Maylin (32): ‘Ik stond perplex. Werd ik nu serieus gefatshamed door mijn schoonmoeder?’

Tussen Maylin (32) en grote liefde Flip wordt het alleen maar beter. Al is er één groot nadeel: een schoonmoeder from hell.

‘Aanvankelijk was ik er eigenlijk wel van gecharmeerd dat Flip zo close was met zijn moeder. Toen ik mijn schoonouders voor het eerst ontmoette, vond ik mijn schoonvader een schatje. Ook Lilian, mijn schoonmoeder, was hartstikke aardig. Wel vertelde ze honderduit over de heel, heel speciale band die ze heeft met Flip. En ik werd getrakteerd op een aantal ‘hilarische’ verhalen, zoals hoe hij een glijbaan tot zijn zesde aanduidde als ‘glabijn’. De rest van de middag liet ze me trots alle sporttrofeeën zien die Flip als tiener had vergaard, en dat vond ik allemaal wel aandoenlijk. Het viel me ook op dat ze tijdens het eten een speciaal bord voor hem opmaakte – ze sneed het bot zelfs van zijn stukje vlees voordat ze het aan hem serveerde. Maar ik besteedde er verder niet veel aandacht aan. In 
mijn optiek stond 
niets hem en mij in 
de weg een goede relatie te krijgen.’

Afkeurende blikken

‘Dat viel tegen. Lilian bleek ten opzichte van mij maar één doel te hebben: de nummer één blijven onder de vrouwen in Flips leven. Achteraf gezien denk 
ik dat de omslag kwam op het moment dat 
ze doorkreeg dat het serieus werd tussen 
mij en haar ‘baby’. Toen ik nog ‘gewoon een vriendinnetje’ was, had ze geen reden om zich bedreigd te voelen. Haar gedrag begon ook pas echt irritant te worden nadat Flip en ik waren gaan samenwonen. Tot die tijd had ik nog niet zo gemerkt hoezeer ze haar zoon probeerde te pamperen. En wat ik er wel van meekreeg, weet ik aan het feit dat een 
moeder nu eenmaal altijd een beetje blijft zorgen voor een alleenwonende zoon. 
Vooral als hij haar enige kind is. Toen ik op 
een gegeven moment bij Flip was ingetrokken, leek het me vanzelfsprekend dat ze wat meer zou gaan loslaten. Nee dus.
De eerste keer dat mijn schoonouders op visite waren nadat Flip en ik waren gaan samenwonen, trok ze de ijskast open en liet haar ogen afkeurend over het eenzame pak magere yoghurt en het sixpack bier glijden. ‘Je moet wel zorgen dat Flip genoeg eet, hoor,’ zei ze. ‘Zo’n grote vent kan moeilijk op bier en yoghurt leven… Zeker niet met zo’n intensieve baan.’

‘Ik denk dat het allemaal leefbaar was geweest als hij er nog was geweest’

Toen ik vervolgens fijntjes opmerkte dat haar zoon niet de enige was die fulltime werkte en hij ook heel goed in staat was om boodschappen te doen, zag ik haar gezicht verstrakken. Ik denk dat ik op dat moment voor haar had afgedaan. Ze ademde in alsof ze iets wilde zeggen, maar mijn schoonvader brak op dat moment in met een ‘Ja Lil, we leven niet meer in de jaren vijftig.’ Waarop hij me een dikke knipoog gaf. Ach, mijn schoonvader. Ik denk dat het allemaal nog 
wel leefbaar was geweest als hij er nog was geweest. Hij was ook degene die zijn vrouw tot de orde riep toen ze me op hun dertigjarige trouwdag uit het beeld van de fotograaf duwde, omdat ze ‘alleen met het gezin op 
de foto wilde’. Maar nog geen halfjaar later overleed hij plotseling aan een hartaanval. Natuurlijk had ik toen niet alleen ontzettend te doen met Flip, maar ook met Lilian, die zich als een verweesd koalabeertje aan haar zoon vastklampte. Op dat moment snapte ik dat ook helemaal. Maar wat me wel stoorde, was dat ze meteen begon te stoken in onze relatie. Het begon met kleine dingen.
Opmerkingen als: ‘Ik had eigenlijk nooit verwacht dat Flip met een type als jij thuis zou komen.’ Als ik vervolgens vroeg wat ze bedoelde, kwam ze met de slappe smoes dat hij eerst altijd blonde vriendinnetjes had gehad. Maar ik wist precies wat ze bedoelde. En het had niets te maken met mijn bruine haar: ze vond dat ik niet goed genoeg voor haar hartelapje zorgde. I kid you not, ze belde zelfs ’s ochtends om te zeggen dat hij zijn winterjas aan moest trekken als ze bij het weerbericht had gehoord dat de temperatuur zou dalen.

‘Ze is mijn vader al kwijt en loopt een beetje met haar ziel onder de arm.’

En als we langskwamen, maakte ze altijd opmerkingen over dat Flip meer slaap nodig had ‘aan de blauwe kringen onder zijn ogen te zien’. Daarna volgde dan steevast een schuine, verwijtende blik naar mij.
Toen ik dacht dat er een acceptabele rouwperiode was verstreken – ruim een halfjaar waarin ik minstens vijf keer per week mijn woorden had ingeslikt – gaf ik voorzichtig bij Flip aan dat ik vond dat zijn moeder wel erg afhankelijk van hem was. Godzijdank gaf hij direct toe dat hij haar bemoeizucht niet altijd even leuk vond. Maar waar ik het als zijn taak zag om zijn grenzen aan te geven en te zeggen: ‘Stop, dit is genoeg’, deed hij haar gedrag af met een: ‘Ik laat het maar even gebeuren.’ Hij legde uit: ‘Ze is mijn vader al kwijt en ze loopt een beetje met haar ziel onder de arm.’ Natuurlijk snapte ik dat. Aan de andere kant kon ik mijn haren wel uittrekken van ellende, omdat Flip zich een stuk minder leek te ergeren aan haar gedrag en ik dus voorlopig geen verbetering kon verwachten.
Een van de dieptepunten was wel de eerste kerst zonder mijn schoonvader. Flip en ik brachten kerstavond door met zijn moeder, inclusief kerstcadeaus. Ik gaf haar een duur geurtje van Chanel en van haar kreeg ik een gigantisch Snoopy T-shirt van de Action. 
Maat XXL. ‘Het leek me zo lekker om in te slapen!’ zei ze. ‘Jij bent toch een beetje het type dat meer aan gemak hecht dan aan uiterlijk.’ Het was zo ongepast en denigrerend dat ik niet eens wist wat ik terug moest zeggen. En uiteraard was Flip net even naar het toilet toen ze deze observatie met me besloot te delen. Kreng, dacht ik. Maar ik zei niets. Toen gingen we eten, waarna ze de rest van de avond doorbracht met pruilen en demonstratief zuchten. Pas na tien keer vragen wat er was, biechtte ze op dat ze het gerecht waar ik twee uur op had staan sloven veel te zout vond. Maar ze ‘had me niet had willen kwetsen’ door het te zeggen. Ja, die kerst was echt supergezellig…’

 

Tekst Vivienne Groenewoud

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.