Soundos El Ahmadi: ‘Ik hoorde vaak: we vinden je leuk, maar je bent te etnisch’

Het succes liet even op zich wachten, maar nu kan niemand meer om stand-upcomedian Soundos El Ahmadi (37) 
heen. Nee, opgeven doet ze niet, al vindt ze dat soms best vermoeiend. ‘Ik zou willen dat ik minder ambitieus was.’

Soundos ontvangt ons thuis, in haar rijtjeswoning in Amsterdam-Zuidoost. 
Ze loopt er casual bij, in zwarte training tights en een shirt met Batman-print, 
maar met haar glanzende haren opgestoken en haar gezicht vol in de make-up. Haar huis ziet er al net zo verzorgd uit, volgens Soundos met dank aan de schoonmaakster, en overal waar je kijkt hangen foto’s. Van een piepjonge Soundos, haar jongere broer, hun moeder. Eyecatcher is de gigantische trouwfoto van Soundos en haar man Daniël, die in een gouden lijst boven de eettafel hangt. ‘Mijn huis is m’n rustpunt,’ zegt Soundos nadat ze is neergeploft op de muisgrijze hoekbank, die een groot deel 
van de woonkamer in beslag neemt. ‘En 
die rust heb ik eerlijk gezegd ook wel nodig. Tot maart heb ik m’n voorstelling Niets te verliezen gespeeld en daarna dacht ik: lekker even niks. Maar toen kwam het programma Thank you for the music, een eigen Netflix-special in de serie Comedians of the world, de opnames van de films 
De club van lelijke kinderen en F*ck de liefde…’ Bulderende lach: ‘Nu ik oud en moe ben, ben ik ineens hot en krijg ik allemaal werk. Had me dat tien jaar geleden gegeven, toen ik nog energie, geen kind en geen geld had.’

Steekt het dat het succes zo lang op zich liet wachten?

‘Ik geniet er vooral heel erg van. Acteren bijvoorbeeld is een oude droom van me. 
Ik weet nog dat ik vijftien was en een klasgenoot hoorde over audities voor de jongerentheatergroep. Ik was een buitenbeentje dat enorm werd gepest, omdat kinderen me raar vonden. Ik vond hen juist raar, omdat zij allemaal zo hetzelfde waren. Het was een onzekere, eenzame tijd, maar mijn moeder zei altijd dat bijzondere mensen nooit snel worden begrepen. Zij is mijn moeder en dus totaal niet objectief, maar die basis gaf mij wel de zelfverzekerdheid om auditie te doen voor de theatergroep. Ik werd gekozen, vond het meteen leuk en wilde vanaf dat moment actrice worden, maar dat is nooit van de grond gekomen omdat ik altijd te maken had met typecasting. Het is de story of my life 
dat er bij voorbaat aan me wordt getwijfeld vanwege m’n huidskleur en naam.’

Hoe weet je zo zeker dat het daarmee te maken heeft?

‘Omdat het altijd iets was van: ‘We vinden je leuk en goed, maar je bent te etnisch en te exotisch en te Marokkaans.’ Als ik vertel dat ik zulke dingen meemaak, zeggen mensen vaak: ‘Nee joh, dat zal wel meevallen.’ Maar dat vind ik altijd zo’n gezeik. Ik verzin dit toch niet? Daarom ben ik op een gegeven moment maar iets gaan zoeken waarbij alleen mijn talent belangrijk was, niet hoe ik eruitzie of welke kleur ik heb. Van m’n jaren bij de jeugdtheaterschool wist ik dat mensen graag naar me kijken en me grappig vinden. Ik kan ook goed improviseren, dus ik dacht: weet je wat, acteren kan altijd nog, comedy wordt mijn ding. En dat is het nog steeds. Ik wil verhalen vertellen die niemand anders kan vertellen. Over racisme, seksisme, vrijheid. Op een persoonlijke manier, maar wel grappig. Dat is in mijn huidige voorstelling goed gelukt, vind ik.’

Is het bikkelen geweest om te komen waar je nu bent?

‘Ja, ook omdat ik ben gestart toen de crisis net begon. Twee seizoenen lang heb ik helemaal niks verdiend en moest ik zelfs geld bijleggen. Maar het ergste was dat ik vaak niet eens een kans kreeg: ‘Nee, we hebben al drie vrouwen en vier allochtonen, dus we boeken Soundos niet.’ Een paar jaar terug dacht ik: ik ga zo bekend mogelijk worden, zodat ze niet meer om me heen kunnen. Ik ben niet zo gehaaid dat ik echt een plan had, maar ik dacht: mensen zonder talent kunnen bekend worden, en ik vind dat ik wel talent heb, dus ik kan dat ook. Dat resulteerde in onder meer de Roast van Giel Beelen en Expeditie Robinson, wat 
z’n uitwerking niet heeft gemist. Er zijn nog 
steeds theaters die me mijden vanwege m’n huidskleur of omdat ik een vrouw ben, maar uiteindelijk zullen ze me allemaal moeten boeken. Je kunt tegenstribbelen, maar ik kom toch, haha!’

Dit interview met Soundos komt uit VIVA-35-2019. Dit nummer ligt 28 augustus in de winkel of lees hem via Blendle:

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip!