De slipperstudent

Regen. Een fijne nevel van miezer daalt op ons neer alsof er vanuit de wolken een bus haarlak aan regen leeggespoten wordt. Ik kies voor de hoofddoek. De zwarte sjaal die semi-nonchalant om mijn nek moest hangen, sla ik om mijn hoofd en haar. Ik verander in zwevend eivormig gezichtje boven een los lichaam. Anderen op straat gaan voor de crimineel. Een muts tot over hun wenkbrauwen, een sjaal tot over hun neus zodat alleen hun ogen nog zichtbaar zijn. Allemaal kijken we omlaag om de regennevel te ontwijken. En daar flip-flopt hij voorbij. Tussen laarsjes en sneakers. Met een zompig smoosh-geluid en dat gekke piepje van nat kunststof. Het is de slipperstudent.

Vrije tenen, blote benen
De slipperstudent kent geen seizoenen. Hij – het is altijd een hij – draagt slippers. Altijd. Het liefst gecombineerd met een legergroene of beige stoffen driekwart-broek met daarboven een print-shirt en daaronder harige kuiten zoals we die kennen uit Middle Earth. Bilbo zou er jaloers op zijn. De slipperstudent trekt zich niets aan van wat de wereld van hem denkt. Hij lijkt een stil protest te houden voor de vrijheid van tenen. Baas over eigen teen!

Wordt het hem echt te koud, dan geeft hij iets toe. De jeans en trui komen uit de kast, maar nog steeds met slippers. Het enige moment dat ik hem niet gespot heb, is als sneeuw valt. Maar ik sluit niets uit. Ook dan zal hij misschien zijn weg naar college met vrije tenen trotseren. Wie hem ziet, mag het zeggen.

Moeder aarde op de naughty step
De slipperstudent is niet alleen. Zo hebben we de backpacker; mannen en vrouwen die vakantie en korte broeken als een onbreekbaar duo beschouwen. Hagel, regen, rukwind en rukweer. In legergroene broekjes banjeren ze met hun rugzak door de Haarlemse straten. De tas in plasticfolie, dat dan weer wel. Of de vrouw die haar kleding bij haar kalender lijkt te hebben hangen. In mei is het tijd voor rokken en blote benen en half september gaat ze weer voor lang. Rebels weer-gedrag van moeder aarde wenst zij niet te zien. Negeren en op de naughty step ermee.

Leve zomer, hatsjoe!
En als laatste de vrouw die in net te lichte spijkerbroeken, linnen tops, leren jasjes en op sandaaltjes de zomer af probeert te dwingen. Haar gelakte tenen zijn een statement. Ze is te herkennen aan een chronisch hoestje en constante verkoudheid waarvan ze echt géén idee heeft waar die toch vandaan komt. Die vrouw dat ben ik. En als ik zo naar buiten kijk, heb ik het best goed gedaan. Voor vandaag. Geeft iemand me de tissues aan?

CC foto: eflon