik voelde me alleen, maar tegelijkertijd keek ik neer op pestkoppen. Een half jaar geleden heb ik op mijn arm een hart en mijn naam laten tatoeëren, omdat ik van mezelf hou. Het is een heel proces geweest om dat te kunnen zeggen, maar inmiddels weet ik dat ik best tof ben.”

Vi42_Goed opgedroogd_0743_Cathelijne_

Stephanie (23) studeert psychologie, werkt in het weekend in een kledingwinkel en beheert haar eigen webshop. Ze is vier jaar samen met haar vriend. “Het was in groep vier, in de kleedkamer voor de gymles. Een klasgenootje keek naar mijn buikje en zei: ‘Wat heb je dáár zitten?’ Vanaf dat moment had ik het gevoel dat ik anders was dan de rest. Ik vond het moeilijk dat ze me uitscholden voor Chinees, vanwege mijn speetogen. Het was iets waar ik niets aan kon veranderen. Op mijn zeventiende deed ik na een weddenschap mee aan een modellenwedstrijd. Daar zeiden ze dat ik mijn ogen geen spleetogen moest noemen, maar dat ze amandelvormig waren en dus ook een van de zeven schoonheden. Ik won daarmee de wedstrijd en sleepte er een jaarcontract bij een modellenbureau uit. Nog steeds doe ik soms shoots. En ben ik mijn looks gaan waarderen, omdat ze me anders maken dan anderen.”

Vi42_Goed opgedroogd_Stephanie_

Suzanne (38) is single, fulltime moeder en klust soms bij als model en actrice. “Jarenlang hing er een donkere wolk boven mijn hoofd: ik vond mezelf lelijk en was ontzettend onzeker. Als ik over straat liep, was ik alleen maar bezig met wat anderen over me dachten. Van de basisschool herinner ik me flarden. De eerste jaren had ik een prima tijd, totdat ik op een dag hard viel en er een plek op mijn knie achterbleef, die volgens de dokter besmettelijk was. Toen ik dat aan klasgenootjes vertelde, stond ik bekend als ‘besmettelijk’. Ze deden alsof ik vlooien had. Het was vreselijk. Op de middelbare school zette ik een grote mond op, en daarmee stopte het pesten. Het was een masker, want van binnen voelde ik me helemaal niet zo stoer. Pesten kan levensbepalend zijn. Maar op een dag was ik het zat: ik moest uit die slachtofferrol. Ik deed een filmopname voor ‘All Stars’, waarbij ik samen met zeventig anderen uit de kleren moest. Een enorme stap, want ik was behoorlijk preuts. Maar de positieve reacties die ik kreeg, hielpen mij om mijn negatieve zelfbeeld los te laten. En sinds twee jaar heb ik pas echt het gevoel dat ik mezelf ben.”

Vi42_Goed opgedroogd_Suzanne

Het gehele artikel lezen? Kijk in VIVA 42, tot 16 oktober in de winkel.

Bron: VIVA 42
Beeld: Hannah Lipowsky