Roos Schlikker: ‘Ik dacht: heb ik een opdracht verpest? Doe ik het niet goed?’

De kandidaten raken steeds meer op dreef. Tekeningen harken, uit andermans tassen jatten en er worden ook flink wat tranen gelaten. Tranen om schrijver Roos Schlikker, die het veld helaas moest ruimen.

Tekst Eline Krak | Beeld Michel Schnater

Roos! Daar kwam dan eindelijk een droom uit: je was ‘WIDM’ kandidaat. Wat had je er van tevoren van verwacht?
“Ik kijk elk seizoen dus ik weet dat het een rollercoaster aan gedoe is, een gekonkel aan opdrachten. Maar ik moet zeggen dat het moeilijker is dan je denkt. Op tv zie je natuurlijk veel meer dan wij als kandidaten. Bij de autoritten-opdracht van deze week bijvoorbeeld, hoorden wij alleen maar gekraak op een porto en verder niets. Wat me ook verbaasde, is dat je continu het gevoel hebt dat je op alles moet letten, maar eigenlijk daadwerkelijk nog veel mist. Of gewoon met de verkeerde dingen bezig bent.”

En die verdomde test…
“Ja. In die test zitten ook persoonlijke vragen als: naar welk vakantieland ga je graag? Dus dan probeer je dat van iedereen te ontfutselen. Tegelijkertijd moet je dat ook uit je hoofd leren en ondertussen gaan de spellen gewoon door. Voelt eigenlijk een beetje als een schoolexamen, haha.”

Had je je voorbereid?
“Nee, want je bent gewoon een marionet in de handen van de makers. Het is net schaken: zij zijn altijd vijf stappen verder. Dus het heeft niet altijd zin om je voor te bereiden.”
Waar je je sowieso niet had op voorbereid was dat spontane dagtripje naar Vegas…
“Ja, dat was te gek! Maar ik schrok me kapot tijdens die opdracht toen dat gebeurde. Stond ik daar met m’n porto a la Ellie Lust, die ineens uit m’n handen werd gemept. Ik dacht: heb ik een opdracht verpest? Doe ik het niet goed? En ineens zat ik in een busje waar ik een ticket naar Vegas op mijn naam in m’n handen gedrukt kreeg. Maar ik heb sowieso het gevoel dat ik mazzel heb gehad, ik heb zoveel meegemaakt. Ik zat in de helikopter, stond op een bewegende brug, was naar Vegas. En dat allemaal in een week. Geweldig toch?”

Zeker. Maar ondertussen moet je ook van liegen je beroep maken.
“Ja, dat in de eerste aflevering was puur tactisch. Ik ben niet zo’n strateeg, maar wilde wel meteen m’n tanden laten zien. Maar goed, het was ook wel gênant, want iedereen heeft gezien hoe slecht ik kan liegen. Terwijl ik praatte, wist ik ook dat ik me totaal vast aan het lullen was. Ik denk ook heel vaak dat ik een pokerface heb. Dan denk ik: neutraal kijken, neutraal kijken! Terwijl iedereen dan gewoon alles van m’n gezicht kan aflezen.”

Met wie kon je het beste opschieten?

“Imanuelle, daar had ik meteen een klik mee. Maar hoe zijig het ook klinkt, ik kon met iedereen wel opschieten. Ik ben best wel een softie. Iedereen zegt ook: ‘Dat je je overeind hebt kunnen houden in die groep.’ Maar we hebben met zijn alleen ook gewoon hard gelachen, terwijl je weet dat je wordt genaaid waar je bij staat.”

Wat heb je geleerd van ‘WIDM’?

“Dat ik dus niet kan liegen. En toen ik eruit ging, had ik echt een kater. Dat afscheid was heftig, ik was best ontdaan. Voor en achter de schermen was het tranendal. Ik vond het best spannend om met negen onbekende mensen op pad te gaan, als schrijver heb ik echt een solistisch beroep natuurlijk. Maar mensen vonden me aardig, daar kreeg ik zelfvertrouwen van en voelde ik me sterker door.”
Ben jij een echte mollloot? Lees dan ook de interviews met eerdere WIDM-afvallers Vincent Vianen en Yvonne Coldeweijer!