Mevrouw, mag ik uw legitimatie zien?

Het meisje zal 16 geweest zijn, 17 misschien. Ze heeft het pak wasmiddel gescand, de mosselen en de verse tijm. Dan grijpt ze naar de Sauvignon Blanc. Haar hand blijft langer dan nodig in de lucht zweven. Het zal toch niet… Onbewust hou ik mijn adem in.

Ze kijkt me onderzoekend aan, stelt dan de vraag die ik vrees: ‘mevrouw, mag ik uw legitimatie zien?’

Voor 2009
Jarenlang heb ik zonder problemen wijn kunnen kopen in de supermarkt. Van mijn 16e tot mijn 22e kocht ik drank zonder ooit na te denken over mijn leeftijd. Ik kocht licht mousserende wijnen, donker tarwe bier, whiskey. De slijter vroeg me hoogstens of het een cadeautje was. Nooit waren er die ogen die me keurden. Nooit werd me die vraag gesteld.

Na 2009
Zo’n drie jaar geleden veranderde dat. Vanaf 2 maart 2009 moet iedereen onder de 20 jaar zich kunnen legitimeren. Een goede regeling, op zich. Leeftijd is vaak moeilijk in te schatten en onder de 16 mag je geen drank kopen, dat begrijp ik wel. Ik ben het dan ook volledig eens met de strenge controles in supermarkten en slijterijen.

Al 10 jaar
Minder leuk is het wanneer je op je 26e nog steeds die vraag krijgt. Ik mag verdomme al 10 jaar wijn drinken. Tien jaar geleden zat die cassière zelf nog haar tafels te stampen in groep 3. En nu kijkt ze mij aan alsof ik net uit mijn moeders baarmoeder ben gekropen.

De Sauvignon Blanc, die ik met zorg heb uitgekozen om mijn mosselen in te koken, vertrouwt ze me niet toe. Ik vraag me af of er 15-jarigen bestaan die op een vrijdagmiddag mosselen kopen, verse tijm, wasmiddel en vuilniszakken.

Als je straks veertig bent
Ik laat haar mijn paspoort zien. Ze kleurt rood, stamelt sorry. De vrouw achter me in de rij zegt: ‘als je straks veertig bent zul je er blij mee zijn, meid.’ Misschien. Misschien ben ik op mijn veertigste dolgelukkig.

Op dit moment zou ik willen dat Nivea een pro-rimpelcrème op de markt brengt. Ik zou de eerste afnemer zijn.

© Beeld: Thinkstock