Plassen in je schoenen

Lieve papa, Ik weet het nog goed: ik was een jaar of zeven, toen ik van jou tijdens een wandeling in mijn nieuwe schoenen moest plassen.
Ze deden zo’n pijn dat ik niet meer kon lopen. Ik krijste vast heel hard, want enig drama was mij als kind niet vreemd. Waarschijnlijk was ik te zwaar om gedragen te worden, stond de auto een behoorlijk eind weg en was je wanhopig. Dus koos je voor de meest efficiënte oplossing. Achter een boom hees ik huilend mijn jurkje omhoog en plaste ik aarzelend in mijn mooie witte instappers. Daar werd het leer soepel van, zei je. Het hielp. Een beetje.

Trots
Later, toen ik wat ouder was, wilde ik een Levi’s 501. Ik moest ervoor sparen, vond je. Dat deed ik. Met een beetje hulp van jou en mama. En zo kocht ik op mijn veertiende mijn allereerste spijkerbroek. Ik hing hem prominent in de woonkamer, zodat je hem meteen zou zien als je ‘s avonds laat uit je werk kwam. Wat was ik trots. Dat begreep jij. Soms kwam je na een late dienst thuis, zag je de broek liggen, rook je eraan en vond je dat hij gewassen moest worden. Dat deed je dan. Met liefde. Ook al was het midden in de nacht. Kon ik hem de volgende dag toch weer aan naar school.

Vuilnisbelt
Toen ik ging studeren, dreven we uit elkaar qua kledingsmaak. Kwam ik op bezoek in een afgeragde groene leren tweedehands jas. Je zei er niets van, maar je gezicht sprak boekdelen, zo van: op welke vuilnisbelt heb je die gevonden? (wat wel klopte, want ik shopte vaak bij een sorteerbedrijf waar je tweedehands kleding voor vijf gulden per kilo kon kopen, waarna de rest naar Afrika werd verscheept). Toch stelde je in die tijd voor om een keer samen te gaan winkelen in Breda. Kansloos natuurlijk, want ik vond alles wat jij aanwees stom. Maar ik vond het lief dat je het probeerde, al heb ik je dat toen vast niet verteld.

Net een wijf
Nu, dertien jaar later, ben ik gestopt met kleding kopen. Jij zou het niet kunnen, zei je laatst, waarna je schaamteloos opsomde dat je 42 t-shirts, 33 broeken en 12 paar schoenen hebt. Wat dat betreft ben je net een wijf. En ook al zaten we qua smaak niet altijd op een lijn, onze liefde voor kleren hebben we altijd gedeeld. Laatst, toen ik met een paar knellende loafers van de redactie naar huis strompelde, zag ik mezelf weer staan in dat bos, mijn straal plas mikkend in die schoenen. Wat schaamde ik me. Al bedoelde je het goed, dat weet ik ook wel. En dat maakt je de gekste, maar ook de liefste papa van de hele wereld.

Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen, probeert elke werkdag iets anders te dragen en maakt daar foto’s van. Ook afkicken van fast fashion? Kijk op www.freefashionchallenge.com


Foto’s: privébezit