Sterven aan liefdesverdriet

Er is een man gestorven aan liefdesverdriet. De Nederlander bezweek in een hotel in Colombia en maag- en darmproblemen nadat zijn geliefde hem had laten zitten.

Volgens het nieuwsbericht zat hij daar al maanden te wachten op zijn internetliefde die maar niet kwam opdagen. Daarom dronk en rookte hij veel maar at bijna niets. Dus uiteindelijk is hij natuurlijk gestorven aan het verwaarlozen van zijn lichaam. Maar toch, zijn gebroken hart was de oorzaak.

Je hoort dit natuurlijk vaker bij oude mensen. Dat als de helft van een bejaard koppel het loodje legt, de andere spoedig volgt. Het gebeurt ook bij jonge mensen, blijkt uit een ander krantenbericht. De intense emoties kunnen iemand teveel worden en daardoor bezwijkt het hart.
Ik vind dat intrigerend. Dat je lichaam en je hart dus zó goed op elkaar zijn afgestemd, dat je lichaam het ook begeeft als je hart is gebroken.

En ik kan me er ook wel iets bij voorstellen. Want wie heeft zich nou nooit huilend en wegkwijnend van zelfmedelijden op de bank gestort met een weekrantsoen van pak koekjes en een zak chips? Ik ben vast niet de enige.
Liefdesverdriet is verraderlijk en tast je logisch denkvermogen aan. Gezond eten en goed voor jezelf zorgen is wel het laatste wat belangrijk lijkt.
Nu zullen veel mensen denken dat dit alleen bij labiele persoonlijkheden gebeurt. Maar ik geloof best dat zelfs de sterkste mensen, succesvolle zakenlui en pittige tantes dit kan overkomen.

The heart wants what it wants. En als het hart niet kan kloppen van liefde, dan maar helemaal niet kloppen. Mooi is dat, toch? Heel Romeo & Julia.

Foto: kaartje van mijn ouders uit Verona: hét balkon van Julia.