Tatum in bed met Kay Nambiar: ‘Eigenlijk vind ik het wel 
lekker in mijn eentje’

Onder de voorwaarde dat het interview niet alleen maar over seks gaat, mag Tatum in bed kruipen bij presentator, muzikant en model Kay Nambiar (35). De grootste uitdaging ever, want juist nu kan ze aan niets anders denken.

Tekst: Tatum Dagelet | Beeld: Rachel Schraven

Hoe is het om de knapste man van Nederland te zijn?

‘Pff, Jezus… is dit serieus een vraag? Ik vind mezelf echt niet zo knap. Vind jij dat? Lief van je. Maar hoe dat is, ja… ik hoor het nu eigenlijk voor ’t eerst, uit jouw mond.’

Als je in de spiegel kijkt, krijg je dan niet spontaan een boner?

‘Haha, nee nooit. Op momenten dat ik niet met mijn uiterlijk bezig ben – bijvoorbeeld toen ik mezelf voor het eerst in de spiegel zag na Expeditie Robinson – dacht ik wel: oh, je ziet er echt goed uit. Ik was tien kilo afgevallen en leek op een Ethiopische piraat, maar mijn oogopslag was heel helder. Ik ben wel ijdel en wil er verzorgd uitzien, maar ik probeer er niet te veel mee bezig te zijn. Tegelijkertijd vind ik het heel lastig om oud te worden, dat is wel weer tegenstrijdig. Soms schiet door mijn hoofd: straks ben ik zestig, dan ben ik niet meer knap.’

Je bent nu 35 jaar. Je wordt al een beetje grijs.

‘Ja godverdomme, 35! De afgelopen 
vijftien jaar zijn al zo snel gegaan. En 
over vijftien jaar ben ik vijftig. Dat vind 
ik wel een gekke gewaarwording, die sterfelijkheid.’

Vind je jezelf minder knap worden?

‘Ik zit nu nog in de fase dat ik mezelf steeds knapper vind worden, haha! Tenminste, 
ik heb mezelf altijd voorgehouden dat 
ik er beter uit zou zien met baardgroei 
en grijze haren.’

Wat hoop je over vijftien jaar in de spiegel te zien?

‘Dan hoop ik al mijn haar nog te hebben. Mijn vader heeft z’n haar nog en mijn moeder heeft heel dik haar, dus ik gok dat 
ik het nog heb en anders gooi ik er een Gerard Jolinkje tegenaan.’

Van wie ben jij het prachtige product?

‘Mijn moeder, Anita, is een blonde vrouw met groene ogen, geboren en getogen in Landsmeer. Zij is schooldirecteur. En mijn vader is Surend Nambiar, hij komt van de Fiji-eilanden. Hij ziet eruit als een echte Indiër, met sterke gelaatstrekken. Op heel jonge leeftijd emigreerde hij naar Amerika, daar groeide hij op. Vervolgens ging hij naar Nederland, ontmoette mijn moeder en is nooit meer weggegaan. Inmiddels zijn ze dertig jaar gescheiden en allebei hertrouwd. Mijn vader kreeg nog twee kinderen, die zijn negen en tien jaar, superleuk.’

Het hele interview lees je in VIVA-16. Deze editie ligt vanaf 17 april in de winkel. Je kunt het blad ook online bestellen of lezen via Blendle.

»HET HELE ARTIKEL LEES JE HIER OP BLENDLE «