Serena schrijft openhartig essay over US Open-finale van vorig jaar: ‘Ik heb mijn racket tijdenlang niet aangeraakt en moest in therapie’

serena williams essay

Als je dacht dat Serena Williams alleen keihard met tennisballen kon slaan: think again. In een essay dat ze schreef voor de Amerikaanse Harper’s Bazaar laat Serena zien dat ze geen ballen nodig heeft om haar punt te bewijzen, ze kan het ook met een reeks rake woorden. In het openhartige stuk blikt ze terug op haar strijd en de nasleep van de finale van de US Open van vorig jaar.

In die finale verloor ze van Naomi Osaka en werd ze tot driemaal toe gestraft door scheidsrechter Carlos Ramos. Serena flipte, kwam in een wervelstorm terecht die uiteindelijk leidde tot therapie.

‘Is het omdat ik een vrouw ben?’

De reden van die therapie? Het lukte Serena Williams maar niet om antwoorden te vinden op de vragen die na de finale in haar hoofd bleven spoken. ‘Hoe kun je me op zo’n manier straffen tijdens de finale van een Grand Slam? Waarom kan ik mijn emoties niet uiten zoals alle anderen? Als ik een man was geweest, was de situatie dan hetzelfde geweest? Waarom ben ik zo anders dan de rest? Is het omdat ik een vrouw ben?’

Serena schrijft dat ze op zichzelf blijft inpraten, dat ze blijft zeggen dat ze het tijd moet geven, en dat ze er vanzelf wel mee leert omgaan, als de sterke vrouw die ze is. Maar de slapeloze nachten en het gepieker blijven. Haar racket raakt ze niet meer aan. ‘Het gaat me niet om de strafpunten of om de winst. Ik blijf mezelf afvragen of de situatie hetzelfde was geweest als ik een man was geweest.’ Met die vraag klopt ze aan bij een therapeut, waar ze tot een inzicht komt: Naomi Osaka – die tijdens die beruchte finale op 20-jarige leeftijd haar eerste Grand Slam-titel ooit wint – is de enige die een excuses verdient.

‘Je moet baanbrekend zijn’

‘Ik dacht dat ik er goed aan deed om voor mezelf op te komen, maar ik had geen idee dat de media het op deze manier zouden oppikken. Ik zou nooit de aandacht willen stelen van een andere vrouw, met name een andere zwarte vrouwelijke atleet,’ schrijft Serena aan Naomi.

De reactie van Naomi is minstens zo mooi: ‘Mensen kunnen woede verkeerd begrijpen voor kracht omdat ze geen onderscheid kunnen maken tussen de twee. Niemand is voor zichzelf opgekomen zoals jij hebt gedaan en dat moet je blijven doen. Je moet de weg vrijmaken voor anderen.’

Die reactie maakt dat het kwartje valt bij Serena: ‘Dit voorval – hoewel ondraaglijk voor ons om te verduren – illustreerde hoe duizenden vrouwen in alle werkgebieden dagelijks worden behandeld. We mogen geen emoties hebben, we mogen niet gepassioneerd zijn. Er wordt ons gezegd om te gaan zitten en stil te zijn, wat eerlijk gezegd gewoon niet iets is waar ik oké mee ben. Het is schandelijk dat onze maatschappij vrouwen bestraft alleen omdat ze zichzelf zijn.’

‘Mijn hele leven heb ik het al moeten op boksen tegen vooroordelen, heb ik mijn stem al drie keer harder moeten verheffen om gehoord te worden. Makkelijk is het nooit geweest, maar ik ben het verplicht aan de volgende generatie. Aan het jonge meisje dat er net zo uit ziet als ik. Aan mijn dochter.’

banner

Bron: Harper’s Bazaar USA, beeld: Getty Images

 

VIVA's Lise gelooft in een poederroze planeet ergens hier ver, ver vandaan, waar Justin Bieber en Idris Elba samen president zijn en het altijd glitter giet. Zolang die planeet nog niet is gevonden, houdt Lise zich bezig met millennial perikelen, series, films en boeken. Seks? Seks ook. Reizen? Vooruit, dat ook. Zo'n beetje alles dus. En ze schrijft erover op VIVA.nl.