Op reis met een broek

geen

Vanochtend lag er een zilveren broek op de keukentafel met een briefje er bovenop: Schatje, wil je deze omruilen tegen maatje 30. Mijn vrouw had kleren gekocht, vijftien kilometer verderop in de stad. Ze had een broek in twee maten gepast, waarvan er één te groot bleek. Ze betaalde en nam per ongeluk de broek in de verkeerde maat mee naar huis. Die mocht ik vandaag dus gaan ruilen. Want ik werk dan wel in een andere stad, maar daar is die winkel ook en daar hebben ze ook zilveren broeken. Zo besparen we mooi benzinekosten. Zonde om geld weg te gooien aan een zinloos ritje.

Kantoorpret
‘Leuke broek,’ zegt mijn collega met pretoogjes, als hij de zilveren broek op mijn bureau ziet liggen. Als ik heb uitgelegd waarom er een vrouwenbroek op mijn bureautafel ligt, biecht hij op dat het bij hem thuis ook vaste prik is: als zijn vrouw naar de stad is geweest, vraagt ze steevast of hij de volgende dag terug naar de winkel kan gaan om voor haar te gaan ruilen. Hij schudt zijn hoofd en ik schud mee.

Pauze
Tijdens de pauze wandel ik dwars het centrum door. In de kledingzaak haal ik de broek uit de tas. ‘Hallo, deze heeft mijn vrouw gekocht in een ander filiaal. Kan ik bij jullie ruilen? Ze heeft maat 30 nodig.’ De aardige dame achter de kassa zoekt in haar computer of ze de broek nog in die maat heeft, maar moet me teleurstellen. Ze kan hem wel over laten komen vanuit een andere winkel, maar dat duurt enkele dagen. ‘Ik stuur mijn vrouw wel terug naar de andere winkel,’ zeg ik en onverrichter zaken ga ik terug naar kantoor.

Smoes
‘s Avonds geef ik de broek terug aan mijn vrouw. Ze ziet het wel zitten om de broek te gaan ruilen. Het is koopavond. Ze trekt de deur achter zich dicht en blijft drie uur weg. Om een broek te gaan ruilen! En ineens snap ik hoe het zit: het was allemaal opzet. Ze nam de verkeerde broek mee naar huis om een smoes te hebben om weer terug naar de stad te kunnen. Bijna gooide ik roet in het eten, door aan te bieden om de broek te gaan ruilen in de stad waar ik werk. Maar ze belde naar het filiaal en vroeg of ze me daar af wilden wimpelen. Ze zou het goedmaken door in het andere filiaal flink wat geld uit te geven!

Nieuwe garderobe
Rond half tien gaat de voordeur open. Ze komt binnen met tas. Waarschijnlijk liggen de andere tassen met daarin de tot kleding verworden inhoud van onze bankrekening nog in de auto en gaat ze me nu vragen of ik haar wil helpen sjouwen. Dat wordt beknibbelen. En de nieuwe maand is nog niet eens begonnen. Ze komt naar me toe en zegt dat het zo lang duurde omdat ze allerlei dingen moest passen. Ik zie het voor me. Topjes. Truitjes. Een compleet nieuwe garderobe. Lachwekkend dat ik me eerst nog zorgen maakte over wat extra kosten aan benzine. ‘Dus je hebt van alles gekocht,’ vraag ik.

‘Nee hoor, alleen een broek. Maar niet die zilveren. Ik ben uiteindelijk toch maar voor een spijkerbroek gegaan,’ zegt ze en ze trekt haar nieuwe broek uit de tas. ‘En deze is nog goedkoper ook. Ik kreeg een tientje terug. Fijn hè. Zijn die extra reiskosten ook mooi gecompenseerd.’

CC foto: lululemon athletica