Sanne Langelaar: ‘Ik ben net een golden retriever, zo trouw’

Sanne Langelaar

Al op haar zesde wilde ze het acteervak in, maar eenmaal afgestudeerd moest Sanne Langelaar het als de zoveelste blonde actrice nog wel waarmaken. Haar werklust (en talent) leverde haar een rits producties op en momenteel is ze te zien in de film Alles is zoals het zou moeten zijn.

Sanne komt op haar fiets aan bij haar stamcafé in Amsterdam. Loshangende haren, vintage Levi’s aan haar kont, gezonde blosjes op de wangen. De afgelopen vier maanden waren raar en moeilijk, met het coronavirus dat ons land binnen denderde. Van de ene op de andere dag lag al het acteerwerk stil, projecten werden afgelast, inkomstenbronnen droogden op. Alsof dat niet genoeg onrust gaf, kreeg de moeder van Sanne precies op de dag van de lockdown te horen dat ze borstkanker had. Ze kreeg vijf weken na haar diagnose een borstbesparende operatie en werd daarna bestraald. Het allerliefst was Sanne daar elke dag bij geweest, om haar te steunen en te knuffelen, maar ja, corona. ‘Ik merk nu pas hoe fysiek ik normaal gesproken ben,’ zegt Sanne nadat ze een gemberthee heeft besteld. ‘Even een schouder aanraken, een arm om iemand heenslaan. Voor mensen zoals ik die huidhonger hebben, is de coronatijd echt afkicken geweest. Het is lekker dat ik een kind heb dat ik kan aflebberen, al duwt die me nu ook vaak weg.’ (lacht)

Zorgde de ziekte van je moeder voor een nieuw perspectief?

‘Absoluut. Alles werd onbelangrijk, ook dat ik door het coronavirus even geen werk had. Ik heb geen moment wakker gelegen over geld of dat soort dingen. Het enige wat telde, was dat mijn moeder beter zou worden. Toen ik haar na zes weken eindelijk van een afstandje kon bezoeken, op een stoel aan de andere kant van de woonkamer, voelde dat als een moment van ultiem geluk. Gelukkig gaat het nu weer goed met haar, en ik ben ook alweer aan het draaien.’

Vind je het prettig dat het leven weer wat normaler wordt?

‘Het is heerlijk, al vond ik de pas op de plaats eigenlijk niet zo erg. Vorig jaar had ik opnames voor Alles is zoals het zou moeten zijn, wat deels in het buitenland was, en vlak voor de lockdown had ik opnames van de serie Swanenburg, die nu weer zijn hervat. Toen corona kwam, zat ik tegen het punt aan dat het allemaal te veel werd: de prikkels van de stad, de onrust. Het was lekker dat er even niks hoefde. Ik klink nu vreselijk moralistisch, maar ik hoop dat we van de coronatijd hebben geleerd dat het allemaal niet zo snel hoeft.’

Je zei ooit dat je focust op ‘sterke vrouwenrollen’. Doe je dat nog steeds?

‘Ik snap dat ik niet altijd sterke vrouwen kan spelen, maar een karakter moet gelaagd zijn. Vaak ben je óf de chaotische moeder óf het wulpse sexy ding. Daar zit nog veel tussenin. Neem m’n rol van Babette in Alles is zoals het zou moeten zijn: een pittige tante die worstelt met het feit dat haar man ooit een slippertje heeft gemaakt. Ze leeft in een boze stand, waardoor ze vaak uit de bocht vliegt. Dat spreekt me aan, omdat het ergens over gaat. Dit jaar heb ik al vier projecten afgezegd omdat ik dacht: dit is het niet.’

Ben je altijd al zo kritisch geweest?

‘Het is nog sterker geworden sinds ik moeder ben, omdat acteren betekent dat ik weg ben van mijn kind. Ik weet dat het onzin is om me daar schuldig over te voelen, want Sam gaat maar twee dagen in de week naar de crèche en is verder altijd bij mij. Maar ik vind toch dat ik een goede reden moet hebben, dus ik moet een rol wel écht interessant vinden. Ik moet me er als vrouw in herkennen of er iets van kunnen leren. Vooral in deze tijd, met discussies over thema’s als racisme en de positie van vrouwen, denk ik dat we allemaal stil zouden moeten staan bij wat we zelf kunnen betekenen. Ik ben maar gewoon een actrice, geen politiek kopstuk. Maar ik vind dat ik het kleine beetje invloed dat ik heb wel moet gebruiken.’

Zie jij jezelf als een sterke vrouw?

‘Ja. Maar dat betekent niet dat ik hard ben. Er is van alles wat me raakt, in die zin ben ik een weekdier. Maar ik heb wel een mening, een moreel kompas over wat ik belangrijk vind om rekening mee te houden. Dat was in het verleden soms lastig, want van nature ben ik iemand die gevoelig is voor wat anderen van me denken: ik wil dat men me leuk en aardig vindt. Ik pas me daardoor snel aan, maar de laatste jaren kan ik makkelijker nee zeggen. Jammer als je mij daardoor een rotwijf vindt, maar dit is mijn koers.’

Waarom zouden mensen jou een rotwijf vinden?

‘Laatst postte ik op social media dat we goed bezig zijn met vrouwenrechten, maar dat er nog een inhaalslag te maken is op het gebied van gezondheidszorg, omdat hartaanvallen nog steeds worden behandeld op een manier die alleen bij mannen past. Nog geen vijf minuten later stond eronder: ‘Moet je niet met je blote tieten op het Malieveld gaan  staan?’ Als je een uitgesproken mening hebt, dan lok je blijkbaar zulke reacties uit. Vroeger kon ik me dat aantrekken, nu is het: blokkeren en rapporteren. Dat geeft ook een krachtig gevoel, zo van: ik plaats mezelf hierboven.’

Tekst: Fleur Baxmeier 

Het hele interview met Sanne lees je in VIVA-33-2020. Dit nummer ligt vanaf morgen t/m 18 augustus in de winkel of kun je hier online bestellen.

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar onze magazine-shop om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je alle edities van VIVA ook los kunt bestellen. We hopen te kunnen rekenen op je begrip!