Met pijn in zijn hart

Vanuit het raam ziet hij dat het de hele nacht heeft geregend. Het dikke pak sneeuw van gisteren is onherkenbaar veranderd in een grijze laag vieze smurrie. De vorstperiode is definitief voorbij. Hij weet dat vandaag weer een dag gaat worden met veel woordgrapjes in zijn richting.

“En wanneer begint nu eigenlijk jouw vorstperiode?”, hoort hij Laurentien al plagend zeggen. Het is zijn favoriete schoonzus, maar die plagerijtjes beginnen hem onderhand wel de keel uit te hangen.

Tijd voor vastigheid
Los van het grapje, is het natuurlijk wel een terechte vraag. Dit jaar wordt hij 46 en hij is onderhand wel toe aan vaste baan. Hij grinnikt om zijn eigen gedachte. Vaste baan….zeg maar liever continudienst. Als hij af en toe ziet hoeveel beslag het koningschap op zijn moeder legt, pffff dat is nog een hele klus.

Van politiek tot poppenkast
Hij bewondert haar voor haar kracht, passie en doorzettingsvermogen. Haar liefde voor het land en zijn inwoners. Trouwens, los daarvan is ze ook gewoon nog een hele leuke oma, denkt hij met een glimlach. Een oma die lacht om de hele Haagse politieke poppenkast en deze op zondag zelfs nog even dunnetjes overdoet voor zijn drie meiden. Met Jan Klaassen als Mark Rutte en Katrijn als Gerdi Verbeet. Hilarische middagen gegarandeerd!

Zwarte bladzijdes
Maar hij ziet ook hoe de tijd haar heeft getekend. Hoe de groeven in haar gezicht steeds dieper worden, de blik in haar ogen steeds iets doffer. Wat heeft ze een hoop meegemaakt, denkt hij droevig. Het overlijden van haar ouders, van zijn lieve vader. De beerput die openging toen bleek dat opa zijn jachtgeweer ook buitenshuis wel eens leegschoot. En mama maar lachen en zwaaien naar het volk.

De moord op Pim Fortuyn en Theo van Gogh, de aanslag van die malloot met Koninginnedag… het boek van haar regeerperiode kent inmiddels wel heel veel zwarte bladzijdes.

De tijd tikt
Met als grootste persoonlijke drama natuurlijk het ongeluk van zijn broer vorig jaar. Hij voelt een steek in zijn maag. Ze zeggen wel eens dat tijd alle wonden heelt, denkt hij besmuikt, maar die vlieger gaat niet op voor een moeder van wie een zoon in coma ligt. Eigenlijk is tijd dan je ergste vijand… je weet niet hoe lang de situatie voortduurt en al die tijd blijf je tegen beter weten in toch maar hoop houden.

Hij heeft zo met zijn moeder te doen, ziet hoe ze gebukt gaat onder immens verdriet en haar verantwoordelijkheid voor haar Nederland. Het vreet aan hem dat hij haar niet kan helpen.

Geniet nu het nog kan
Sinds zijn veertigste zeurt hij daarom al aan zijn moeders hoofd om toch vooral afstand te doen van de troon. Om – zolang het haar nog gegeven is – te genieten van het hier en nu, van en met haar kinderen en kleinkinderen. Maar ze wil er niet aan. Angst wellicht voor ‘het zwarte gat’? Of dat hij deze verantwoordelijkheid niet aan kan? Wat het is, hij weet het niet.

Maar dit jaar is hij gestopt met zeuren, hij kan haar toch niet dwingen. Een glimlach glijdt over zijn gezicht. Ach, eigenlijk is het wat hem betreft wel prima zo, kan hij gewoon nog even doorfeesten samen met Max. Mama moet zelf maar aangeven wanneer ze er aan toe is.

Tot die tijd blijft hij gewoon Prins Pils. In ieder geval aankomend carnaval!

CC foto: collectie RVD